Giok Djan Khoe

Giok Djan Khoe (Magelang, 22 juli 1946) was jarenlang verbonden aan de Technische Universiteit Eindhoven, waar hij zich specialiseerde in telecommunicatietechnologie en fotonica. Hij verrichtte baanbrekend onderzoek naar volledig optische communicatietechnieken en toonde, samen met Yasuhiro Koike, aan dat kunststofvezels met een geleidelijk variërende brekingsindex geschikt zijn voor gigabit- en meergolflengtetransmissie.

Khoe is de zoon van Gwan Tin Khoe en Tjiauw Len Tjia. Hij arriveerde in 1965 in Nederland. Hij trouwde met Li Lian Liem, uit welk huwelijk twee kinderen werden geboren: Yung Han Khoe en Yu Li Khoe.^[1][2]

Hij behaalde in 1971 zijn ingenieursdiploma Elektrotechniek (cum laude) aan de TU/e. Zijn afstudeerwerk over een methode om met behulp van lasermetingen te bepalen hoe sterk de lucht in een turbulente stroming optisch varieert, werd gepubliceerd in de Proceedings of the IEEE.^[3] Van 1971 tot 1972 werkte hij bij het FOM-Instituut voor Plasmafysica Rijnhuizen, waar hij zich bezighield met laserdiagnostiek van plasma’s. In 1973 trad hij in dienst bij de onderzoeksafdeling van het Philips Natuurkundig Laboratorium, waar hij zich richtte op optische glasvezelcommunicatie.

In 1983 werd hij benoemd tot deeltijdhoogleraar aan de TU/e. In 1994 volgde zijn benoeming tot voltijdhoogleraar en tot 2008 was hij voorzitter van de leerstoel Telecommunication Technology and Electromagnetics. Hij was in 1994 medeoprichter van COBRA,^[4] de Interuniversitaire Onderzoeksschool voor Communicatietechnologieën, Fundamenteel Onderzoek en Toepassingen.^[5][6] Samen met professor Joachim Wolter verkreeg Khoe voor COBRA, via een fotonica-onderzoeksvoorstel, de erkenning als NWO-toponderzoekschool, met een financiering van 44 miljoen gulden voor vijf jaar. De voor het fotonica-chiponderzoek benodigde cleanroom werd daarnaast bekostigd door de Technische Universiteit Eindhoven. Hierop volgde een tweede periode van vijf jaar met 40 miljoen gulden.^[7][8] Khoe hield zich bezig met thema’s als single-mode glasvezelsystemen, ultrakorte pulsen, volledig optische signaalverwerking en transmissiesystemen met hoge capaciteit. Samen met onderzoekers van Philips vestigde zijn onderzoeksgroep in 1996 een wereldrecord door tien gigabit per seconde over 420 kilometer via een glasvezel te verzenden.^[9] Daarmee overtroffen zij het bestaande Japanse record met een factor vier.^[10][11] Daarnaast was hij, samen met de polymeerwetenschapper Yasuhiro Koike (Keio Universiteit), pionier op het gebied van hoge transmissiesnelheden over kunststof optische vezels met een geleidelijk variërende brekingsindex (GI-POF).^[12] Zij toonden aan dat zowel gigabittransmissie als golflengtemultiplexing in de klantenomgeving mogelijk is^[13] en bereikten in 1999 een topsnelheid van 2,5 Gbit/s.^[14] Naar aanleiding van de eeuwwisseling werd Khoe uitgenodigd bij te dragen aan het Millennium Issue van IEEE Journal of Selected Topics in Quantum Electronics.^[15]

Khoe is houder van tientallen Amerikaanse patenten en publiceerde als auteur en mede-auteur een groot aantal wetenschappelijke artikelen. Hij werkte samen met diverse onderzoekers in binnen- en buitenland en droeg bij aan de ontwikkeling van oplossingen voor optische netwerkarchitecturen. Zijn publicaties worden internationaal veel geciteerd.^[16]

In 2010 publiceerde hij samen met oud-rector Rutger van Santen en wetenschapsjournalist Bram Vermeer het boek 2030: Technology that will change the world.^[17] Met dezelfde auteurs verschenen eerder ook boeken bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.

• In 1991 werd hij Fellow van de Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) voor zijn bijdragen aan single-mode glasvezelsystemen.^[18]
• In 1997 ontving hij de MOC/GRIN Award voor zijn werk in micro-optica en GRIN-systemen.^[19]
• In 2003 trad hij aan als President van de IEEE Photonics Society.^[20]
• In 2006 werd hij Fellow van de Optical Society of America voor zijn bijdragen aan communicatie via glasvezel en voor leiderschap op de universiteit op het gebied van optisch onderzoek.^[21]
• In 2009 ontving hij de IEEE Photonic Society Distinguished Services Award.^[22]
• In 2011 werd hij benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau als erkenning voor zijn bijdrage aan de wetenschap, nationaal en internationaal.^[5]