Fred Bredschneyder

Herman Frederik (Fred) Bredschneyder (jr.) (Amsterdam, 28 juni 1927 – Kortenhoef, 14 september 2020) was een Nederlands televisieproducent, televisieregisseur, filmjournalist en muziekliefhebber.

Hij was zoon van Regina Maria Uijldert en timmerman Herman Frederik Bredschneijder. Hijzelf was getrouwd met Geertruida Hendrika Maria (Truus) Brockhoff, die werkzaam was bij de Volkskrant.^[1]

Bredschneyder haalde tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn mulodiploma maar moest meteen onderduiken om aan de Arbeidseinsatz te ontsnappen. Hij begon echter als amateuracteur, -amateurregisseur en -cabaretier. Hij liftte mee op de opkomst van de televisie en begon daartoe bij de Katholieke Radio Omroep (KRO). Voorbeeld daarvan is dat hij de zesde medewerker op televisiegebied bij die omroep was, zelf was hij (al) 27 jaar oud. Het waren de tijden dat bijvoorbeeld zijn krant De Tijd waar hij corrector en journalist was nog helemaal niets zag in het nieuwe medium. Even later verhuisde hij naar Hilversum. Zijn verleden in de amusementswereld stelde hem in staat het programma Dappere Dodo met het marionettentheater van Bert Brugman langdurig (75 afleveringen tussen 1955 en 1964) op televisie te krijgen. Bredschneyder klom op binnen de organisatie en werd in de jaren zestig Hoofd Filmzaken en was verantwoordelijk voor het brengen van buitenlandse series naar Nederland. De Wrekers, Bonanza (vrouwen wilden Hoss bemoederen, aldus Bredschneyder), Ivanhoe en Alfred Hitchcock presents werden door hem aangekocht. Daarnaast trad hij wel op als producent en regisseur van series, programma’s en documentaires. Hij schuwde daarbij niet om zelf interviews af te nemen bij beroemde artiesten zoals Robert Stolz, Rudolf Schock, Johan Heesters, Margit Schramm. Verder werkte hij als redacteur bij Voor een briefkaart op de eerste rang; hij was er ook “enig jurylid”.

In 1985 ging hij met vervroegd pensioen, maar bleef actief voor de omroep. Hij begeleidde publiek bij programma’s als Waku Waku en Applaus. Muziek had hem toen flink te pakken met bijdragen aan Elseviers grote boek voor operette en musical, TV-operettegids, Operette in Nederland en De zingende film. Hij schreef een boek over de eerdergenoemde Stolz. Andere bezigheden waren inspanningen voor het Holland Festival (1994 en 1995), Filmforum (rubriek Beeldvenster), Hoofdstadoperette (artistieke adviesraad) en kerkblad in Hilversum. Vanaf 2002 was hij betrokken bij het blad Aether, waarin hij tot 2016 meer voor het publiek begon te schrijven (in plaats voor technici). Hij besprak er mediazaken, waarbij toch weer opera en operettes extra aandacht kregen. Zijn liefde daarvoor bleek ook uit zijn bericht van overlijden:

Het slotakkoord heeft geklonken, laten de engelen het nu overnemen.

Fred Bredschneyer was jarenlang lid van de Kring van Nederlandse Filmjournalisten (KNF) waarbinnen hij promoveerde van aspirantlid tot “gewoon lid”. Bredschneyder overleed 's ochtends thuis op 93-jarige leeftijd.