Hi-Tension (album)

Hi-Tension
Uitgebracht januari 1979
Genre Britfunk
Label(s) Island Records
(en) Discogs-pagina
(en) MusicBrainz-pagina
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Hi-Tension is het enige studioalbum van de Londense Britfunkband Hi-Tension. Het werd in januari 1979 uitgebracht op Island. Het haalde de 54e plaats in de Britse albumlijst, maar zou later worden onthaald als een sleutelplaat in de Britfunk.

Achtergrond

Hi-Tension werd in 1976 opgericht in de Noordwest-Londense wijk Willesden Green,[1] als opvolger van de band Hott Wax die sinds 1971 actief was.[2] De negenkoppige band beschikte onder meer over twee drummers en twee saxofonisten. Belangrijkste man was leadzanger, songschrijver en keyboardspeler David Joseph was de belangrijkste zanger en songschrijver.[2] Ze begonnen als liveband die alleen in het weekeinde optrad (dit vanwege hun doordeweekse banen).[3] en uitsluitend in zalen die de juiste sfeer en de juiste podiumgrootte hadden.[1]

Op 24 februari 1978 was de band op BBC2 te zien in een live uitgezonden proefaflevering van Blackcurrant, bedoeld als het Britse antwoord op het Amerikaanse Soul Train.[4] Ze speelden het eponieme Hi-Tension,[5] dat ontstaan was tijdens een jamsessie toen ze "een nummer tekort kwamen".[3] Island-baas Chris Blackwell kreeg een tape van Hi-Tension en bood ze een contract aan[6] waarna het lied in maart in beperkte oplage op single werd uitgebracht.[5] Nadat alle vijfduizend exemplaren binnen de kortste keren waren uitverkocht kreeg een ingekorte versie van het lied in april een mainstream-release.[7] Het haalde in mei 1978 de top 40-hit en kwam tot de dertiende plaats,[8] en waarop de band in Top of the Pops verscheen.

Met hun eponieme nummer werd Hi-Tension tot de sleutelfiguren van de Britfunk gerekend, evenals Light of the World.[9][10] DJ Joey Negro omschreef het genre als een eigen variant op het uptempo-geluid van Amerikaanse bands als Mass Production, Brass Construction en Crown Heights Affair waarbij het vooral om de groove draaide en de chants in plaats van het gebruikelijke couplet-brug-refrein-stramien.[9][6][10] In juni 1978 verkondigde Joseph in de Daily Mirror het debuutalbum van de band en een tournee welke in juli van start zou gaan; ook liet hij zich ontvallen dat de band door sommigen in het publiek voor Amerikaans werd aangezien "erg veel als Earth, Wind & Fire" klonken[3]

Opname

Hi-Tension werd opgenomen in de Londense Island Studios met producers Kofi Ayivor (percussionist van Osibisa) en Alex Sadkin. Ayivor had het eerder uitgebrachte Hi-Tension met Chris Blackwell geproduceerd, Sadkin, die met T-Connection en Third World heeft samengewerkt,[1][11] werd er door Blackwell bijgehaald omdat Hi-Tension vond dat Ayivor hen te weinig richting en discipline gaf.[1] Hoewel hij moest toegeven dat Sadkin een redelijk goede producer was vond Joseph zijn manier van werken "te traag" en "te relaxt" waarbij alleen al de drumpartijen twee a drie dagen in beslag namen, "en het was naar mijn gevoel niet eens de juiste sound." Al snel ontstond er oneinigheid tussen Sadkin die de voorkeur gaf aan een commercieel gelui, en Joseph die de "harde en krachtige" livesound van de band wilde laten doorklinken op het album, maar daar weinig van terug hoorde.[1]

Ontvangst

British Hustle verscheen in augustus 1978 op single en werd met een achtste plaats de enig top 10-hit die de band zou scoren.[8]; dit was mede te danken aan Britse dj's als Greg Edwards en Robbie Vincent. Volgens muziekjournalist Daryl Easlea klonk de single "frisser en energieker" dan wat de Amerikaanse disco op dat moment te bieden had."[6] Tijdschrift Black Echoes vermeldde in september dat het album 20 oktober zou verschijnen onder de titel Bless the Funk.[11] Ter promotie begon Hi-Tension in de herfst aan een veertig data tellende tournee,[11] maar het album was nog niet af, "dus het was praktisch tijdverspilling" beweerde Joseph. Ook raakten de spullen van de band voortdurend beschadigd: "Hoe beter je wordt, hoe meer je krijgt, des te erger het wordt."[1] Begin 1979 ontsloeg de band het management - dat vanuit de burelen van Island opereerde - wegens aanhoudende problemen bij de productie van het album, en tekende bij een nieuwe maatschappij die hen "de juiste balans tussen sturing en vrijheid".[1]

