Harry Pettit

Harry Pettit
Harry Pettit
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Harry George Pettit
Geboortedatum 1991
Nationaliteit Brits
Beroep academisch docentBewerken op Wikidata
Academische achtergrond
Alma mater London School of EconomicsBewerken op Wikidata

Harry George Pettit (1991) is een Britse sociaalgeograaf en politiek activist, gespecialiseerd in stedelijke geografie, sociale geografie en de dynamieken van baanonzekerheid in Egypte.

Gedurende zijn dienstverband als docent aan de Radboud Universiteit Nijmegen kwam Pettit meermaals in de actualiteit door zijn controversiële publieke uitspraken over het Israëlisch-Palestijns conflict. De uitspraken leidden in Nederland tot debatten over academische vrijheid, de vrijheid van meningsuiting, haatzaaien en antisemitisme.

Levensloop

Pettit groeide op in het Britse Retford en studeerde geografie aan de London School of Economics and Political Science, waar hij in 2017 ook zijn PhD behaalde. Daarna had hij verschillende kortlopende onderzoeks- en onderwijsfuncties aan universiteiten in het Verenigd Koninkrijk. In 2022 werkte hij als gastonderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam; een jaar later werd Pettit universitair docent (assistant professor) sociale geografie aan de Radboud Universiteit.[1]

In zijn wetenschappelijk werk richt Pettit zich met name op het Midden-Oosten en verdiepte hij zich in "hoe mensen overleven binnen laatkapitalistische systemen vol onzekerheid en verarming."[2] In september 2025 kreeg Pettit een ERC Starting Grant om onderzoek te doen naar hoe veranderende infrastructuren voor geldcirculatie van invloed zijn op sociale relaties en ongelijkheden in Beiroet, Amsterdam en Accra.[3]

Activisme en controverses

Palestijns-Israëlisch conflict

Tijdens de aanval van Hamas i Israël op 7 oktober 2023 bevond Pettit zich in Libanon. Hij sprak daar met een Palestijnse vriendin, die blij was met deze aanval. Zij sprak haar optimisme uit en hoopte dat de gebeurtenissen zouden leiden tot de bevrijding van Palestina.[4] Naar aanleiding van de daarop ontvouwende oorlog organiseerde Pettit samen met andere docenten aan de Radboud Universiteit een "teach in" over de situatie in Israël en Palestina.[5]

Pettit raakte in diezelfde periode betrokken bij hevige controverses door zijn uitgesproken pro-Palestijnse standpunten op sociale media, met name na de hiervoor genoemde aanval door Hamas op Israël. Hij werd beschuldigd van antisemitisme, wat hij zelf verwierp; daarnaast werd hij beticht van verheerlijking van geweld en opruiing, onder meer door de aanval 'een wettige daad van verzet' te noemen.[6][7][4] Pettit riep eveneens op tot het 'afmaken waar de Palestijnen op 7 oktober mee begonnen zijn' en tot het ontmantelen van Israël, en hij sprak openlijk zijn steun uit voor Hamas-leider Yahya Sinwar, die hij omschreef als een 'held'.[8][9][10]

In oktober 2024 nodigde Pettit de Europese voorman van Samidoun, een internationale beweging die zegt op te komen voor Palestijnse gevangenen, uit voor een lezing aan de Radboud Universiteit. De voorman, Mohammed Khatib, beschouwde Hamas als een verzetsbeweging en had aangegeven trots te zijn op de terreuraanval door Hamas in 2023. Uiteindelijk weigerde het kabinet hem toegang tot Nederland.[11]

Op 11 maart 2025 nam Pettit deel aan een protestactie die een lezing van de Syrische activiste Rawan Osman, die zich inzette voor de normalisatie van de betrekkingen tussen Arabische landen en Israël, aan de Radboud Universiteit poogde te verstoren. Osman deed aangifte en identificeerde Pettit als de leider van de actie.[11]

Op 20 juni 2025 werden Kamervragen gesteld aan toenmalig minister van Onderwijs Eppo Bruins over de uitlatingen van Pettit, waarin hij het zionisme met het nazisme vergeleek. De minister gaf aan deze uitlatingen abject te vinden, maar ook dat het niet aan hem maar aan de Radboud Universiteit, als werkgever, was om zo nodig maatregelen te nemen richting Pettit.[12]

