Insigne voor Scherpschutters
| Insigne voor Scherpschutters (Duitsland) | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Insigne voor Scherpschutters, 3e klasse | ||||
Uitgereikt door .svg.png){kind=small} nazi-Duitsland | ||||
| Type | Ereteken | |||
| Bestemd voor | Militair personeel | |||
| Status | In onbruik geraakt | |||
| Statistieken | ||||
| Instelling | 20 augustus 1944 | |||
| Totaal uitgereikt | ca. 3000[1] | |||
| Volgorde | ||||
| Volgende (hoger) | Geen | |||
| Gelijkwaardig | Geen | |||
| Volgende (lager) | Geen | |||
| ||||
Het insigne voor scherpschutters (Duits: Scharfschützenabzeichen) werd op 20 augustus 1944 door Adolf Hitler ingesteld.[2][3][4][5] Op 14 december 1944 stelde het Oberkommando der Wehrmacht (OKW) het insigne ook beschikbaar voor alle andere Wehrmachtsonderdelen.
Het uiterlijk
Het insigne was gemaakt van een groenachtige-grijze stof, ovaal van vorm en geborduurd. Er stond een afgebeeld op van een naar rechts gedraaid zwart adelaarshoofd met witte veren, en okergele ogen en gesloten snavel. Het adelaarslichaam was afgedekt met drie eikenbladeren en een links geplaatste eikel. De randen van het insigne waren genaaid, met de door de klasse bepaalde koord, zilver (2e klasse) en goud (3e klasse).
Kwalificatie voor de toekenning[2]
De onderscheiding werd toegekend aan degenen van wie elke gedode vijand succesvol werd geregistreerd op de speciale scherpschutterslijst van de eenheid, met bevestiging door een getuige.
Het insigne werd in drie klasse toegekend:
- 1e Klasse voor ten minste 20 vijanden gedood
- 2e Klasse voor ten minste 40 vijanden gedood
- 3e Klasse voor ten minste 60 vijanden gedood
- voor ten minste 10 vijanden gedood; voordracht voor het IJzeren Kruis 1939, 2e Klasse, vermelding in de dagorder van de divisie en 7 dagen speciaal verlof.
- voor ten minste 20 vijanden gedood; insigne 3e Klasse
- voor ten minste 30 vijanden gedood; vermelding in de dagorder van het korps en 14 dagen speciaal verlof. Lumsden vermeldt: voordracht voor het IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse[7]
- voor ten minste 40 vijanden gedood; insigne 2e Klasse (zilver)
- voor ten minste 50 vijanden gedood; voordracht voor het IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse, vermelding in het Wehrmachtsbericht en 20 dagen speciaal verlof. Lumsden vermeldt: voordracht voor het Erebladgesp[7]
- voor ten minste 60 vijanden gedood; insigne 1e Klasse (goud)
- voor ten minste 75 vijanden gedood; Lumsden vermeldt: voordracht voor het Duitse Kruis in goud[7]
- voor ten minste 100 vijanden gedood; voordracht voor het Duitse Kruis in goud, Lumsden vermeldt: voordracht voor het Ridderkruis van het IJzeren Kruis[7]
- voor ten minste 200 vijanden gedood; voordracht voor het Ridderkruis van het IJzeren Kruis[8]
Draagwijze
De hoogste klasse van het insigne werd gedragen op de onderarm van de mouw van het uniform.[3]
Bijzonderheid
Begin 1945, vaardigde het OKW een voorschrift uit, waarin een scherpschutter voor zijn gevangenname het insigne moest verwijderen, omdat de Russische troepen iedere gevangengenomen scherpschutter onmiddellijk doodschoten.
Ontvangers van de insigne
- Josef Allerberger (3e Klasse)
- Matthäus Hetzenauer (3e Klasse)
- Bruno Sutkus (3e Klasse)
Triviaal[8]
Van de 50.000 opgeleide scherpschutters sneuvelde ongeveer de helft. De verliezen onder de Duitse onderzeeboten waren vergelijkbaar in aantallen.
Na de Tweede Wereldoorlog
Het insigne is van een hakenkruis voorzien. Dat betekent dat het verzamelen, tentoonstellen en verhandelen van deze onderscheidingen in Duitsland aan strenge wettelijke regels is onderworpen. Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit waarin het dragen van onderscheidingen met daarop hakenkruizen of de runen van de SS werd verboden. In de gedenazificeerde uitvoering mogen de badges wel worden gedragen.[9]
Externe links
Zie ook
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Scharfschützenabzeichen op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Sniper's Badge op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- (en) Michaelis, Rolf (2012). The German Sniper Badge. Schiffer Military History, Atglen, Verenigde Staten, 27, 32, 37. ISBN 9780764340321.
- (de) Nimmergut, Jörg. Deutsche Orden und Ehrenzeichen bis 1945. Band 4: Württemberg II – Deutsches Reich. Zentralstelle für wissenschaftliche Ordenskunde, München 2001, ISBN 3000013962.
- (de) Davis, Brian L.. Uniformen und Abzeichen des deutschen Heeres 1933–1945. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1973, ISBN 3879433011 (Überarbeitete Neuauflage, Spezialausgabe. ebenda 2003, ISBN 3613023598 (Motorbuch-Verlag spezial)).
- (de) Zentner, Christian. (Hrsg.) Soldaten im Einsatz. Die deutsche Wehrmacht im Zweiten Weltkrieg. Jahr Verlag, Hamburg 1977.
- (en) Angolia, John R. (1976). For Fuhrer and Fatherland: Military Awards of the Third Reich, 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, p. 114. ISBN 0912138149.
- (en) Ailsby, Christopher (1987). Combat Medals of the Third Reich (PDF). Patrick Stephens, Wellingborough, Northamptonshire, 183, 184. ISBN 0805598222.
- (en) Lumsden, Robin, [7] (2001). Medals and Decorations of Hitler's Germany (PDF). Airlife Publishing Ltd, Engeland, 60, 61. ISBN 9781840371789.