Heleen Mees
| Heleen Mees | ||||
|---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Heleen Mees in 2019 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 1968[1] | |||
| Geboorteplaats | Hengelo | |||
| Nationaliteit | Nederlands | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Erasmus Universiteit Rotterdam, Rijksuniversiteit Groningen | |||
| Beroep | econoom, schrijver, jurist, advocaat, vrouwenrechtenactivist, columnist | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| Website | ||||
| ||||
Heleen Mees (geboren als Heleen Nijkamp, Hengelo (Overijssel), 1968[2]) is een Nederlands econoom, jurist en publicist. Ze verwierf bekendheid als feminist, die het gebrek aan ambitie bij Nederlandse vrouwen hekelt en pleit voor meer vrouwen in topfuncties. Sinds 2016 heeft zij een tweewekelijkse column in de Volkskrant.
Levensloop
Mees studeerde economie en rechten aan de Rijksuniversiteit Groningen. Van 1992 tot 1998 werkte ze voor het ministerie van Financiën, onder andere als woordvoerder van staatssecretaris Willem Vermeend. Vervolgens werkte ze twee jaar voor de Europese Commissie in Brussel. In 2000 verhuisde Mees naar New York, naar stadsdeel Brooklyn. Ze werkte enige tijd als adviseur voor Ernst & Young. In 2003 liet Mees haar achternaam Nijkamp naar New Yorks recht wijzigen, omdat deze volgens haar voor Engelstaligen moeilijk uitspreekbaar is.[3]
In januari 2006 publiceerde Mees in NRC Handelsblad het krantenartikel Vrouwen zouden nu eindelijk eens écht aan het werk moeten gaan.[4] Mees was in november 2006 medeoprichter van Women on Top,[5] een organisatie die zich tussen 2006 en 2011 heeft ingezet voor meer vrouwen aan de top. De organisatie is op 31 mei 2011 opgeheven.[6] Vanwege haar felle pleidooi voor meer vrouwelijke ambitie en meer vrouwen in hoge posities wordt Mees ook wel powerfeministe genoemd.[2][3] Mees werkte voor de campagne van Hillary Clinton voor de Amerikaanse Senaatsverkiezingen in november 2006.
Mees was van 2006 tot 2010 columnist voor NRC Handelsblad en van 2012 tot 2013 voor Het Financieele Dagblad. Ze droeg bij aan het Project Syndicate en het Duitse maandblad Capital. Ze heeft bijdragen geschreven voor de Volkskrant, de Financial Times en Foreign Policy. Mees heeft drie boeken geschreven en is co-auteur van een vierde.
Mees werkte van 2009 tot 2010 als onderzoeker aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Van 2010 tot 2012 was ze als hoofddocent verbonden aan de Universiteit van Tilburg. In 2012 promoveerde ze aan de Erasmus Universiteit bij Philip Hans Franses op het proefschrift Changing Fortunes – How China's Boom Caused the Financial Crisis.[7] Mees werkte in 2012 en 2013 als waarnemend hoofddocent aan de Robert F. Wagner Graduate School of Public Service, onderdeel van de Universiteit van New York.[8]
In juli 2013 werd Mees in New York gearresteerd op verdenking van stalking van Willem Buiter, hoofdeconoom bij Citigroup.[9] Buiter beschuldigde haar van intimidatie na beëindiging van hun relatie. De zaak werd onder voorwaarden geseponeerd.[10][11][12] In 2016 verloor Mees in Amsterdam en New York rechtzaken die ze aangespannen had tegen Buiter en Citigroup. De Amsterdamse rechter stelde vast dat zij Buiters gezin langdurig had lastiggevallen met zevenhonderd e-mails, waarvan een aan de decaan van de Universiteit van Tilburg was doorgestuurd, wat tot haar ontslag aldaar leidde.[13] Het New Yorkse hof van beroep bekrachtigde in 2020 de volledige afwijzing van Mees' aanklachten tegen Buiter, omdat de beschuldigingen van smaad, valse arrestatie en andere claims verjaard of juridisch ongegrond waren.[14]
Publicaties
- 2002: Compendium van het Europees belastingrecht, Amsterdam, Kluwer, 2002 (met Willem Vermeend en Han Kogels). ISBN 90-200-2435-3
- 2007: Weg met het deeltijdfeminisme!, Amsterdam, Uitg. Nieuw Amsterdam, 2007. ISBN 978-90-468-0214-4
- 2009: Tussen hebzucht en verlangen : de wereld en het grote geld (columns), redactie C.H.J. Lansink, Amsterdam : Nieuw Amsterdam, 009.ISBN 978-90-468-0572-5
- 2012: Changing Fortunes - How China's Boom Caused the Financial Crisis, 2012 (proefschrift). ISBN 978-90-5892-311-0[7]
- 2016: The Chinese Birdcage. How China's Rise Almost Toppled the West. London, Palgrave Macmillan, 2016. ISBN 978-1-137-58885-2
- ↑ Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren; geraadpleegd op: 9 oktober 2017; genoemd als: Heleen Mees; DBNL-identificatiecode voor auteur: mees048.
