George Maney
| George Earl Maney | ||
|---|---|---|
 | ||
Brigadegeneraal Maney circa 1862 | ||
| Geboren | 24 augustus 1826 Franklin, Tennessee | |
| Overleden | 9 februari 1901 Washington D.C. | |
| Rustplaats | Mount Olivet Cemetery Nashville, Tennessee | |
| Land/zijde |  Verenigde Staten.svg.png){kind=small} Geconfedereerde Staten van Amerika | |
| Onderdeel |  United States Army.svg.png){kind=small} Confederate States Army | |
| Dienstjaren | 1846-1848 (USA) 1861-1865 (CSA) | |
| Rang |  eerste luitenant (USA)
| |
| Eenheid | 3rd U.S. Dragoons | |
| Bevel | 1st Tennessee Infantry Regiment Maney's Brigade Cheatham's Division | |
| Slagen/oorlogen | Mexicaans-Amerikaanse Oorlog | |
| Ander werk | diplomaat | |
| George Maney | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
| Ambassadeur voor de Verenigde Staten van Amerika in Paraguay en Uruguay | ||||
| Aangetreden | 19 mei 1890 | |||
| Einde termijn | 30 juni 1894 | |||
| Voorganger | John E. Bacon | |||
| Opvolger | Granville Stuart | |||
| Ambassadeur voor de Verenigde Staten van Amerika in Bolivia | ||||
| Aangetreden | 4 november 1882 | |||
| Einde termijn | 1 juni 1883 | |||
| Voorganger | Charles Adams | |||
| Opvolger | Richard Gibbs | |||
| Ambassadeur voor de Verenigde Staten van Amerika in Colombia | ||||
| Aangetreden | 21 september 1881 | |||
| Einde termijn | 19 juli 1882 | |||
| Voorganger | Ernest J. Dichman | |||
| Opvolger | William Lindsay Scruggs | |||
| 14de Lid van het Tennessee House of Representatives voor Davidson County | ||||
| Aangetreden | 1 oktober 1849 | |||
| Einde termijn | 6 oktober 1851 | |||
| Voorganger | John Bell John E. Manlove | |||
| Opvolger | Joel A. Battle Russel Hinton | |||
| ||||
George Earl Many (Franklin, 24 augustus 1826 – Washington D.C., 9 februari 1901) was een Amerikaans politicus, directeur van een spoorwegmaatschappij, militair en diplomaat. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog diende hij als brigadegeneraal in het Confederate States Army. Na de oorlog was hij ambassadeur in Colombia, Bolivia, Uruguay en Paraguay.
Vroege jaren
George E. Maney werd geboren op 24 augustus 1826 in Franklin, Tennessee. Hij was de zoon van Thomas Maney en Ann Rebecca Southall. Zijn vader was een vooraanstaande redacteur van een krant en rechter. George Maney liep school aan de Nashville Seminary en volgde daarna een opleiding aan de University of Nashville waar hij in 1845 op negentienjarige leeftijd afstudeerde.[1]
Toen de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog uitbrak nam Maney dienst in het 1st Tennessee Volunteer Regiment waar hij de rang van tweede luitenant kreeg. Toen de diensttijd van drie maanden erop zat, gaf hij zich op als vrijwilliger in het United States Army. Hij werd ingedeeld bij de 3rd U.S. Dragoons met de rang van eerste luitenant.[2]
Toen de oorlog voorbij was in 1848, werd Maney eervol ontslagen uit het leger. Hij keerde terug naar huis, studeerde rechten en werd in 1850 toegelaten tot de balie. Hij opende een advocatenkantoor in Franklin die vrij snel succesvol werd. Naast zijn werk als advocaat stelde hij zich verkiesbaar voor het Tennessee State Legislature. Hij werd verkozen en zetelde in het parlement tussen 1849 en 1851.[3] In 1853 huwde hij met Elizabeth T. "Betty" Crutcher uit Nashville. Het koppel kreeg vijf kinderen.
