Hendrik Schim

Schim bracht vanaf zijn begin-periode al een aantal religieuze dichtbundels uit, waaronder Bybelpoëzy in 1723,^[7]Bybel en zededichten in 1726 ^[8] en de Heerlykheit van Kristus en de Kerk in 1733. ^[9]

Het biografisch woordenboek van Geysbeek schrijft over zijn religieuze gedichten:

Deze drie dichtbundels behelzen meestal stukken van Bijbelschen en stichtelijken inhoud. Zijne Bijbelpoëzij bepaalt zich niet tot het letterlijk berijmen van schriftuurplaatsen, en houdt zich geenszins aan de woorden der Heilige Schrift, maar heeft veel fraais, krachtigs en vernuftigs.

Dichttaferelen uit 1737 heeft een andere inslag en bevat gedichten over de schoonheid van het platteland, namelijk Koningsrust en Havezicht, gevolgd door twee gedichten genaamd Zinnebeelden en Zedezangen met een morele en stichtelijke toon.^[10] In deze dichtbundel probeert Schim voornamelijk het meer simpele en rustige leven op het platteland in contrast te zetten tegen het rumoerige stadse leven. Ook vergelijkt hij de kleding van plattelanders met de stedelingen, mensen op het platteland kleding zich tijdens evenementen in nette en ouderwetse kledij, met veel goud en sieraden. ^{[11] [12]}

Zijn oudste dichtwerk is een introductie op Pieter le Clercq's Huwlyks Mintafereel Leerdicht in 1722 ^[13] enkele jaren voor zijn vaders publicaties. Verder schreef hij in 1730 een uitleg voor de titelplaat van Levensbeschryving van Beroemde en Geleerde Mannen ^[14]

Voor Arnoud van Halen's Pan Poëticon Batavûm schreef hij niet alleen zelf een gedicht, er werd ook een gedicht aan hem opgedragen door zijn vriend en mede-dichter Arnold Hoogvliet ^[15] Een andere dichter die een gedicht aan hem opdroeg was Adriaan van Vliet.

De jaren daarna zou hij nog vele malen samen met zijn broer en vader publiceren, zoals zijn ode in Op het Maassluische Orgel in 1734. De schenker van dit orgel was de reder Govert van Wijn, een neef van Hendrik. ^{[16] [17]} en in Aegidius Francken's Het Heilige Offerlam. ^[18]