Het album kwam in januari 1979 dan eindelijk uit als Hi-Tension en kwam tot nr.54 in de Britse albumlijst gedurende vier weken.[8] In de Verenigde Staten bleef het succes uit terwijl in Engeland de single Autumn Love – in november 1978 uitgebracht – door dj's werd gepasseerd voor de vertrouwd klinkende B-kant Unspoken,[12] zonder enige garantie op een top 40-hit.[8] In de muziekbladen werd de geloofwaardigheid van Hi-Tension in twijfekl getrokken omdat het een jonge zwarte Britse funkband was.[1] Black Music & Jazz Review schreef in een vernietigende albumrecensie ondanks "de vele inspanningen" van producers Ayivor en Sadkin, Hi-Tension bewees "dat je van een dubbeltje geen kwartje kan maken."[13] Beat Instrumental daarentegen vond dat de band wel degelijk tot de eredivisie - hoe klein ook - van hun genre horen. In navolging van het album verscheeh de single Funktified, die Joseph met toestemming van Blackwell zelf produceerde, al vond de muzikant dat hij het had "verknald" vanwege de hoge werkdruk. "Teveel mensen om me heen die me vertelden wat ik moest doen en dat ze het voor morgen af wilden". Hij voelde zich niet langer thuis bij Island Records en liet dat weten ook in een interview uit 1979: "I don't think they (Island) still really groove to us."[1] De band werd later dat jaar ontbonden, maar zou daarna nog een aantal keer bij elkaar komen; met en zonder Joseph.[6]

In 2012 werd Hi-Tension heruitgebracht als Expanded Edition op Cherry Red Records.[14] In 2017 werd het door de website van UK Black History Month opgenomen in een lijst van dertig essentiële albums door zwarte Britse acts, welke was samengesteld ter gelegenheid van dertig jaar African History Month.[15] The Guardian rekende het titelnummer in een top 10 van Britfunksongs, en noemde het "de oerknal" die onder meer van invloed was op hits als ABC's Tears Are Not Enough, Spandau Ballets Chant No. 1 (I Don't Need This Pressure On) and Haircut 100's Favourite Shirts.

Tracklijst

Kant A

  1. "You're My Girl" (Jeffrey Guishard) – 4:20
  2. "Searchin'" (Guishard) – 4:15
  3. "Autumn Love" (Hi-Tension) – 4:57
  4. "Power and Lightning" (David Joseph) – 4:18
  5. "Unspoken" (Joseph) – 3:45

Kant B

  2. "British Hustle" (Joseph, Guillard, Kenneth Joseph, Paul Philipps, Leroy Phillips) – 6:35
  3. "If It Moves You" (Paul McLean) – 5:17
  4. "Hi-Tension" (Hi-Tension) – 5:10
  5. "Peace on Earth" (David Joseph, Kenneth Joseph) – 3:55

2012 bonustracks

  2. "British Hustle" (7" version)
  3. "Hi-Tension" (7" version)
  4. "Girl I Betcha"

Personeel

Hi-Tension
  • Ray Alan Eko – alt- en tenorsax (3, 7, 9)
  • David Joseph – leadzang, blazersarrangementen, elektrische piano, clavinet, strijkersynthesizer, Minimoog, Yamaha-orgel
  • Leroy Williams – conga's, bongo's, percussie
  • David Reid – drums
  • Paapa Mensah – drums
  • Kenneth Joseph – elektrische bas, achtergrondzang
  • Paul McLean – sologitaar, gitaar synthesizer, achtergrondzang
  • Paul Phillips – slaggitaar, achtergrondzang
  • Bob Sydor – tenorsax (1, 2, 4, 5)
  • Jeffrey Guishard – robotoms, timbales, percussie, leadzang
  • Guy Barker – trompet (1, 2, 3, 5)
  • Patrick McLean – alt- en tenorsax
  • Bill Lyall – strijkersarrangementen (1, 3)
  • Peter Thoms – trombone (1, 2, 3, 5)
Technici
  • Chris Blackwell – uitvoerend producer, productie (8)
  • Godwin Logie – technicus
  • Alex Sadkin – technicus (alle nummers behalve 8)
  • John Dent – mastering
  • Alex Sadkin – productie (alle nummers behalve 8)
  • Kofi Ayivor – productie
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.