Erwin Olaf

Erwin Olaf Springveld
Erwin Olaf in 2012
Erwin Olaf in 2012
Persoonsgegevens
Volledige naam Erwin Olaf Springveld
Geboren 2 juli 1959
Overleden 20 september 2023
Opleiding en beroep
Opleiding gevolgd aan School voor Journalistiek
Beroep fotograaf
Werkveld(en) fotografieBewerken op Wikidata
Oriënterende gegevens
Land(en) Vlag van Nederland Nederland
Rechten oeuvre auteursrechtelijk beschermdBewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Archieflocatie(s) Rijksmuseum Amsterdam[1]Bewerken op Wikidata
Werken in collectie ASR-kunstcollectie,[2] Stadsarchief Rotterdam,[3] Museum Arnhem,[4] Museum De Lakenhal,[5][6] Stedelijk Museum Amsterdam,[7][8] Museum MORE,[9][10] LIMA,[11] Groninger Museum,[12] Museum van Bommel van Dam, Rijksmuseum Amsterdam, Design Museum Den Bosch,[13] Eye Filmmuseum,[14] Randstad Kunstcollectie[15]Bewerken op Wikidata
Links
RKD-profiel
Website
Media op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Erwin Olaf, geboren als Erwin Olaf Springveld (Hilversum, 2 juli 1959 – Groningen, 20 september 2023), was een Nederlands fotograaf en een voorvechter voor homo-emancipatie.[16]

In de jaren tachtig verhuisde Olaf naar Amsterdam,[17] waar hij bekendheid verwierf met zijn fotografie van het Amsterdamse uitgaansleven, onder meer in de iconische club RoXY. Zijn werk uit deze periode kenmerkt zich door een uitgesproken stijl, vaak met gebruik van naakt, die aanvankelijk als provocerend werd beschouwd.[16]

Uiteindelijk ontwikkelde hij zich tot een van de bekendste fotografen van Nederland met wereldwijde erkenning.[18] Tot zijn onverwachte dood in 2023 woonde en werkte hij in Amsterdam.[17]

Biografie

Beginjaren

Na zijn middelbareschooltijd in Hilversum en Hoevelaken, waar hij opgroeide als zoon van een vertegenwoordiger in kantoorartikelen en een huisvrouw, besloot Olaf naar de School voor Journalistiek in Utrecht te gaan.[19][20] Hier koos hij voor fotograferen. Tijdens de lessen van zijn docent fotografie, de latere uitgever en galeriehouder Dirk van der Spek, begon hij met fotograferen voor de schoolkrant. Na zijn studie liep hij stage bij fotograaf André Ruigrok en begon met het maken van reportagefoto’s, ook in het Amsterdamse uitgaansleven.[21]

Jaren 80: Zwart-wit en het nachtleven in Amsterdam

Na zijn afstuderen in 1980 verhuisde Olaf naar Amsterdam en richtte hij zich aanvankelijk op documentaire fotografie. Daarna ontwikkelde hij zich – nadat Olaf in 1983 in contact was gekomen met Robert Mapplethorpe en Paul Blanca[22] – tot fotograaf van geënsceneerde zwart-witbeelden en maakte hij in de jaren tachtig de series Squares (1984–1990) en Chessmen (1988). In deze scènes portretteerde hij naast modellen en zichzelf ook bejaarden, kleine mensen en dikke mensen, vaak in bondage-kleding en naakte poses.[22] In 1985 verscheen zijn eerste fotoboek, Stadsgezichten van Erwin Olaf, en Fragmenten uit: Het Amsterdamse dromenboek van Guus Luijters. Een groot deel van zijn vroege werk werd opgenomen in het boek Joy uit 1993. Voor de serie Chessmen ontving hij in 1988 de prijs voor jonge Europese fotografen.

