Guillermo Rosario
| Guillermo Estelito Rosario | ||||
|---|---|---|---|---|
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 6 januari 1917 | |||
| Geboorteplaats | Venezuela | |||
| Overlijdensdatum | 26 juli 2003 | |||
| Overlijdensplaats | Curaçao | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Beroep | dichter | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Archieflocatie | Nationaal Archief Curaçao[1] | |||
| Dbnl-profiel | ||||
| ||||
Guillermo Estelito Rosario (Venezuela, 6 januari 1917 - Curaçao, 26 juli 2003[2]) was een Papiaments dichter.
Waardering
Rosario kreeg veel onderscheidingen en prijzen gedurende zijn leven. Hij werd ridder en daarna officier in de Orde van Oranje-Nassau, kreeg de Literatuur Prijs van het Cultureel Centrum Curaçao, de Sticusa Prijs, de ‘Tapushi di Oro’ (Gouden Aar) voor zijn verdiensten van het Papiaments, een bronzen borstbeeld in de Openbare Bibliotheek van Curaçao en de Chapi di Plata (Zilveren Schoffel) de Biënnale Prijs Pierre Lauffer.
Muurgedicht
In het kader van het project "Gedichten op muren" is in 2017 in Leiden het gedicht 'Mi Nigrita Papiamentu' van Guillermo E. Rosario op de muur van Vestwal 2-4 aangebracht.[3]
Bronnen, noten en/of referenties
- ↑ Rosario G.E. (Guillermo). Geraadpleegd op 26 december 2025.
- ↑ Ons Magazijn
- ↑ Mi nigrita papiamentu (1971). Muurgedichten Leiden. Geraadpleegd op 29 juli 2023.