Frans van Dooren

Frans van Dooren
Persoonsgegevens
Volledige naam	Franciscus Wilhelmus Maria van Dooren
Geboortedatum	2 november 1934
Geboorteplaats	Ravenstein
Overlijdensdatum	6 juli 2005
Overlijdensplaats	Oss
Geboorteland	Nederland
Opleiding en beroep
Opleiding gevolgd aan	Radboud Universiteit
Beroep	literair vertaler
Werken
Genre(s)	Italiaanse literatuur Latijnse literatuur
Erkenning en lidmaatschap
Archief­locatie	Universiteitsbibliotheek Utrecht[1]
Prijzen en onderscheidingen	Martinus Nijhoff Vertaalprijs (1990)[2]
Dbnl-profiel
Portaal    Literatuur

Frans van Dooren (Ravenstein, 2 november 1934 - Oss, 6 juli 2005) was een Nederlandse classicus en Italianist. Hij was vertaler van voornamelijk Italiaanse en Latijnse literatuur.

Na zijn opleiding gymnasium A aan het Titus Brandsma Lyceum te Oss behaalde Van Dooren in 1959 zijn doctoraalexamen klassieke talen aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Aan diezelfde universiteit behaalde hij in 1971 cum laude ook het doctoraalexamen Italiaans.

Al tijdens zijn eerste studie werd hij leraar klassieke talen aan het Titus Brandsma Lyceum te Oss, waar hij zelf had schoolgegaan en waaraan hij verbonden bleef tot 1995.

Van Dooren heeft meer dan 700 publicaties op zijn naam. Daarnaast schreef hij oorspronkelijk werk in het dialect van Ravenstein. Hij heeft meer dan 1000 lezingen gehouden over Dante. Ook publiceerde hij een Geschiedenis van de klassieke Italiaanse literatuur (Amsterdam 1999). In 1990 ontving hij de Martinus Nijhoff-prijs voor zijn vertalingen van Italiaanse klassieken. Zijn vertaling van Dantes Divina Commedia (De goddelijke komedie) werd gebruikt in de Nederlandse vertaling van de bestseller Inferno van Dan Brown.

Frans van Dooren was gehuwd en had 4 kinderen.

• Niccolò Machiavelli, De Heerser (1976)
• Giacomo Leopardi, Gedachten (1977) en Zangen (1991),
• Francesco Petrarca, Sonnetten (en andere gedichten) (1979) en Brieven (1998),
• Giovanni Boccaccio, Verhalen uit de Decamerone. (Jaar onbekend, in elk geval na 1985)
• Michelangelo, Sonnetten (1999)
• Dante Alighieri, De goddelijke komedie (Amsterdam, 1987), La Vita Nuova (Het Nieuwe Leven) (1988) en Het Gastmaal (i.s.m. Kees van Dooren, 2001)
• Dichteressen uit het Cinquecento (1992)
• Gepolijst albast: acht eeuwen Italiaanse poëzie (1994)
• Martialis, Romeinse epigrammen (1996)
• Torquato Tasso, Jeruzalem Bevrijd (2003)

• M.C.A. van der Heijden: 'Levensbericht van Frans van Dooren'. In: Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 2004-2005
• Uitgebreide biografie van Frans van Dooren (via archive.org)