Francis Delpérée

Francis Delpérée
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemeen
Volledige naam	Francis Paul Eudore Delpérée
Geboortedatum	Luik, 14 januari 1942
Geboorteplaats	Luik
Kieskring	Brussel-Hoofdstad
Regio	Brussel Franse Gemeenschap
Land	België
Functie	Politicus
Partij	cdH
Officiële website
Portaal    Politiek

Francis Paul Eudore baron Delpérée (Luik, 14 januari 1942) is een Belgisch hoogleraar en voormalig politicus voor de Franstalige christendemocratische cdH.

Francis Delpérée is een zoon van Albert Delpérée, secretaris-generaal bij het ministerie van Sociale Voorzorg, en van Nelly Ansiau. Hij trouwde in 1968 met Rosalie Renard (1940-2005) en ze kregen twee zoons en een dochter.

Hij promoveerde tot doctor in de rechten aan de UCL in 1964 en behaalde een tweede doctoraat in de rechten aan de Sorbonne in 1968. Tijdens zijn studies was hij lid van het Olivaint Genootschap van België. Delpérée werd docent grondwettelijk recht, administratief recht en vergelijkend publiekrecht, eerst van 1968 tot 1970 aan de Facultés universitaires Saint-Louis in Brussel en vanaf 1970 aan de UCL. Aan deze laatste universiteit werd hij in 1979 benoemd tot hoogleraar, hetgeen hij bleef tot aan zijn emeritaat in 2008. Hij was decaan van de rechtsfaculteit van 1990 tot 1993.

Ook werd hij in 1994 directeur van de Revue belge de droit constitutionnel en werd hij voorzitter van de beheerraad van La Revue Générale, vanaf 1998 corresponderend lid van de sectie wetgeving, publiek recht en jurisprudentie van de Academie van Politieke en Geesteswetenschappen van de Institut de France en in 1999 corresponderend lid en in 2004 lid van de Koninklijke Academie van België. Bovendien kreeg Delpérée een eredoctoraat universiteiten van Aix-en-Provence (1987), Genève (1993), Ottawa (1993), Szeged (2002), Athene (2003) en Toulon (2008). In 2012 werd hij tevens voorzitter van de Internationale Academie van grondwettelijk recht in Tunis

Ook was hij van 1966 tot 1979 advocaat aan de Balie van Brussel, van 1985 tot 2004 assessor bij de afdeling wetgeving van de Raad van State, voorzitter van de Internationale conferentie van Franstalige rechtsfaculteiten (van 1994 tot 1999) en het Interuniversitair Centrum voor publiek recht (vanaf 1985) en van 1993 tot 1994 titularis van de Francquileerstoel aan de Katholieke Universiteit Leuven.^[1]

In 2003 werd Delpérée politiek actief voor het christendemocratische cdH. Bij de federale verkiezingen van mei 2003 was hij lijstduwer voor de Senaat,^[2] maar hij raakte niet verkozen. Een jaar later, in juni 2004, werd hij verkozen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, waar hij tot in juni 2007 bleef zetelen en deel uitmaakte van de commissie Binnenlandse Zaken en Lokale Besturen. Tezelfdertijd was hij afgevaardigde naar het Parlement van de Franse Gemeenschap, waar hij zitting had in de commissie Hoger Onderwijs en Wetenschapsbeleid, en zetelde hij als gemeenschapssenator in de Senaat, waar hij van 2004 tot 2007 ondervoorzitter was van de commissie Institutionele Aangelegenheden en lid was van de commissie Binnenlandse Zaken.

Van juni 2007 tot mei 2014 zetelde Delpérée als rechtstreeks gekozen senator in de Senaat. Hij vervulde er van 2007 tot 2014 de functie van fractieleider voor het cdH, was van 2007 tot 2010 vast lid en van 2010 tot 2014 ondervoorzitter van de commissie Institutionele Aangelegenheden en zetelde van 2010 tot 2014 in de commissie Justitie.

Van mei 2014 tot mei 2019 zetelde hij ten slotte voor de kieskring Brussel-Hoofdstad in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij zitting had in de commissies Herziening van de Grondwet en Handels- en Economisch Recht. Op 8 december 2016 werd hij in de Kamer voorzitter van de parlementaire onderzoekscommissie in verband met de Trio-affaire, maar nadien nam hij ontslag omdat hij in deze zaak was verhoord als getuige.^[3][4] Bij de verkiezingen van mei 2019 was het de bedoeling dat hij de Brusselse cdH-Kamerlijst zou duwen, maar uiteindelijk trok hij zich terug als kandidaat.^[5]

Ook was Delpérée van 2006 tot 2018 gemeenteraadslid van Sint-Pieters-Woluwe en van 2007 tot 2018 politieraadslid van de zone Montgomery. Van 2012 tot 2018 was hij voorzitter van de gemeenteraad.

• Grootofficier in de Leopoldsorde (6 juni 2010)
• Commandeur in de Kroonorde (19 augustus 1997)
• Burgerlijke medaille 1e klasse (30 oktober 1992)
• Grootkruis van de Orde van Malta (2002)
• Grootkruis in de Orde van Leopold II (2019)^[7]

In september 1994 werd hij opgenomen in de Belgische erfelijke adel met de persoonlijke titel van baron. Zijn wapenspreuk luidt Iure Constituitur Civitas.

• La constitution: de 1830 à nos jours, et même au-delà, Racine, Brussel, 2006
• La procédure de révision de la Constitution, met André Alen, Christian Behrendt, Xavier Delgrange e.a., Bruylant, Brussel, 2003
• L'unité et la diversité de l'Europe: les droits des minorités: les exemples belge et hongrois, Marc Bossuyt, Árpád Gordos, Jean-Claude Scholsem e.a., directie Francis Delpéree en László Trócsányi, Bruylant, Brussel, 2003
• Le fédéralisme en Europe, PUF, Parijs, 2000
• Le droit constitutionnel de la Belgique, Bruylant, Brussel, 2000
• Le contentieux électoral, PUF, Parijs, 1998
• La démarche citoyenne, Labor, Brussel, 1998

• Th. DENOËL, Le nouveau dictionnaire des Belges, Brussel, 1992.
• Humbert DE MARNIX DE SAINTE ALDEGONDE, État présent de la noblesse belge, Annuaire de 2005, Brussel, 2005.
• Mélanges en hommage à Francis Delpérée : itinéraire d'un constitutionnaliste, Bruylant, 2008 (dir. Robert Andersen)

• Webstek van Francis Delpéré
• Fiche Francis Delpérée op webstek Belgische Senaat