Home Riggs Popham

Home Riggs Popham werd geboren als de zoon van Joseph Popham, die ten tijde van zijn geboorte diende als Brits consul in Tétouan, en Mary Riggs. Hij studeerde aan het Trinity College van de Universiteit van Cambridge, maar zag zich genoodzaakt om zich bij de Royal Navy aan te melden nadat zijn toelage vanuit de familie werd afgesneden.^[1]

Popham was in 1783 als jonge officier betrokken bij het onderzoeken van de zuidwestelijke kustlijn van Afrika.^[2] Vijf jaar later kon Popham met verlof gaan van de marine en bood hij zijn diensten als oceanograaf aan bij de Britse Oost-Indische Compagnie. Hij raakte vervolgens betrokken bij een particuliere handelsonderneming in het Verre Oosten.^[1]

Bij de uitbraak van een nieuwe oorlog werd hij teruggeroepen en kreeg hij een aanstelling als nautisch agent bij het Britse leger dat actief was in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Door zijn diensten wist hij promotie te krijgen en kwam hij bekend te staan als "de admiraal van de Duke of York".^[1] In 1798 voerde de Britse marine een aantal preventieve aanvallen uit op Franse havens. Popham slaagde in mei van dat jaar erin de sluisdeuren van Oostende te vernietigen, maar raakte daarbij het Britse leger kwijt dat door een lentestorm niet kon terugkeren bij de vloot.^[3]

Een jaar later stuurde de Britse regering Popham naar Sint-Petersburg om de Russen te overtuigen deel te laten nemen aan een invasie van de Bataafse Republiek.^[4] De Russische tsaar benoemde hem tijdens zijn bezoek tot Ridder in de de Orde van Malta.^[1] Popham vervoerde het Russische leger dat deelnam aan de invasie via zijn eskader vanuit Reval in recordtijd naar Noord-Holland.^[5] Tijdens de invasie ondersteunde hij met zeven kannoneerboten de Britse troepen tijdens de Slag bij Alkmaar.^[6] Minister Henry Dundas gaf hem een jaar later het commando over een Britse vloot in de Rode Zee met de opdracht om samen te werken met het Britse leger in Egypte. In 1803 keerde Popham terug naar Engeland en een jaar later wist hij een zetel in het Lagerhuis te verkrijgen.^[1]

In september 1805 kreeg hij samen met David Baird het commando om een expeditie te leiden naar de Bataafse Kaapkolonie. Nadat de kolonie na een korte veldslag was ingenomen besloot Popham eigenhandig om de Spaanse koloniën in Zuid-Amerika aan te vallen. Hij was al langere tijd voorstander van zo'n expeditie en hij ging ervan uit dat een dergelijke expeditie veel rijkdom zou opleveren. De admiraal wist de nodige troepen bij Baird hiervoor los te peuteren. Op 7 juni 1806 arriveerde hij bij Río de la Plata en wist hij aanvankelijk succes te boeken door Buenos Aires te veroveren.^[7]

Het succes duurde maar zeven weken toen de bevolking in opstand kwam tegen de Britten en de Britse troepen tot overgave hadden kunnen dwingen. In december 1806 arriveerde er Britse troepen in de regio om hen te ondersteunen in de strijd, maar tot zijn frustratie werd Popham terug geroepen.^[8] Een jaar later moest hij vanwege zijn eigenzinnig handelen voor de krijgsraad verschijnen. Hij werd schuldig bevonden, maar kreeg alleen een strenge reprimande door zijn populariteit bij de bevolking.^[1]

Een paar maanden na zijn krijgsraad kreeg Popham zijn volgende commando en maakte hij deel uit van de vloot dat succesvol was in de Slag bij Kopenhagen.^[1] In 1809 was Popham belast met het overzetten van de Britse troepen op Walcheren voor de Britse expeditie van dat jaar.^[9] Vervolgens kreeg hij het commando over expedities om op te treden tegen de guerrillero's in Noord-Spanje tussen 1810 en 1812, maar in deze periode nam ook zijn invloed af in regeringskringen. Na 1812 koos hij er ook voor om niet meer herkozen te worden in het Lagerhuis.^[1]

Popham verbleef enige tijd op Jamaice, maar daar verslechterde zijn gezondheid en twee van zijn kinderen overleden aldaar. In 1819 keerde hij terug naar Engeland en overleed op 20 september 1820.^[1]