Frank Virtue

Frank Virtue werd geboren in een gezin met Italiaanse roots. Zijn familie was afkomstig uit La Bruzzi, Italië, en veranderde bij aankomst in de Verenigde Staten hun familienaam in "Virtue". Virtue groeide op met de muziek van de jaren 1930 en 1940, beïnvloed door artiesten als Benny Goodman, Artie Shaw, Harry James, Duke Ellington en Woody Herman. Oorspronkelijk begon hij met vioollessen, maar op vijftienjarige leeftijd koos hij voor de gitaar. Hij kreeg klassieke gitaarlessen van Mr. Torrelli, een lid van het Philadelphia Orchestra.

Virtue studeerde aan de Thomas Jr. High School, Southern School for Boys en Temple University. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij bij de United States Navy en maakte deel uit van de Regular Navy Dance Band in Bainbridge, Maryland. Later werd hij leider van deze band. Tijdens zijn militaire dienst ontmoette hij Arthur Smith, een countrygitarist die zes jaar ouder was. Virtue verliet de dienst toen zijn vader aan kanker geopereerd moest worden, omdat hij de enige kostwinner in het gezin was.

Na de oorlog startte Virtue het Virtuoso Trio, waarin hij zelf basgitaar en gitaar speelde, samen met Ralph Frederico op piano en Steve Rossi op gitaar. In de jaren 1950 bouwde het trio een vaste reputatie op met optredens in en rond Philadelphia, tot aan Canada toe. Ze waren regelmatig te horen op radio en televisie en traden op als begeleidingsband voor zangers als Patti Page, Rosemary Clooney, Dick Haymes en June Christy. Daarnaast werkten ze samen met jazzmuzikanten zoals Charlie Ventura.

Tijdens de opkomst van de rock-'n-roll in Philadelphia, mede dankzij Bill Haley & His Comets, profiteerde ook Virtue van deze nieuwe muziekstroming. In 1958 nam het trio een nieuwe versie op van Arthur Smith's "Guitar Boogie", onder de titel "Guitar Boogie Shuffle". Dit nummer, met Virtue op leadgitaar (een Gibson L-5), werd een van de bekendste instrumentale rock-'n-rollnummers van die tijd. De single verscheen op het Hunt-label en bereikte de vijfde plaats in de hitlijsten. Ondanks dit succes werd de band niet rijk van het nummer. Het trio werd uitgebreid tot een kwintet en ging verder onder de naam The Virtues.

Er waren overeenkomsten tussen The Virtues en Bill Haley's Comets: beide bands bestonden uit vijf blanke mannen die ouder waren dan de gemiddelde rock-'n-rollband van die tijd. Ze traden op in een informele sfeer, met veel humor. In 1962 besloot Virtue zich volledig te richten op het produceren in zijn Virtue Recording Studios. The Virtues werden daarop ontbonden.

Als producent behaalde Virtue succes met singles als:

• "Yes, I'm Ready" van Barbara Mason
• "Boogaloo Down Broadway" van The Fantastic Johnny C
• "The Horse" van Cliff Nobles & Co.
• "Hey There, Lonely Girl" van Eddie Holman

Virtue was de opnameleider bij deze hits. Later werden Kenny Gamble en Leon Huff de belangrijkste producers in zijn studio.