Frans Erens

Frans Erens
Frans Erens met hoed en lorgnet (foto: Willem Witsen, 20ste eeuw)
Frans Erens met hoed en lorgnet (foto: Willem Witsen, 20ste eeuw)
Persoonsgegevens
Volledige naam Maria Joseph Franciscus Peter Hubertus Erens
Geboortedatum 23 juli 1857
Geboorteplaats Schaesberg
Overlijdensdatum 5 december 1935
Overlijdensplaats Sint Gerlach
Geboorteland Nederland
Opleiding en beroep
Beroep Criticus, prozaïst
Oriënterende gegevens
Jaren actief 1883-1935
Werken
Bekende werken Dansen en rhytmen
Litteraire wandelingen
Vervlogen Jaren
Erkenning en lidmaatschap
Werken in collectie Stedelijk Museum Amsterdam[1]Bewerken op Wikidata
Dbnl-profiel
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Maria Joseph Franciscus Peter Hubertus (Frans, vaak ook: François) Erens (Schaesberg, 23 juli 1857 – Houthem-Sint Gerlach, 5 december 1935) was een Nederlandse criticus en prozaschrijver. Hij behoort tot de stroming van de Tachtigers.

Erens ging school aan Rolduc in Kerkrade en studeerde later rechten in Leiden, Bonn, Parijs en Amsterdam. In 1888 promoveerde hij in Amsterdam. Hij vestigde zich als advocaat in 1889. In 1897 werd hij griffier bij het kantongerecht in Veghel en later in Oostburg. Vanaf 1901 legde hij zich volledig toe op het schrijverschap. Hij woonde op verscheidene plaatsen zowel in als buiten Nederland, voordat hij zich in 1927 definitief vestigde in Houthem.

Huize De Kamp in Schaesberg, waar Frans Erens geboren werd. Hier staat nu het gemeentehuis van Landgraaf.

Vanaf 1883 schreef hij kritieken en beschouwingen, vooral over de moderne Franse literatuur. In 1886 werd hij medewerker van De Nieuwe Gids, waarvoor hij zowel essays als proza schreef en waarvan hij mederedacteur was in 1896 en 1897 en van 1909 tot zijn overlijden.

Halverwege de jaren 1880 verbleef hij in Parijs waar hij omging met belangrijke moderne Franse schrijvers als Maurice Barrès en Joris-Karl Huysmans. De mooiste bladzijden in zijn Vervlogen Jaren zijn aan deze periode gewijd.

Door Charles Baudelaire leerde hij het prozagedicht kennen en Erens introduceerde dit in 1886 in Nederland in De Nieuwe Gids. Zijn eigen prozagedichten werden in 1893 uitgebracht in de bundel Dansen en rhytmen. Zijn belangrijke opstel over Baudelaire (het eerste in het Nederlands taalgebied) werd, tezamen met beschouwingen verschenen in De Nieuwe Gids en de Amsterdammer, in 1906 gebundeld in Litteraire wandelingen.

Vanaf 1895 schreef hij voornamelijk reisbeschrijvingen over plaatsen die hij had bezocht. Rond 1910 ging hij ook schrijven over Limburg, waar hij was geboren. Hij heeft ook werk vertaald van Augustinus, Thomas à Kempis en Jan van Ruusbroec.

Frans Erensprijs

In 1985 werd de driejaarlijkse Frans Erensprijs ingesteld. Deze werd — tot 2001 — afwisselend voor proza, memoires en poëzie uitgereikt.

Bibliografie

Postuum verschenen
  • 1938 - Vervlogen jaren (Digitale versie)
  • 1940 - Suggesties : critieken, invallen en verbeeldingen, Frans Erens; verzameld, ingel. en van een bibliogr. zijner geschriften voorz. door Pierre van Valkenhoff (Digitale versie)

Vertalingen

Literatuur

  • 1939 - Pierre van Valkenhoff. Mr. Frans Erens. Over zijn persoon en arbeid. Met bibliographie zijner geschriften (Digitale versie)
  • 1985 - Harry G.M. Prick; met medew. van Jan Notten en Lou Spronck. Frans Erens over Limburg. Schetsen, herinneringen, vertellingen, beschouwingen (Digitale versie)
  • 1986 - Harry G.M. Prick. Een weefsel van overpeinzingen. Causerie over Frans Erens in diens briefwisseling met Andries Bonger
  1. ↑ Berbke. Geraadpleegd op 7 september 2021.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.