Franciscus Palau y Quer

Franciscus Palau y Quer (Catalaans: Francesc Palau i Quer; Aitona, 29 december 1811 - Tarragona, 20 maart 1872) was een Spaans priester in de orde van de ongeschoeide karmelieten. Hij was de stichter van twee congregaties van karmelietessen en is in 1988 zalig verklaard.

Palau y Quer begon zijn priesterstudie in 1828 in het seminarie van Lleida. In 1832 trad hij toe tot de ongeschoeide karmelieten in hun klooster in Barcelona maar in 1835 werd dit klooster afgebrand tijdens onlusten. Een jaar later kon hij toch tot priester worden gewijd. Tussen 1840 en 1851 verbleef hij in Frankrijk door de moeilijke situatie in Spanje. Hij was er actief in het bisdom Montauban en wisselde apostolisch werk af met perioden waarin hij zich terugtrok. In Frankrijk leidde hij een eerste groep van vrouwen.

Terug in eigen land begon hij in Barcelona een school waar catechese werd gegeven aan volwassenen. De school werd gesloten door de autoriteiten op beschuldiging dat de arbeiders zich hier verenigden en stakingen voorbereidden. Palau y Quer werd verbannen naar Ibiza. Daar begon hij vanaf 1860-1861 rond zich een gemeenschappen van vrouwen en mannen te verzamelen. De vrouwelijke gemeenschappen groeiden uit tot twee congregaties van vrouwelijke religieuzen, de Karmelietessen-Missionarissen en de Karmelietessen-Missionarissen van Sint-Theresia.^[1] De mannelijke tak van broeders zette zich niet verder. Na zijn ballingschap preekte hij zowel op de Balearen als in Barcelona. Zowel in 1866 als in 1870 (voor het Eerste Vaticaans Concilie) reisde hij naar Rome.^[2]

Franciscus Palau y Quer werd op 24 april 1988 zalig verklaard door paus Johannes Paulus II. Zijn feestdag valt op 7 november.