- 1 2 Carolina Lo Galbo, Interview - Powerfeminist Heleen Mees: 'Het liefst zou ik trouwen en kinderen krijgen'. Vrij Nederland (25 april 2009). Gearchiveerd op 25 juli 2015.
- 1 2 Joke Mat, Ambitieuze powerfeministe met extreme meningen
. NRC Handelsblad (3 maart 2008). Gearchiveerd op 27 september 2024. Geraadpleegd op 24 augustus 2025. “Ze werkte vrijwel altijd fulltime. Dat heeft ze moeten bevechten, vertelt Gerda Nijkamp, een energieke vrouw met dezelfde sierlijk gesneden lippen als haar dochter. (...) En ze nam in 2002 een andere naam. In New York kost dat 50 dollar (in Nederland 390 euro) en er hoeven geen zwaarwegende redenen voor te zijn. Nijkamp, zegt ze, klinkt lelijk in het Engels.” - ↑ Heleen Mees, Vrouwen zouden nu eindelijk eens écht aan het werk moeten gaan
. NRC Handelsblad (21 januari 2006). Gearchiveerd op 6 november 2024. Geraadpleegd op 24 augustus 2025. - ↑ Heleen Mees. Women on top. Gearchiveerd op 30 januari 2021. “Samen met Neelie Kroes nam zij het initiatief voor een debatavond onder de titel Women on Top, in het kader van Women Inc. (Pakhuis de Zwijger, 23 oktober 2006)”
- ↑ Women on Top heft zich met onmiddellijke ingang op. Women on top (31 mei 2011). Gearchiveerd op 27 februari 2021.
- 1 2 (en) Heleen Mees (28 augustus 2012). Changing Fortunes: How China's Boom Caused the Financial Crisis. Erasmus Universiteit Rotterdam. ISBN 978-90-5892-311-0. Geraadpleegd op 24 augustus 2025.
- ↑ (en) Heleen Mees - Adjunct Associate Professor of Public Administration. F. Wagner Graduate School of Public Service, New York-universiteit. Gearchiveerd op 16 september 2012. Geraadpleegd op 20 juli 2017.
- ↑ Frank Huiskamp, 'Heleen Mees gearresteerd vanwege stalken topeconoom Buiter'. NRC Handelsblad (3 juli 2013). Gearchiveerd op 7 mei 2024. Geraadpleegd op 24 augustus 2025.
- ↑ Heleen Mees op borgtocht vrij. NU.nl (5 juli 2013). Gearchiveerd op 1 september 2021. Geraadpleegd op 24 augustus 2025.
- ↑ Rechtszaak tegen Mees begint in maart. De Telegraaf (9 januari 2014). Gearchiveerd op 4 maart 2016. Geraadpleegd op 16 maart 2021.
- ↑ Mirjam Remie, Zaak Heleen Mees komt niet tot proces
. NRC Handelsblad (10 maart 2014). Gearchiveerd op 27 september 2020. Geraadpleegd op 24 augustus 2025. - ↑ Sonny Motké, Pijnlijk: Heleen Mees verliest rechtszaak van Willem Buiter
. Quote (9 november 2016). Gearchiveerd op 24 augustus 2025. Geraadpleegd op 24 augustus 2025. - ↑ (en) MEES v. BUITER (2020). FindLaw. Geraadpleegd op 23 september 2025.
.jpg)