Henri Glineur

Henri Glineur was zoon van een mijnwerker en moest op jonge leeftijd zijn schoolloopbaan afbreken om werken in de steenkoolmijnen.^[1] Geïnspireerd door de oktoberrevolutie was hij in Charleroi medeoprichter van de eerste communistische cel aldaar.^[5] Bij de parlementsverkiezigen van 1932 werd hij verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers. Op dat moment zat hij een gevangenisstraf van één jaar uit wegens zijn rol in stakingen^[6]. Na vervroegde vrijlating legde hij de eed af.^[7]

Glineur pleitte voor een Belgische eenheid van Waalse en Vlaamse arbeiders- en boerenrepublieken, met een autonoom Wallonië. Hij beschouwde de Vlaamse Beweging als een instrument van het kapitalisme dat volgens hem bedoeld was om de arbeidersklassen in Vlaanderen en Wallonië te verdelen.^[8]

Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloot Glineur zich aan bij het verzet. In 1942 werd hij gearresteerd en gedeporteerd naar het concentratiekamp Buchenwald, waaruit hij in 1945 bevrijd werd.^[2] Bij de verkiezingen van 1946 verkreeg hij een zetel in de Senaat, waar hij tot 1954 actief bleef. Als secretaris van de groepering van Waalse parlementariërs steunde hij in 1947 een voorstel tot grondwetsherziening ten gunste van federalisme, maar dit haalde geen meerderheid.^[1] In 1950 moest hij aftreden als burgemeester van Roux, een functie die hij sinds 1947 bekleedde, door de afnemende invloed van het communisme in de regio.^[1]

Binnen de PCB raakte Glineur geïsoleerd. In 1963 verliet hij de partij en sloot zich aan bij de maoïstische partij Parti communiste wallon (PCW) van Jacques Grippa.^[9] Bij de verkiezingen van 1965 stond hij als kandidaat in het kiesarrondissement Luik, maar werd niet verkozen.^[10]