Esse est percipi

Esse est percipi (Nederlands: zijn is waargenomen worden) is een filosofische stelling van de idealistische filosoof George Berkeley. In het derde deel van zijn werk De beginselen van de menselijke kennis uit 1710, onderzoekt Berkeley de relatie tussen waarneming en bestaan, en licht hij zijn stelling daarin toe.

Berkeley ging ervan uit dat kennis begint bij wat we met onze zintuigen waarnemen. We kunnen alleen zeker zijn van onze eigen waarnemingen en niet van een wereld die daar los van zou bestaan. Net zoals een droom alleen bestaat zolang we die beleven, geldt volgens hem dat ook voor de werkelijkheid. De wereld bestaat omdat zij wordt waargenomen door de geest.^[1] Daarmee keerde Berkeley zich tegen het idee dat sommige eigenschappen van de wereld los van onze waarneming zouden bestaan. Hij vond het onzin om onderscheid te maken tussen wat 'echt' in een object zit en wat alleen in onze ervaring verschijnt. Volgens hem bestaan niet alleen kleur, geur en smaak in de geest, maar ook vorm en grootte. Alles wat we waarnemen zou dus alleen in en door het bewustzijn bestaan.^[2]

• Als een boom in een bos omvalt ...
• Subjectief idealisme