Ivo Michiels

Ivo Michiels
Ivo Michiels (feb. 2011) met 'Tovenaar' op schoot in zijn huis in de Vaucluse
Ivo Michiels (feb. 2011) met 'Tovenaar' op schoot in zijn huis in de Vaucluse
Persoonsgegevens
Volledige naam Henri Paul René Ceuppens
Pseudoniem(en) Ivo Michiels
Geboortedatum 8 januari 1923
Geboorteplaats Mortsel
Overlijdensdatum 7 oktober 2012
Overlijdensplaats Le Barroux
Geboorteland Vlag van België België
Opleiding en beroep
Beroep auteur
Werken
Bekende werken Meeuwen sterven in de havenBewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Lid van Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en LetterenBewerken op Wikidata
Werken in collectie Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, Mu.ZeeBewerken op Wikidata
Archief­locatie Letterenhuis[1]Bewerken op Wikidata
Prijzen en onderscheidingen Arkprijs van het Vrije Woord (1958),[2] F. Bordewijk-prijs (1969),[3] America Award in Literature (2012), Dirk Martensprijs, Prijs voor Letterkunde van de Vlaamse Provincies (2002)Bewerken op Wikidata
Dbnl-profiel
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Ivo Michiels, pseudoniem van Henri Paul René Ceuppens (Mortsel, 8 januari 1923Le Barroux, 7 oktober 2012) was een Vlaams schrijver.

Levensloop

Michiels schreef aanvankelijk traditioneel, maar vanaf Het afscheid (1957) en Journal Brut (1958) experimenteel proza. Met Het boek alfa werd hij de vader van de experimentele roman in Vlaanderen. Ook was hij door de tijd heen redacteur bij verschillende kranten en tijdschriften: Golfslag, De Tafelronde, Het Handelsblad (waar hij cultuurrecensent was, en vele honderden bijdragen heeft geschreven), Nieuw Vlaams Tijdschrift, Randstad (samen met Hugo Claus, Harry Mulisch en Simon Vinkenoog).

In zijn werk is soms geen personage en geen verhaal meer te bespeuren. In 1983 verscheen De vrouwen van de aartsengel, het eerste deel van een in tien delen geplande 'Journal Brut'-cyclus. Deze cyclus is minder formalistisch experimenteel dan de Alfa-cyclus, maar is meer persoonlijk analytisch. Zo wordt in Vlaanderen, ook een land de verhuizing van Michiels naar Le Barroux in Zuid-Frankrijk beschreven.

In 2011 werkte Ivo Michiels nog samen met uitgeverij De Bezige Bij aan een reconstructie van Journal Brut. Die reconstructie verscheen in maart 2011 onder de titel Mag ik spreken? Bovendien verscheen er in diezelfde maand een op interviews gebaseerde biografie, Meer dan ik mij herinner. Gesprekken met Ivo Michiels, van de hand van Sigrid Bousset. Bousset heeft hiervoor gedurende drie jaar gesprekken gevoerd met Ivo Michiels. In 2025 publiceerde ze de biografie Wat ik haar niet vertelde.[4]

Bibliografie

  • 1946 – Begrensde verten
  • 1947 – Daar tegenover
  • 1947 – Zo, ga dan
  • 1949 – Het vonnis
  • 1951 – Kruistocht der jongelingen
  • 1952 – Spaans capriccio
  • 1953 – De ogenbank
  • 1955 – Meeuwen sterven in de haven
  • 1957 – Het afscheid
  • 1958 – Journal brut, Ikjes sprokkelen
  • 1959 – Albisola Mare, Savona. Journal Brut
  • 1961 – Dertien Vlamingen
  • 1963 – Frans Dille
  • 1963 – Het boek alfa
  • 1966 – Verhalen uit 'Journal brut' (vermeerderde uitg. 1973)
  • 1968 – Orchis militaris
  • 1971 – Exit
  • 1973 – Alechinsky
  • 1973 – Samuel, o Samuel
  • 1977 – Een tuin tussen hond en wolf
  • 1979 – Itinerarium
  • 1979 – Luister hoe dit beeld hoe die lijn hoe die kleur hoe dit vlak luister
  • 1979 – Dixi(t)
  • 1983 – De vrouwen van de aartsengel
  • 1985 – Het boek der nauwe relaties
  • 1987 – Vlaanderen, ook een land
  • 1989 – Prima materia
  • 1991 – Ondergronds bovengronds
  • 1993 – Schildwacht schuldwacht
  • 1995 – Daar komen scherven van
  • 1997 – Sissi
  • 1999 – De verrukking, een roman
  • 2001 – De mirakelen, Elizabeth, de mirakelen
  • 2011 – Mag ik spreken? Journal Brut - een reconstructie
  • 2013 – Maya Maya - postuum

Prijzen en onderscheidingen

Zie ook

Referenties

  1. http://www.archiefbank.be/dlnk/AE_14236.
  2. https://arkprijs.be/laureaten/; geraadpleegd op: 27 december 2025.
  3. http://www.dutchheights.nl/prijzen/f-bordewijk-prijs; Dutch Heights; geraadpleegd op: 20 mei 2024; genoemd als: Ivo Michiels.
  4. Van Riet, Jelle, “Ik had hem zijn loutering zo gegund”: in haar biografie van Ivo Michiels onthult Sigrid Bousset zijn oorlogsverleden. De Standaard (16 oktober 2025). Geraadpleegd op 28 oktober 2025.
Zie de categorie Ivo Michiels van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.