Gin en tonic
Gin en tonic een highball-cocktail op basis van gin en tonic. Het recept stamt uit de Britse koloniale tijd als middel tegen malaria. De cocktail kent verschillende kortere benamingen zoals Gin-tonic, Ginto, G and T en simpelweg GT.
Meestal gebruikt men anderhalf tot twee keer zoveel tonic als gin, in elk geval in de verhouding ergens tussen 1:1 en 1:3. Vaak voegt men ijsblokjes en een schijfje citroen of limoen toe. Om te voorkomen dat er te veel koolzuurgas ontsnapt wordt de tonic soms over een barlepel ingeschonken.
De cocktail werd in de achttiende eeuw geïntroduceerd in het leger van de Britse Oost-Indische Compagnie in India. De aan de tonic toegevoegde stof kinine hielp tegen malaria. De Britse officieren temperden de bittere smaak van de kinine met een mengsel van water, suiker, limoensap en gin. Het huidige tonicwater is tegenwoordig zoeter, met minder kinine, en is hierdoor minder bitter. Deze cocktail werd ook wel de Sundowner genoemd, die rond zonsondergang, voor het eten werd gedronken. Dit werd een soort ritueel en is nog steeds gebruikelijk tijdens safari's, De naam Sundowner is mettertijd in zwang geraakt voor het serveren van alle soorten cocktails bij zonsondergang.
Een veel gedronken variant is de gin tonic waaraan sinaasappelsap, citroensap, limoensap of grenadine is toegevoegd. In de roman Dr. No (James Bond) wordt het recept met een uitgeknepen citroen uitgelegd. In de series Top Gear en later The Grand Tour wordt het drankje veel gedronken.
