Hypospadie

Hypospadie bij vrouwen is ofwel zeldzaam of wordt te weinig gediagnosticeerd. De afwijking wordt meestal niet opgemerkt door artsen. Bij vrouwen bevindt de plasbuis zich dan in de vagina en niet tussen de clitoris en de vagina. Het kan een kenmerk zijn van interseksualiteit: zo komt de afwijking voor bij graad III van de Praderschaal, een middel om tweeslachtige geslachtsorganen te diagnosticeren en classificeren.^[1]

Een van de belangrijkste was het symposium over kinderchirurgie in 1967, georganiseerd in Parijs door de Société de Chirurgie Pédiatrique, gewijd aan hypospadie.

Tijdens dit symposium werden 3459 gevallen geanalyseerd van kinderen die geopereerd waren aan verschillende varianten van deze misvorming. De verschillende technieken die gebruikt werden om hypospadie te behandelen (Leveuf, Duplay, Obrédanne, Mathieu en hun varianten, Browne, Cahuzac, enz.) resulteerden allemaal in een significant aantal fistels bij ongeveer 22% van de geopereerde kinderen (9% voor balanische hypospadie, 28% voor matige hypospadie en 27% voor posterieure hypospadie, waaronder een significant aantal fistels waarvoor meerdere reoperaties nodig waren). Uit de discussies tijdens het symposium bleek dat de overgrote meerderheid van de chirurgen gewend is de urine-afleidingskatheter in het perineum te plaatsen.

Sommige chirurgen legden uit dat fistels soms werden veroorzaakt door calciumafzettingen in de urine, waardoor de katheter verstopt raakte. Om dit risico te verminderen, gaven ze de patiënt daarom vruchtensap (professor Bartrina), omdat de druk van de urine de oude meatus weer opende, wat zeer pijnlijk en psychisch traumatisch was.

Een chirurg, professor Bourreau, legde uit dat in het ziekenhuis van Bretonneau geen katheters werden ingebracht bij "balanische" hypospadie, terwijl professoren Van der Meulen en Bourreau uitlegden dat ze de katheter over het algemeen in de nieuwe meatus inbrachten die door de ingreep was ontstaan. Dit is in feite de meest gebruikte techniek, behalve wanneer de morfologie van het kind dit vereist. Dit is grotendeels de reden waarom het aantal fistels sinds het symposium aanzienlijk is afgenomen. ^[7]

Verschillende afdelingshoofden legden het belang uit van de leeftijd waarop een operatie moet worden uitgevoerd, bij voorkeur vóór de leeftijd van 12 jaar om psychische problemen tijdens de puberteit te voorkomen (professor Pellerin), en verwezen naar psychologische studies die waren uitgevoerd bij kinderen die een operatie ondergingen om te verifiëren of er geen problemen waren tijdens de schooltijd (IQ-analyse, Binet-tests), inclusief Student t-tests.^[8]

Een paar noemden de noodzaak om bepaalde medicijnen te vermijden, zonder een uitputtende lijst te geven (professoren Bourreau en Chigot), op advies van de Franse Academie voor Chirurgie.

De organisator en voorzitter van het symposium, professor Barcat, benadrukte de noodzaak om de gebrekkige diagnostische vaardigheden van chirurgen en het gebrek aan training aan te pakken om de talrijke nawerkingen te kunnen aanpakken.^[9]

Dit symposium vindt plaats tegen de achtergrond van veranderende opvattingen in de jaren zestig en de verschuiving in het consumentisme, wat leidde tot een reflectie op de plaats van kinderen in de marketing, James McNeal, en als subjecten van rechten in de geneeskunde. In Frankrijk werd op 11 maart 1968, enkele maanden na het symposium, de wet op de informatisering van medische dossiers aangenomen, die zorgde voor meer transparantie in de medische en chirurgische zorg en een grotere efficiëntie in de organisatie van de ziekenhuiszorg.^[10]

(Let op: de eerste medicijnen voor kinderen verschenen pas na 1998 en de richtlijnen van het Europees Parlement in 2006).^[11]

Dit symposium neemt daarom een belangrijke plaats in in de geschiedenis van de kinderchirurgie en op ethisch vlak, omdat het aandacht besteedt aan het lijden van kinderen dat kan worden veroorzaakt door ongeschikte of slecht beheerste technieken, evenals hun psyche.