Heinrich Wilhelm Olbers

Heinrich Wilhelm Olbers
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	11 oktober 1758
Geboorteplaats	Hemelingen
Overlijdensdatum	2 maart 1840
Overlijdensplaats	Bremen
Beroep	natuurkundige, astronoom, arts,[1] politicus
Lid van	Academie van Nuttige Wetenschap, Royal Society, Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen, Beierse Academie van Wetenschappen en Geesteswetenschappen, American Academy of Arts and Sciences,[2] Franse Academie van Wetenschappen, Pruisische Academie van Wetenschappen, Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, Duitse Academie der Wetenschappen Leopoldina, Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL, Académie Nationale de Médecine, Göttinger Academie van Wetenschappen
Academische achtergrond
Alma mater	Athenaeum, Georg-August-Universität Göttingen (1777)
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	astronomie
Bekend van	paradox van Olbers
Prijzen en erkenningen	Fellow of the Royal Society (4 december 1804),[3] Orde van de Rode Adelaar, Lalande Prize (1803), Lid van de American Academy of Arts and Sciences

Heinrich Wilhelm Matthias Olbers (Arbergen (Hemelingen), bij Bremen), 11 oktober 1758 – Bremen, 2 maart 1840) was een Duits astronoom.

Olbers studeerde tussen 1777 en 1780 geneeskunde aan de universiteit van Göttingen en na een jaar ziekenhuistraining in Wenen, vestigde hij zich als arts in Bremen. Zijn echte passie lag echter bij de astronomie, en hij bouwde een privé-sterrenwacht. Nadat hij in 1820 om gezondheidsredenen zijn praktijk moest opgeven, kon hij zich volledig aan de astronomie wijden. Hoewel hij zich met meer deelonderwerpen bezighield, was het zoeken naar kometen zijn belangrijkste bezigheid.

Olbers' naam als astronoom werd gemaakt in 1797 toen (buiten zijn medeweten) een door hem ontwikkelde methode werd gepubliceerd om uit slechts 3 waarnemingen de baan van een komeet vast te stellen. Deze methode zou de gehele 19e eeuw in gebruik blijven.

Op 1 januari 1802, precies 1 jaar na de ontdekking door Giuseppe Piazzi, vond hij de planetoïde Ceres als eerste terug. Later dat jaar ontdekte hij zelf een tweede planetoïde, Pallas. Toen ook Juno ontdekt was, stelde hij vast dat alle drie in dezelfde regio van de hemel samenkwamen, wat hij gebruikte bij de ontdekking van Vesta in 1807, die desondanks tot 1845 de laatst ontdekte planetoïde bleef. Hiernaast was Olbers de ontdekker van zes kometen.

In 1820 beschreef hij de Paradox van Olbers, een logische redenering die aantoont dat het heelal niet oneindig groot kan zijn.

Zie de categorie Heinrich Wilhelm Olbers van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

1. ↑ http://www.nndb.com/people/047/000102738/; Notable Names Database; geraadpleegd op: 11 oktober 2017.
2. ↑ Members of the American Academy of Arts & Sciences: 1780-2012. Geraadpleegd op 10 oktober 2017.
3. ↑ List of Fellows of the Royal Society1660 – 2007. Geraadpleegd op 10 oktober 2017.