Heddy Honigmann

Heddy Honigmann
Geboren Lima, 1 oktober 1951
Overleden Amsterdam, 21 mei 2022
Geboorteland Vlag van Peru (1825-1950) Peru
(en) IMDb-profiel
(nl) Moviemeter-profiel
(mul) TMDB-profiel
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Film

Heddy Ena Honigmann y Pach (Lima, 1 oktober 1951 – Amsterdam, 21 mei 2022) was een Nederlandse filmregisseur die zich voornamelijk richtte op documentaires.

Levensloop

Heddy Honigmann was de dochter van Witold (Victor) Honigmann Weiss (geboren in Wenen), die illustrator was, en van Sarah Pach Miller een actrice geboren in Polen. Zij kwamen beiden als joodse vluchtelingen in Peru terecht. Grootvader van moederszijde had zich met zijn gezin al in 1939 in Peru weten te vestigen. Haar vader kwam na de Tweede Wereldoorlog in Peru terecht. Zijn oorlogsgeschiedenis, hij wist aan het concentratiekamp Mauthausen te ontkomen, maar niet aan de trauma's ervan, zou grote invloed hebben op Heddy. Daaruit kwam ook enige ambivalentie jegens Jodendom uit voort.

Honigmann studeerde in de jaren 70 aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome. Sinds 1978 woonde en werkte zij in Nederland. Zij is gehuwd geweest met o.a. de Nederlandse cineast Frans van de Staak (1943-2001). Haar zoon Stefan van de Staak is ook actief in de filmwereld. Heddy maakte samen met hem de autobiografische documentaire No hay camino (2021).[1] Daarin komt ook kort de band tussen moeder en zoon naar voren, waar transgenerationeel de relatie van Heddy met haar vader aan ten grondslag lag.[2]

Honigmann overleed in 2022 op 70-jarige leeftijd aan kanker.[3] Zij laat een groot oeuvre achter, ondanks de belemmeringen van een lange strijd tegen de gevolgen van multiple sclerose.

Carrière

Haar bekendste speelfilms zijn Hersenschimmen en Tot ziens en haar bekendste documentaires Metaal en melancholie, Forever en O Amor Natural.

Haar documentaire Crazy won in 2000 het Gouden Kalf voor Beste Lange Documentaire. In 2006 won ze een tweede Gouden Kalf met haar film Forever. Driemaal kreeg ze de Prijs van de Nederlandse Pers (KNF): in 1995 voor haar speelfilm Tot Ziens (met Johanna ter Steege), in 1998 voor de documentaire Het Ondergronds Orkest en in 2006 voor haar film Forever.'

Honigmann won daarnaast prijzen met haar werk in onder andere New York, Vancouver, Rome, Parijs, Leipzig, San Francisco, Thessaloniki en Montréal. Haar gehele oeuvre is diverse malen bekroond op internationale festivals en in 2013 ontving ze op het IDFA de Living Legend Award (eerder alleen door Frederick Wiseman ontvangen). Op 1 april 2015 werd zij benoemd tot lid van de Akademie van Kunsten. In 2016 kreeg ze de oeuvreprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds.[4]

In 2000 was zij Gast van het Jaar op het Nederlands Film Festival, waar een retrospectief rond haar werk georganiseerd werd. Andere retrospectieven rond haar werk vonden plaats in Barcelona, Berlijn, Graz, Madrid, Minneapolis, Parijs, San Francisco, Toronto en in het MoMA in New York, waar de wereldpremière van haar film Dame la Mano werd gehouden.

Haar film Het Ondergronds Orkest (1997), over gevluchte buitenlandse muzikanten, die in de metro van Parijs aan de kost proberen te komen, is in 2025 door Eye bewerkt en opnieuw in roulatie gebracht.

Filmografie

  • 1979 - L'Israeli dei Beduini
  • 1980 - Overgang
  • 1981 - Het Vuur
  • 1981 - Er gaat een eindeloze stoet mensen door mij heen
  • 1982 - De overkant
  • 1983 - De witte paraplu
  • 1984 - Uit & thuis
  • 1985 - De deur van het huis (speelfilm)
  • 1988 - Hersenschimmen (speelfilm)
  • 1989 - Uw mening graag
  • 1990 - Viermaal mijn hart
  • 1990 - Ghatak
  • 1991 - Verhalen die ik mijzelf vertel
  • 1993 - Oog in oog - Hoeveel strippen naar Calcutta?
  • 1993 - Oog in oog - Breinaald in aquariumvis
  • 1993 - Metaal en melancholie
  • 1994 - In de schaduw
  • 1995 - Tot ziens (speelfilm)
  • 1996 - O Amor Natural
  • 1997 - Het ondergronds orkest
  • 1998 - De juiste maat
  • 1998 - 2 minuten stilte a.u.b.
  • 1999 - Crazy
  • 1999 - Hanna lacht
  • 2000 - Film en melancholie
  • 2000 - 10 Geboden - Privé
  • 2001 - Goede man, lieve zoon
  • 2003 - Dame la Mano
  • 2004 - Liefde gaat door de maag: Zelfs de boter zingt (tv)
  • 2004 - Liefde gaat door de maag: Saudade (tv)
  • 2004 - Liefde gaat door de maag: Een sjtetl die niet meer bestaat (tv)
  • 2005 - Ingelijst huwelijk
  • 2005 - 26.000 gezichten
  • 2006 - Forever
  • 2007 - Emoticons (tv)
  • 2008 - El Olvido
  • 2011 - DroomBoom
  • 2011 - West-side stories
  • 2011 - En op 'n Goede Dag
  • 2012 - Herinneringen aan Vuur
  • 2014 - Around the world in 50 concerts
  • 2016 - Microbe Fighters
  • 2017 - Joke van Leeuwen: Een wereld tussen twee oren (tv)
  • 2018 - Buddy
  • 2020 - 100UP
  • 2021 - No hay camino

Nominaties en prijzen

Overige prijzen

In mei 2006 kreeg Honigmann van het Humanistisch Verbond de dr. J.P. van Praag-prijs uitgereikt. Deze prijs staat symbool voor het streven naar humanisering van de samenleving. Volgens het juryrapport laat Honigmann in haar werk "op indringende, vaak ontroerende en inspirerende wijze de overlevingskracht [...] zien van mensen in kwetsbare omstandigheden."

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.