Jan Anthony Snijders

Aanvankelijk was Snijders, net als Bosscha, geen voorstander van een aparte opleiding elektrotechniek aan de PTS. Ze waren van mening dat het bestaande curriculum voldoende kennis over elektriciteit en magnetisme bood voor studenten in de opleiding toepaste natuurkunde.

Doordat vanaf eind negentiende eeuw in Nederland de praktische toepassing van elektrotechniek sterk begon toe te nemen begon Snijders colleges te geven over elektriciteit aan derde- en vierdejaars studenten werktuigbouwkunde. In 1888 werd aan de PTS een leerstoel voor de elektrotechniek ingesteld, die aan Snijders werd toevertrouwd. Aanvankelijk combineerde hij deze colleges met die in de natuurkunde en verschillende wiskundige vakken, om zich vanaf 1890 geheel aan de elektrotechniek te wijden. Dit zorgde ervoor dat hij gaandeweg ervan overtuigd raakte dat ook in Nederland behoefte was voor een aparte ingenieursopleiding elektrotechniek.

Deze aparte studierichting komt er uiteindelijk als in 1905 uit de PTS de Technische Hogeschool wordt opgericht en er aan de Kanaalweg 2 een nieuw gebouw voor Toegepaste Natuurkunde en Elektrotechniek wordt opgeleverd. Snijders werd benoemd tot hoogleraar aan deze nieuwe instelling en hij theoretische elektriciteitsleer ging doceren. Voor het praktijkonderwijs werd op zijn voordracht Clarence Feldmann als hoogleraar aangetrokken.

Wegens het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd wordt hem in 1915 eervol ontslag verleend. Omdat er nog geen opvolging is gevonden blijft hij tot 1916 aan als hoogleraar.