Harriët Duurvoort

Harriët Duurvoort
Persoonsgegevens
Geboortedatum 21 mei 1969[1]
Geboorteplaats Amsterdam[1]
Geboorteland Vlag van Nederland Nederland
Opleiding en beroep
Opleiding gevolgd aan Universiteit van AmsterdamBewerken op Wikidata
Beroep journalist
Oriënterende gegevens
Geschreven voor Libelle, de VolkskrantBewerken op Wikidata
Portaal  Portaalicoon   Media

Harriët Duurvoort (Amsterdam, 21 mei 1969) is een Nederlandse journalist, schrijver en columnist voor onder andere de Libelle en de Volkskrant.[2][3]

Biografie

De moeder van Duurvoort werd geboren in 1928 en is het biologische kind van een Afro-Amerikaanse man (een jazzmuzikant) en een Friese vrouw.[1] Ze werd geadopteerd door een gereformeerd Schevenings echtpaar; de eerste interraciale adoptie in Nederland.[1][4] De vader van Duurvoort komt uit Suriname[1] en is een neef van Desi Bouterse.[5]

Harriët Duurvoort studeerde rechten aan de Universiteit van Amsterdam.[6] Ze kwam in 1993 per toeval in de journalistiek terecht toen de VPRO mensen zocht voor het tv-programma Marco Polo (1995-1996), een elfdelige serie reportages over de multiculturele bewoners van de Amsterdamse wijken Bos en Lommer en De Baarsjes. Anil Ramdas gaf haar naam door aan Peter van Ingen, de eindredacteur van dat programma.[1]

Ze schreef het boek Het groeiend monument (1996) voor de Stichting Beheer Het Groeiend Monument die het monument ter nagedachtenis aan de Bijlmerramp van 4 oktober 1992 beheert.[7] Voor het Instituut voor Taalonderwijs en Taalonderzoek aan Anderstaligen (ITTA) van de Universiteit van Amsterdam schreef ze Nooit meer taal apart: 15 jaar ITTA (2002).[8]

Duurvoort is oprichter van de tijdschriften Generation Now! en RôOF Magazine.[1] Ze heeft in Rotterdam een communicatiebureau en ontwikkelt van daaruit mediaproducties.[9] Sinds 2012 is ze columnist bij de Volkskrant, waarin ze vaak schrijft over de multiculturele samenleving en over haar zoon.[1]

Haar column over Karin van Opstal, een slachtoffer van het kinderopvangtoeslagenschandaal, leidde in september 2021 tot Kamervragen.[10][11]

Haar boek De dochter - Herinneringen aan anders zijn, een biografie van haar moeder, verscheen in januari 2025.[5] Hiervoor ontving ze de Littéraire Witte Prijs 2026.[12]

Persoonlijk

Duurvoort woont in Rotterdam met haar zoon, die een verstandelijke beperking en autisme heeft.[13]

Bibliografie

Bestseller 60

Boeken met noteringen in de Nederlandse Bestseller 60Jaar van
verschijnen		Datum van
binnenkomst		Hoogste
positie		Aantal
weken		Opmerkingen[14]
Een * geeft aan dat de bewuste titel tot de dag van vandaag nog in de lijst staat.
De dochter202515-01-2025202
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.