Ives Maes

Maes begon zijn carrière als beeldend kunstenaar met experimentele benaderingen van het landschap in gemengde techniek, dikwijls met erotische toespelingen. In 2001 maakte hij met het werk "Model 3007, De Vleeswording" een groot ruimtelijk kunstwerk in de vorm van een berglandschap, gebaseerd op modeltreinbouw. Het was gemaakt uit vleeskleurig polyester waardoor het ook een lichamelijke illusie gaf. Het was voor hem tegelijk een vorm van choqueren en zelfrelativeren.^[7] In 2003 kreeg zijn carrière een wending met zijn creatie van "tapijtmetropolen", een vorm van textielkunst van stadsplannen met kritische verwijzingen naar de chaotische stedelijke stadsontwikkeling en de stedelijke samenleving.^[8] Dit leidde in 2004 tot de start van zijn "Recyclable Refugee Camp-project", een voorstel voor biologisch afbreekbare woonunits en toebehoren voor vluchtelingen, biologisch afbreekbare antipersoonsmijnen en een website om in deze kampen een vakantie te boeken.^[9].Dit was tegelijk een manisch en ethisch project. Maes stak de draak met de ontsporingen van het modieus politiekcorrect en moraliserend engagement van hedendaagse kunstenaars die overtuigd waren dat de kunst de wereld kon redden, maar vestigde tegelijk de aandacht op de noodzaak van de kunstwereld om kritisch te zijn over de wereldproblemen en de mensen aan het denken zetten, wat een constante zou blijven in het werk van Maes.^[3][9][10] Bij de tentoonstelling die hoofdzakelijk bestond uit sculpturen en installaties in het S.M.A.K. Gent in 2006 werden alle waarschuwingsbordjes voor de biologisch afbreekbare mijnen die in de omliggende parken stonden en deel uitmaakten van de installatie, gestolen.^[11] Dit project Recyclable Refugee Camp was in 2008 aanleiding tot de publicatie van een boek met dezelfde titel door Dieter Roelstraete, Monika Szewczyk en Philippe Van Cauteren^[3][12]

Tijdens een tentoonstelling in Vleugel 58 in Z33 in Hasselt, een tentoonstellingsruimte die gebouwd werd naar aanleiding van de wereldtentoonstelling in 1958, begon Maes in 2008 met een onderzoek naar de architecturale overblijfselen van wereldtentoonstellingen.^[13][14] Dit was tevens de aanvang van zijn doctoraatsonderzoek. Het project bestond onder andere uit een een fotoserie met de titel "The Future of Yesterday". Hiervoor reisde hij de wereld rond op zoek naar overblijfselen van wereldtentoonstellingen. In dit project toonde hij het contrast tussen het utopisch toekomstbeeld dat de wereldtentoonstellingen dank zij de ontwikkeling van de fotografie uitdroegen, de herbestemmingsplanningen van de gebouwen na de tentoonstellingen en de dystopische realiteit van de de architecturale restanten en ruïnes van deze wereldtentoonstellingen in het heden.^[5] Dit project verscheen in het gelijknamige boek "The Future of Yesterday" van 2013 ter gelegenheid van de fototentoonstelling Afterimages in het Stadsmuseum Gent dat op zijn beurt plaatsvond naar aanleiding van de honderdste verjaardag de wereldtentoonstelling van 1913 in Gent.^[14] De foto's waren al eerder getoond in 2012 in het Nelson Atkins Museum of Art in Kansas en werden later in 2022 getoond bij de opening van de vernieuwde KSKMA in Antwerpen, een museum dat eveneens zijn oorsprong vond in een wereldtentoonstelling.^[15][16][17]

Een ander project binnen zijn doctoraatsonderzoek was zijn zeer persoonlijk fotoproject "Sunville". Aan de hand van onder andere kunstmatig verouderde of wazige beelden en foto's uit familiealbums en het archief van Zonhoven wilde Maes het beeld oproepen van het dorp waar hij zijn jeugd had doorgebracht en waar recent een familiaal drama had plaatsgevonden.^[18] Hij wou hiermee de rol van fotografie in de nostalgie en herinneringen aantonen. Met kaders in de meest diverse vormen bouwde hij een een abstract aandoende installatie, waarmee hij tgelijk afstand wou nemen van zijn persoonlijke betrokkenheid. Deze installatie werd onder andere getoond in 2018 tijdens de biënnale van de schilderkunst in het Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle.^[19] Deze installatie gaf aanleiding tot de publicatie van zijn boek Sunville.^[18]

Het project Forbidden Fruits Create Many Jams was het sluitstuk van zijn postdoctoraal onderzoek. Met een paviljoen in de vorm en met de functie van een camera obscura vertaalde hij de wisselwerking tussen architectuur, schilderkunst en fotografie door door terug te keren naar het oerprincipe van de fotografie, die destijds een bedreiging voor de schilderkunst vormde, en liet zijn foto's deel uitmaken van het landschap door ze op paaltjes te plaatsen.^[3] Hij maakte een link naar zijn vorige projecten door tevens een ruimtelijk kunstwerk in de vorm van een vluchtelingenschuilplaats om te vormen tot een camera obscura. Deze installatie was onder andere te zien in Camp op het kunstenfestival van Watou in 2021.^[20][21]

Maes noemde zijn solotentoonstelling in 2025 in galerie Sofie Van de Velde "Tropes", een titel die verwees naar terugkerende stijlfiguren.Deze tentoonstelling was de eerste die los stond van een specifiek project en verschillende elementen uit al zijn vorige projecten samenbracht, maar was geen retrospectieve.^[22][3][3] In dezelfde periode verscheen zijn boek Ives Maes & David Campany in Conversation waarin hij met de schrijver, curator en kunstenaar David Campany, die jurylid was voor zijn doctoraat, zijn doctoraatsonderzoek besprak.^[3]