Henry de Jouvenel
| Henry de Jouvenel | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Henry de Jouvenel in 1933 | ||||
| Volledige naam | Bertrand Henry Léon Robert de Jouvenel des Ursins | |||
| Geboren | 5 april 1876 Parijs (Frankrijk) | |||
| Overleden | 5 oktober 1935 Parijs | |||
| Politieke partij | Partijloos | |||
| Beroep | Journalist | |||
| Hoge Commissaris van de Levant | ||||
| Aangetreden | 1925 | |||
| Einde termijn | 1926 | |||
| Voorganger | Maurice Sarrail | |||
| Opvolger | Henri Ponsot | |||
| ||||
Henry de Jouvenel des Ursins (Parijs, 5 april 1876 – aldaar, 5 oktober 1935) was een Frans journalist en diplomaat. HIj diende als Hoge Commissaris van de Levant in Frans Mandaat Syrië.
Biografie
Henry de Jouvenel studeerde rechten en begon na zijn studie aan een carrière in de journalistiek. Hij ging schrijven voor Le Matin en groeide aldaar uit tot redacteur. In de tussentijd scheidde hij van zijn vrouw en kreeg hij een relatie met de schrijfster Colette. Hij vocht als soldaat mee in de Eerste Wereldoorlog, maar door zijn journalistieke achtergrond was hij in Parijs van meer waarde. Jouvenel kwam in dienst van de Minister van Transport als diens adviseur en hij adviseerde Jouvenel om in de politiek te gaan.[1]
Jouvenel sloot zich niet aan bij een politieke partij, maar hij werd als centrum-links geïdentificeerd.[2] In 1921 kwam Jouvenel namens het departement Corrèze in de Franse senaat. Hij werd vervolgens verkozen om zijn land te vertegenwoordigen bij de Volkenbond, waar hij de koloniale politiek van Frankrijk verdedigde. Eind 1925 scheidde hij weer van Colette, nadat deze een affaire was begonnen met de zoon van Jouvenel. Hij nam vervolgens dankbaar de hem aangeboden positie aan van Hoge Commissaris van de Levant. In deze positie verving hij generaal Maurice Sarrail.[3]
Voordat Jouvenel naar Beiroet vertrok trad hij in contact met zijn Britse collega's in Londen. Hij beloofde een einde te maken aan het faciliteren van he troepentransport van Turkse soldaten naar Mosoel in een poging Britse steun te verkrijgen om de opstand van de Druzen neer te slaan. Begin december 1925 arriveerde Jouvenel in Syrië en begon hij met het uitrollen van een meer liberale politiek in het Mandaatgebied.[4] Jouvenel probeerde druk op Sultan al-Atrash uit te voeren om een einde te maken aan de opstand, maar slaagde hier niet in.[5] In de zomer van 1926 keerde hij terug naar Frankrijk nadat de politiek die hij in Syrië had gevoerd niet succesvol bleek te zijn.[6]
Begin jaren 1930 richtte Jouvenel een nieuwe krant op, Revue des Vivants. In deze krant sprak hij zich herhaaldelijk uit voor betere betrekkingen tussen Frankrijk en Italië. In 1932 stuurde premier Joseph Paul-Boncour hem met een speciale missie naar Rome. Tussen januari en juni 1933 verbleef hij in Italië, de maximale termijn die een senator kon krijgen. Het was Jouvenel's taak om in direct contact te treden met Benito Mussolini en mogelijke fricties tussen Frankrijk en Italië aangaande hun koloniale grenzen te verbeteren en hun buitenlandse politiek in Europa te harmoniseren.[7] Namens Frankrijk ondertekende Jouvenel in juni 1933 het Viermogendhedenpact en legde hiermee een belangrijke basis voor de Italiaans-Franse akkoorden.[8]
- ↑ James Barr, A Line in the Sand: Britain, France and the Struggle That Shaped the Middle East (Londen 2011) 143-144.
- ↑ William I. Shorrock, "The Jouvenel Mission to Rome and the Origins of the Laval-Mussolini Accords, 1933-1935." The Historian 45, no. 1 (1982), 23-24.
- ↑ Barr, A Line in the Sand, 144.
- ↑ Barr, A Line in the Sand, 145.
- ↑ Barr, A Line in the Sand, 146.
- ↑ Barr, A Line in the Sand, 148.
- ↑ Shorrock, "The Jouvenel Mission to Rome", 24.
- ↑ Shorrock, "The Jouvenel Mission to Rome".