Glaucus atlanticus
| Glaucus atlanticus | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||||
| Glaucus atlanticus | ||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||||
| Glaucus atlanticus G. Forster, 1777 | ||||||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||||||
Glaucus atlanticus op  Wikispecies | ||||||||||||||||
| (en) World Register of Marine Species | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
Glaucus atlanticus of de blauwe zeedraak is een drijvende zeenaaktslak die behoort tot de familie Glaucidae. Deze donkerblauwe soort met opvallende extremiteiten kan tot wel zes centimeter lang worden. Om te blijven drijven maakt de slak gebruik van een met gas gevulde blaas.
De soort werd ontdekt tijdens de tweede ontdekkingsreis van James Cook naar de Grote Oceaan in 1772-1775. Aan boord waren de natuurwetenschappers Johann Reinhold Forster en zijn zoon Georg Forster, die de beschrijving in 1777 publiceerde.[1]
Beschrijving
De dieren hebben een langwerpig lichaam. Aan elke zijde zijn drie extremiteiten die eindigen in waaiervormige, vingerachtige cerata, waarmee ze kunnen zwemmen. Ze zijn zilvergrijs op de rugkant en licht- en donkerblauw op de buik. Omdat ze ondersteboven in het water liggen geeft dit een bescherming tegen predatoren die zowel van boven als van beneden zouden aanvallen. Ze zwemmen op hun rug en kunnen snel zwemmen.
Voeding
Glaucus atlanticus is immuun voor het gif van neteldieren waaronder ook dat van het Portugees oorlogsschip. Ze oogsten de gifhoudende nematocysten van hun prooi en verdelen die als verdedigingsmechanisme over hun cerata (huidplooien).[2] De slak voedt zich niet enkel met neteldieren maar zij eten ook andere zeedieren. De soort doet tevens aan kannibalisme, dus ook soortgenoten worden gegeten.
Gif
Zelfs gehandschoend kan het aanraken van de giftige delen gevaarlijk zijn, met symptomen zoals hevige pijn, misselijkheid en braken. Stranden waar de blauwe draak aangespoeld is worden daarom gesloten.[3]
Voortplanting
De zeenaaktslak is een hermafrodiet: een enkel exemplaar heeft dus zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtsorganen.
Verspreiding
Glaucus atlanticus komt vrijwel over de hele wereld voor in tropisch en gematigd warm open zeewater. Omdat ze op de wind meedrijven kunnen ze op onverwachte plekken opduiken, in augustus 2025 bijvoorbeeld in de Middellandse Zee. Dit had ook te maken met de hoge watertemperatuur als gevolg van de ongekende hittegolf in Spanje.[4][3]
- ↑ Georg Forster. "A Voyage Round the World, in His Britannic Majesty's Sloop, Resolution, commanded by Capt. James Cook, during the Years 1772, 3, 4, and 5." Vol. I. London 1777, blz. 49. Gearchiveerd op 10 juli 2017.
- ↑ Ronald Jenner, Eivind Undheim, Gif, het dodelijkste wapen in de natuur, ISBN 9789085716280, p. 22-23
- 1 2 Buitenlandredactie, 11 kilometer aan Spaanse stranden afgesloten om blauwe draken in zee. AD.nl (21 augustus 2025). Geraadpleegd op 26 augustus 2025.
- ↑ Beekman, Else, Wat is er aan de hand met de blauwe draken op Spaanse stranden?. InSpanje.nl (26 augustus 2025). Geraadpleegd op 26 augustus 2025.