Hermann Weyl

Hermann Weyl
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	Doctor of Philosophy, habilitatie
Geboortedatum	9 november 1885
Geboorteplaats	Elmshorn
Overlijdensdatum	8 december 1955
Overlijdensplaats	Zürich
Beroep	wiskundige,[1] natuurkundige, filosoof, academisch docent
Lid van	Royal Society,[2] Pauselijke Academie voor de Wetenschappen,[3] American Academy of Arts and Sciences, Duitse Academie der Wetenschappen Leopoldina,[4] American Physical Society, London Mathematical Society,[2] Beierse Academie van Wetenschappen en Geesteswetenschappen, Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie, Göttinger Academie van Wetenschappen, Amerikaanse Filosofische Sociëteit
Academische achtergrond
Alma mater	Georg-August-Universität Göttingen (1904; 1908),[5] Ludwig Maximilians-universiteit (1905; 1906),[6] Christianeum
Proefschrift	Singular integral equations with special consideration of the Fourier's integral theorem
Promotor(s)	David Hilbert[7]
Archieflocatie(s)	Universiteitsarchief van ETH Zürich[8]
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	differentiaalmeetkunde, getaltheorie, wiskunde, groepentheorie, theoretische natuurkunde, kwantummechanica, relativiteitstheorie, filosofie, filosofie van de wiskunde
Bekend van	Weyl tensor, Weyl equation, Weyl-groep, Weyl-algebra, Peter–Weyl theorem, Weyl's inequality, Weyl–Brauer matrices, Weyl curvature hypothesis, Weyl–Lewis–Papapetrou coordinates, Wigner–Weyl transform, Weyl transformation, Weyl's lemma, Weyl Point, Weyl–Schouten theorem, Weyl–Kac character formula, equidistribution theorem, Weyl chamber, Weyl sequence, Weyl scalar, Weyl–von Neumann theorem, Weyl's theorem, De Donder–Weyl theory, Weyl's postulate, Weyl law, Weyl distance function, Weyl metrics, Weyl semimetal
Prijzen en erkenningen	Josiah Willard Gibbs Lectureship (1948), Lobatchevski-prijs (1927),[9] Fellow of the American Physical Society, honorary doctorate of the University of Oslo, honorary doctorate from Columbia University, eredoctoraat van ETH Zürich, Buitenlands lid van de Royal Society (25 juni 1936),[10] honorary doctorate from the University of Stuttgart, Arnold-Reymond prize (11 juni 1954),[11] eredoctoraat van de Universiteit van Parijs (29 november 1952)[12]

Hermann Klaus Hugo Weyl (Elmshorn, 9 november 1885 – Zürich, 8 december 1955) was een Duitse wiskundige. Hoewel hij het grootste deel van zijn leven doorbracht in Zürich, Zwitserland en daarna in Princeton, wordt hij geassocieerd met de wiskundige traditie van de Universiteit van Göttingen, zoals deze wordt gerepresenteerd door David Hilbert en Hermann Minkowski en Weyl zelf. Zijn onderzoek is van groot belang geweest voor de theoretische natuurkunde, alsook voor puur wiskundige disciplines zoals getaltheorie. Hij was een van de meest invloedrijke wiskundigen van de twintigste eeuw.

Weyl publiceerde technische en ook algemene werken over ruimte, tijd, materie, filosofie, logica, symmetrie en de geschiedenis van de wiskunde. Hij was een van de eersten die op de gedachte kwam om de algemene relativiteitstheorie te combineren met de wetten van het elektromagnetisme. Hoewel geen enkele van de wiskundigen van zijn generatie het 'universalisme' van Henri Poincaré of Hilbert nastreefde, kwam Weyl daar het dichtste bij. Michael Atiyah heeft gezegd dat steeds wanneer hij een wiskundig onderwerp bestudeerde, hij ontdekte dat Weyl hem reeds voor was gegaan (The Mathematical Intelligencer (1984), vol.6 no.1).

• Weyl-algebra
• Weyl-groep

• Nationale Academie van Wetenschappen (via webarchive)
• Biografie door Atiyah
• Weisstein, Eric W. "Weyl, Hermann (1885–1955)". Eric Weisstein's World of Science.
• Bell, John L. Hermann Weyl over intuïtie en het continuüm
• Feferman, Solomon. "Significance of Hermann Weyl's das Kontinuum"
• Straub, William O. Hermann Weyl Website
• Kilmister, C. W. Zeno. "Aristotle, Weyl and Shuard: two-and-a-half millennia of worries over number." 1980

Zie de categorie Hermann Weyl van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.