Francis Bulhof

Francis Bulhof
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum	19 september 1930
Geboorteplaats	Den Haag
Overlijdensdatum	12 augustus 2020
Overlijdensplaats	Den Haag
Beroep	schrijver[1]
Academische achtergrond
Alma mater	Rijksuniversiteit Groningen, Universiteit Utrecht
Promotor(s)	Hubert Paul Hans Teesing
Wetenschappelijk werk
Werken in collectie	Museum de Scheper[1]

Prof. dr. Francis Bulhof (Den Haag, 19 september 1930 – aldaar, 12 augustus 2020) was een Nederlands hoogleraar.

Hij was zoon van Antoinette Josephine Textor en onderwijzer Henricus Franciscus Bulhof. Hijzelf was in 1957 tijdens hun studentenperiode in Groningen getrouwd met de studente wijsbegeerte Ilse Nina Rutgers; voor zover bekend kreeg het echtpaar drie kinderen.^[2][3] Zoon Hanno Bulhof werd assistent-professor filosofie op McNeese State University.

Bulhof studeerde Romaanse filologie aan Universiteit Groningen. Hij promoveerde in 1966 onder professor H.P.H. Teesing op proefschrift Transpersonalisme en synchronisiteit – herhaling als struktuurelement in Thomas Manns „Der Zauberberg“ aan de Universiteit Utrecht. Al in dat traject was hij leraar Frans op middelbare scholen. Vrijwel direct daarna werd hij benoemd tot assistent-professor bij Germanistiek aan de Universiteit van Texas in Austin (Verenigde Staten). Vanaf 1981 was hij als hoogleraar werkzaam aan Universiteit Oldenburg, volgens Bulhof Harvard aan de Hunte. Hij kreeg daar de opleiding Nederlandse letterkunde van de grond en wist die zodanig uit te breiden dat daar een tweede hoogleraar nodig was.

Bulhof raakte al vroeg betrokken bij het modernisme binnen de Nederlands literatuur en wist anderen daarbij te enthousiasmeren. Het leidde onder meer tot een door hemzelf georganiseerd congres in zijn Austin-periode. Het leverde het verslag Nijhoff, Van Ostaijen, „De Stijl“. Modernism in the Netherlands and Belgium in the first quarter of the 20th century op. Hij was tevens geïnteresseerd in werk van Menno ter Braak, E. du Perron (Engelse vertaling van Het land van herkomst) en Arthur Lehning. Verdere interesse ging uit naar de correspondentie tussen Paul van Ostaijen en Fritz Stuckenberg (Eine Künstnerfreundschaft, 1992, Oldenburg). Daartegenover stond ook zijn belangstelling voor literatuur uit de 18e eeuw met digitale edities van oud werk en een biografie over Willem Emery de Perponcher Sedlnitzky.

Bulhof ging in 1995 met pensioen.