Jean-Pierre Camus

Jean-Pierre Camus de Pont-Carré (Parijs, 3 november 1584 - aldaar, 26 april 1652) was een Frans prelaat. Tussen 1609 en 1629 was hij bisschop van Belley.

Camus werd geboren in een adellijke familie die afkomstig was uit Bourgondië. Zijn vader Jean Camus was heer van Saint-Bonnet en gouverneur van Étampes. Hij werd in 1608 tot priester gewijd en stond bekend om zijn welsprekendheid.^[1] Al op 26 jaar werd hij, met dispensatie van de paus, tot bisschop van Belley benoemd. Hij ontving zijn bisschopswijding op 30 augustus 1609 van Franciscus van Sales als bisschop van Genève. Dit was het begin tussen een levenslange vriendschap tussen beiden. Camus leidde met veel ijver de Contrareformatie in zijn bisdom. In 1614 was Camus als afgevaardigde van de clerus op de Staten-Generaal waar hij vurig de rechten van de Kerk verdedigde. Enkele jaren na de dood van Franciscus van Sales in 1622 nam Camus ontslag als bisschop. Hij had dit al eerder willen doen om zich toe te leggen op een leven van studie en contemplatie, maar was op vraag zijn vriend in functie gebleven.

Hij trok zich terug in de abdij van Aulnay in Normandië. Hij werd echter al snel naar Rouen geroepen om de zieke aartsbisschop François de Harlay te vervangen. Na de dood van Harlay in 1651 trok Camus zich terug in het ziekenhuis Hospice des Incurables in Parijs waar hij optrad als zielenherder. Na lang aarzelen en op aandringen van koning Lodewijk XIV aanvaardde hij de bisschopszetel van Atrecht, maar hij overleed nog voor zijn aanstelling door Rome kon worden bevestigd.^[2]

Camus was een belangrijke figuur in de Contrareformatie in Frankrijk en hij was de auteur van meer dan tweehonderd geschriften.