In oktober 2025 werd een petitie die de Radboud Universiteit in Nijmegen opriep om maatregelen te treffen tegen Pettit, binnen enkele dagen ruim 12.000 keer ondertekend.[7] Ook riepen 113 (oud-)studenten, hoogleraren, docenten en medewerkers de Radboud Universiteit op om actie tegen Pettit te ondernemen. Bij VOX magazine verwees Pettit naar een open brief op ScienceGuide, een Nederlands online nieuws- en opinieplatform over het hoger onderwijs, waarin zo'n 500 studenten en medewerkers van verschillende Nederlandse universiteiten onder meer stelden dat Pettit het slachtoffer zou zijn van een smeercampagne van extreemrechtse en zionistische organisaties en intimidatie door de Radboud Universiteit.[13][14][15] In een schriftelijke reactie op de open brief gaf de Radboud Universiteit aan een aantal constateringen niet te herkennen en riep op om academische waarden van openheid, wederzijds respect en kritische dialoog te blijven omarmen.[16]

De minister van Onderwijs, Gouke Moes, adviseerde de universiteit, in een interview met Sven Kockelmann, om aangifte tegen Pettit te doen.[8] Hierop deed Pettit van zijn kant aangifte tegen Moes, naar eigen zeggen omdat hij 'geen politieke repressie ten dienste van het zionisme' zou accepteren.[6] Op 10 november 2025 schreef Pettit op sociale media dat hij tot een akkoord was gekomen met de universiteit en dat hij een nieuwe baan had. De Radboud Universiteit bevestigde het vertrek en zei dat de docent en de Universiteit 'na een intensief traject van maanden hebben afgesproken uit elkaar te gaan' en dat Pettit 'uitingen gedaan [heeft] die niet in lijn zijn met de gedragscode van de universiteit'.[8]

Na zijn vertrek bij de Radboud Universiteit ging Pettit in een interview met De Gelderlander uitgebreid in op de ophef rond zijn persoon. In dit interview gaf Pettit aan "nooit anti-geweld" te zullen zijn, maar dat hij geweld tegen burgers nooit goed zou keuren. Op de vraag of hij dacht dat er tijdens de aanvallen van 7 oktober ook geen Israëlische burgers waren omgekomen, antwoordde Pettit dat hij dit betwijfelde.[4]

Over de standrechtelijke executies van Gazanen door Hamas-milities in de nasleep van het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas, zei Pettit dat het niet aan hem was om deze moorden goed- of af te keuren, omdat het, naar zijn mening, voor hem als "bevoorrechte blanke Britse man in een zeer veilige omgeving op een universiteit" onmogelijk zou zijn om "in het hoofd kruipen bij een volk dat letterlijk twee jaar lang heeft geleden onder genocide en te zeggen hoe ze zouden omgaan met mensen die hen tegenwerkten".[4]

Moord op Charlie Kirk

Nadat in 2025 een docent van een middelbare school in Heerenveen openlijk de moord op Charlie Kirk had toegejuicht, sprak Pettit zijn steun uit voor deze, later geschorste, leraar. Hij noemde het "walgelijk" dat een collega onder vuur lag omdat hij de dood van "een racistische haatprediker" zou vieren en vroeg zich af of de Nederlandse samenleving niet extreem lage grenzen zou hebben voor wat acceptabel is om te zeggen.[17] De uitlatingen over Kirk werden later door de Radboud Universiteit aangehaald als een van de directe aanleidingen voor het beëindigen van de samenwerking tussen de universiteit en Pettit.[4]

Publicaties

  • The Labor of Hope: Meritocracy and Precarity in Egypt, Stanford University Press. Palo Alto, CA, 2023.[18]
  • “Introduction: Hope, Labor, Disconnection”, Environment & Planning D: Society & Space, Volume 39, Issue 5, 2021.[18]
  • “Uncomfortable ethnography: fueling the cruel hope of Egypt's disconnected middle-class”, Emotion, Space, and Society, Volume 36, 2020.[18]
  • “The cruelty of hope: emotional cultures of precarity in neoliberal Cairo”, Environment & Planning D: Society & Space, Volume 37, Issue 4, 2019. Pp. 722-739.[18]
  • “Hopeful City: meritocracy and affect in global Cairo”, International Journal of Urban and Regional Research, Volume 42, Issue 6, 2018. Pp. 1048-1063.[18]
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.