Heinrich Wilhelm von Stamford

Heinrich Wilhelm von Stamford
Heinrich Wilhelm von Stamford, geportretteerd door Friedrich Georg Weitsch (1795).
Algemene informatie
Geboortedatum	1740
Geboorteplaats	Bourges (Frankrijk)
Overlijdensdatum	16 mei 1807
Overlijdensplaats	Sleeswijk (Hertogdom Sleeswijk)
Werk
Beroep	Wiskundige, militair theoreticus, diplomaat
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Heinrich Wilhelm von Stamford (Bourges, 1740 – Sleeswijk, 16 mei 1807) was een Duitse generaal, wiskundige en schrijver uit de achttiende eeuw.

In 1646 vluchtten enkele leden van de Engelse adellijke familie Grey van Groby naar het vasteland van Europa en daar namen zij de naam Stamford aan.^[1] Zij stamden af van Henry Grey, die de eerste graaf van Stamford was.^[2]

De vader van Heinrich Wilhelm Stamford was een militair die diende in de Franse marine. Zijn moeder was waarschijnlijk afkomstig uit de Breisgau en luisterde naar de naam Firnhammer.^[1] Tijdens de Zevenjarige Oorlog vocht hij als soldaat zowel aan Franse als aan de Britse zijde mee. Na de oorlog ging hij wiskunde studeren aan de Universiteit van Göttingen en tussen 1772 en 1775 was Stamford verbonden als docent aan de kloosterschool van Ilfeld.^[3] Tijdens deze periode kwam hij in de literaire kringen terecht en trad hij in contact met dichters als Leopold Friedrich Günter von Goeckingk. De gedichten die hij in deze periode schreef werden in losse drukken verspreid en genoten enige bekendheid.^[1]

Vervolgens diende hij als gouverneur van de Pruisische koninklijke prinsen en in 1785 kreeg hij een betrekking in Den Haag om als leraar op te treden van de Oranjeprinsen Willem Frederik en Frederik. Stamford was aanbevolen door koning Frederik II van Pruisen en kreeg de taak om de prinsen militair te vormen.^[4] In 1788 begeleidde Stamford erfprins Willem Frederik tijdens zijn rondreis door Duitsland.^[5]

In 1794 publiceerde Stamford een militaire verhandeling, Entwurf einer Anleitung, den Cavalleristen in Friedenszeiten den ganzen Felddienst zu lehren. Dit werk werd lange tijd geroemd en zou in 1827 nog eens heruitgegeven worden in een uittreksel.^[1]

Stamford spande zich in 1797, in opdracht van Willem Frederik en de Britse regering, voor het vormen van een nieuwe coalitie tegen Frankrijk samen met Oostenrijk en Pruisen. Twee jaar later diende hij ook als "ambassadeur" van de Oranjes aan het hof van de Pruisische koning.^[6] In de voorbereiding op de Brits-Russische expeditie naar Noord-Holland stuurde de Britse regering Stamford in 1799 naar Sint-Petersburg om aldaar deel te nemen aan de onderhandelingen voor de militaire expeditie.^[7]

In 1800 benoemde keizer Frans II hem tot ridder van het Heilige Roomse Rijk.^[1] Datzelfde jaar benoemde de erfprins hem tot generaal-majoor van de Hollandse Brigade.^[8] Stamford overleed in 1807 in Sleeswijk en werd overleefd door zijn vrouw en dochter.^[1]