Jean Domat

Jean Domat (Clermont-Ferrand, 30 november 1625 - Parijs, 14 maart 1696) was een Frans jurist en schrijver.

Domat genoot zijn opleiding bij de jezuïeten maar koos later, net als zijn vriend Blaise Pascal, voor het gallicanisme en het jansenisme, dat bestreden werd door de jezuïeten. Hij werd advocaat en vanaf zijn 32e procureur van de koning aan het présidial van Clermont, een hoge rechtbank.^[1]

Daarna wijdde hij zijn leven aan de rechtswetenschap. Hij maakte een studie van het Romeins recht.

Zijn belangrijkste werk was Les lois civiles dans leur ordre naturel (1684-1689), een handboek over burgerlijk recht. Hij vertrok vanuit het natuurrecht waarin hij de christelijke principes verwerkte. Deze probeerde hij te verzoenen met met moderne rationalisme. Het vervolg, Le Droit public, werd postuum in 1697 gepubliceerd.^[2]

Les lois civiles dans leur ordre naturel en vooral de rationele structuur ervan zou een eeuw later een van de voornaamste inspiratiebronnen vormen van de Code Napoléon en dus rechtstreeks aan de basis liggen van onder meer het huidige Belgische en Nederlandse Burgerlijk Wetboek. Vaak wordt hij in een adem genoemd met Robert-Joseph Pothier als de indirect geestelijke vader van deze rechtsstelsels.