Amerikaanse Burgeroorlog
Na Aanval op Fort Sumter in april 1861 en de secessie van Tennessee in mei nam Maney dienst in de Rock City Guards, een militie-eenheid uit Nashville.[4] Kort daarop nam hij dienst in het Confederate States Army en werd verkozen tot kapitein in het 11th Tennessee Volunteer Infantry Regiment. In mei 1861 werd Maney bevorderd tot kolonel van het 1st Tennessee Infantry Regiment. Zijn regiment werd ingezet in westelijk Virginia onder generaal Robert E. Lee waar het deelnam aan de Slag bij Cheat Mountain in september 1861. Daarna maakte het deel uit van de strijdmacht die de Shenandoahvallei verdedigde onder leiding van generaal-majoor Stonewall Jackson.[5]
Maney vroeg om een overplaatsing naar zijn thuisstaat Tennessee toen die bedreigd werd door Noordelijke eenheden. Hij nam deel aan de Slag bij Shiloh in april 1862 en werd op 16 april bevorderd tot brigadegeneraal. Hij kreeg de leiding over een brigade in het Army of Tennessee en vocht mee in de slagen bij Perryville, Stones River en Chickamauga. Maney raakte ernstig gewond aan zijn arm tijdens de Chattanoogaveldtocht in november 1863.
Pas bij het begin van de Atlantaveldtocht was hij voldoende hersteld. Hij kreeg het bevel toevertrouwd over een divisie in het korps van luitenant-generaal William Hardee. Maney werd in augustus gevangen genomen en enige tijd later vrijgelaten na een gevangenenruil. Hij had echter te veel last van zijn arm om opnieuw naar zijn disivisie te gaan. Hardee wou Maney tot generaal-majoor bevorderen, maar dit verzoek werd nooit ingewilligd. Maney nam nog deel aan de Carolina's-veldtocht, werd opnieuw gevangen genomen na de overgave generaal Joseph E. Johnston aan de Noordelijken onder generaal-majoor William T. Sherman en werd uiteindelijk vrijgelaten op 1 mei 1865 in Greensboro, North Carolina.
Latere jaren
Na de oorlog keerde Maney terug naar huis. Hij werd in 1868 voorzitter van de Tennessee and Pacific Railroad, een functie die hij negen jaar zou uitoefenen. In tegenstelling tot veel van zijn Zuidelijke landgenoten zette hij zich actief in voor de Republikeinse Partij. Maney had grote invloed op het beleid van gouverneur Dewitt C. Senter en was instrumenteel in het heropbouwen van Tennessee. Tijdens de Reconstructieperiode werkte hij hard om de relaties tussen de voormalige vijanden te verbeteren. Begin 1876 stelde hij zich kandidaat voor het gouverneurschap, maar hij trok zich uiteindelijk terug uit de verkiezingsrace. In december van hetzelfde jaar huwde zijn dochter Frances met een voormalige officier uit het 15th Massachusetts Infantry Regiment.
Tijdens de administraties van de presidenten James A. Garfield, Chester Arthur en Benjamin Harrison fungeerde Maney als ambassadeur in verschillende Zuid-Amerikaanse landen. Tussen 1881 en 1882 was hij vertegenwoordiger in Colombia. Daarna een jaar in Bolivia en tussen 1890 en 1894 was hij ambassadeur in Uruguay en Paraguay.
George E. Maney overleed op 9 februari 1901 in Washington D.C. aan de gevolgen van een hersenbloeding.[6] Hij werd begraven op het Mount Olivet Cemetery in Nashville, Tennessee.
Zie ook
Lijst van generaals in de Amerikaanse Burgeroorlog (Confederatie)
Voetnoten
- ↑ Bishop, Randy (2013). Civil War Generals of Tennessee. Pelican Publishing Company, Gretna, Louisiana, p. 124. ISBN 9781455618118.
- ↑ S. Warner, pp. 130-135.
- ↑ Winborne, pp. 111-12.
- ↑ Warner, Seth (Summer 2006). George Earl Maney: Soldier, Railroader, and Diplomat. Tennessee Historical Quarterly 65 (2): 130–147.
- ↑ E. Warner, p. 210.
- ↑ Welsh, p. 153.
Bronnen
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel George Earl Maney op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Eicher, John H., and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1.
- Hewitt, Lawrence L. (edited by William C. Davis), "George Earl Maney," The Confederate General, Vol. 4. Harrisburg, Pennsylvania: 1991.
- Sanders, Stuart W., "Maney's Confederate Brigage at the Battle of Perryville", The History Press, Charleston, SC, 2014
- Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. ISBN 978-0-8160-1055-4.
- Warner, Ezra J. Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1959. ISBN 978-0-8071-0823-9.
- Warner, Seth, "George Earl Maney: Soldier, Railroader, and Diplomat," Tennessee Historical Quarterly, Vol. LXV (2006), 130-147.
- Welsh, Jack D., Medical Histories of Confederate Generals. Kent, Ohio: Kent State University, 1995. ISBN 0-87338-649-3.
- Winborne, Benjamin Brodie, The Colonial and State Political History of Hereford County, N.C., Murfreesboro, North Carolina: Edwards & Broughton, 1906.