Jan Karel van der Haagen
| Jan Karel van der Haagen | ||
|---|---|---|
 | ||
Van der Haagen, 1939 | ||
| Algemene informatie | ||
| Titulatuur | mr. | |
| Geboren | 21 juni 1902 Den Haag | |
| Overleden | 4 januari 1966 Velp | |
| Geboorteland |  Nederland | |
| Beroep | Ambtenaar | |
Jan Karel van der Haagen (Den Haag, 21 juni 1902 – Velp, 4 januari 1966) was een Nederlandse kunsthistoricus, ambtenaar bij het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen en UNESCO-functionaris.
Biografie
Van der Haagen was de zoon van antiquair Matthijs van der Haagen en Elizabeth Maria Nieuwkoop. In 1927 trad hij in het huwelijk met Maria Elizabeth Kalf, dochter van de kunsthistoricus Jan Kalf. Hij was tevens verwant aan de zeventiende-eeuwse schilder Joris van der Haagen.
Van der Haagen studeerde rechten en kunstgeschiedenis aan de Universiteit Leiden, waar hij in 1925 zijn doctoraalexamen behaalde. Na zijn studie werkte hij kort als assistent van de kunsthistoricus Cornelis Hofstede de Groot, onder meer bij de inventarisatie van monumenten in Den Haag. In augustus 1925 trad hij in dienst bij het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen als adjunct-commies. Hij was onder meer belast met het beheer en toezicht van Museum Prinsenhof in Delft. In 1933 werd hij hoofdcommies en in 1939 referendaris.[1]
Datzelfde jaar werd hij benoemd tot chef van de afdeling Kunsten en Wetenschappen, een functie die hij tot 1949 vervulde. Tijdens zijn ambtstermijn werd de afdeling in de bezettingsjaren hernoemd tot Cultuurbescherming en Wetenschap en na 1945 voortgezet als Monumenten, Musea en Natuurbescherming.
In 1946 ontving hij de Erepenning voor Verdiensten jegens Openbare Verzamelingen wegens zijn inzet voor het redden en beschermen van kunstschatten tijdens de Tweede Wereldoorlog.[2]
Na de oorlog was Van der Haagen internationaal actief. In 1949 werd hij hoofd van de afdeling Monumenten en Musea van de UNESCO in Parijs, en later directeur voor de UNESCO-regio Egypte en Soedan. Hij speelde een sleutelrol in de internationale campagne voor het behoud van de monumenten van Nubië, die door de bouw van de Aswandam bedreigd werden. Hij wist de wetenschappelijke wereld te mobiliseren om deze monumenten te beschermen, wat later zou leiden tot de beroemde UNESCO-actie voor het behoud van Aboe Simbel.[3]
In 1953 kreeg hij eervol ontslag als administrateur bij het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen.[4] Vanaf 1956 was hij lid van het bestuur van het pas opgerichte Institut Néerlandais in Parijs.[5]
Van der Haagen overleed in 1966 te Velp.
Publicatie
- Haagen, J.K. van der, M.J.F.W. van der Haagen (1932). Het Geslacht Van der Haagen. 1417-1932. J.D. Scherft.
- ↑ (5 augustus 1939). Mr. Jan Karel van der Haagen : chef afd. K. en W. aan het Departement van O. K. en W.. De kunst; een algemeen geïllustreerd en artistiek weekblad 31 (1459)
- ↑ "KUNSTBESCHERMERS ONDERSCHEIDEN", Algemeen Handelsblad, 3 december 1946. – via Delpher.
- ↑ M.v.B., "Mr. J.K. v. d. Haagen overleden", De tijd : dagblad voor Nederland, 6 januari 1966. – via Delpher.
- ↑ "Mutaties aan departement van Onderwijs, K. en W.", Trouw, 24 oktober 1953. – via Delpher.
- ↑ "INSTITUT NÉERLANDAIS TE PARIJS OPGERICHT", De Tijd : godsdienstig-staatkundig dagblad, 29 september 1956. – via Delpher.