Door zijn veelvuldige gebruik van naaktfotografie en zijn indringende portretten van het Amsterdamse nachtleven werd zijn vroege werk vaak als provocerend ervaren.[16]

Jaren 90 en 2000

Naast werk voor grote commerciële opdrachtgevers maakte Olaf in de jaren negentig een aantal vrije series,[23] waaronder Blacks (1990), Mind of their Own en de Patrick Bateman girls, een serie van vijf foto's waarbij Olaf voor het eerst gebruik maakte van computermanipulatie, geïnspireerd op Patrick Bateman, de hoofdpersoon uit American Psycho (1995), Mature (1999), Fashion Victims (2000) en Royal Blood (2000). In 1991 verscheen zijn eerste film, Tadzio, die hij samen met de schilder F. Franciscus maakte. In 2001/2002 volgde de serie Paradise the Club en in 2002/2003 de serie Separation.

Na de fotoserie Separation (2003) veranderde de toon van zijn werk. Thema's als kwetsbaarheid en eenzaamheid kwamen centraal te staan in zijn series Rain (2004), Hope (2005), Grief (2007), Fall (2008), Dusk (2009), Dawn (2010) en Hotel (2010). Tevens verschenen de fotoboeken Rain (alternatieve titel: Hope) en Grief in respectievelijk 2006 en 2007. De bijbehorende tentoonstelling was te zien in onder meer het Fotomuseum Den Haag, het Secca (North Carolina), Forma (Milaan), het Institut Néerlandais (Parijs), het Langhans Museum (Praag) en de Manege (Moskou).

De hoogste prijs die ooit voor een foto van Olaf op een veiling is betaald, bedraagt 27.168 euro. Het bedrag werd in New York in oktober 2009 geboden op de foto Hope 5 uit de serie Hope Portraits (2005).[24]

Latere werk

In 2010 was Olaf een van de zes gasten in het televisieprogramma Zomergasten van de VPRO.[25]

Tijdens een foto-opdracht van COC Nederland kwam Olaf in contact met de choreograaf Hans van Manen. Ze bleven daarna bevriend en ter ere van de negentigste verjaardag van Van Manen maakte Olaf een fotoserie.[26]

Olaf maakte meerdere malen portretten van de koninklijke familie.[27]

Plotselinge overlijden (2023)

Olaf overleed op 20 september 2023 vrij plotseling op 64-jarige leeftijd in het Universitair Medisch Centrum Groningen, nadat hij een paar weken daarvoor een longtransplantatie had ondergaan.[28][29][20]

Na zijn dood lag Olaf korte tijd opgebaard in zijn huis aan de Egelantiersgracht in de Amsterdamse wijk de Jordaan, waarna er een grootse afscheidsdienst werd gehouden in de Westerkerk.[30] Na de dienst werd Olaf begraven op begraafplaats Sint Barbara.

Nevenactiviteiten

Voorvechter van homo-emancipatie

Erwin Olaf bij de lancering van de antihomogeweld-app "Bashing"

Olaf, zelf homoseksueel, was voorvechter van homo-emancipatie. Tweemaal was hij tijdens een actie betrokken bij een incident dat negatieve publiciteit genereerde.[31][32] Hierna besloot hij zich terug te trekken als 'Ambassadeur van Hoffelijkheid'.[33][32] In 2011 ontving Olaf, samen met het Amsterdamse politienetwerk Roze in Blauw, de Bob Angelo Penning van COC Nederland.[34]

Videowerk

Naast fotografie maakte Olaf regelmatig films en video-installaties. De films zijn soms onderdeel van een fotoserie of losse videokunstwerken.[35] Bovendien maakte hij een aantal videoclips voor Nederlandse artiesten, onder wie Karin Bloemen en Paul de Leeuw.

Werk in opdracht

Olaf heeft gefotografeerd in opdracht van multinationals zoals Heineken, Microsoft en Nokia. Desondanks is zijn vrije werk ook kritisch over grote merken, zoals in de serie Fashion Victims uit 2000. Hij werkte mee aan diverse internationale reclamecampagnes, zoals voor het kledingmerk Diesel, Nokia, Microsoft, de Italiaanse koffiebrander Lavazza en de Duitse autofabrikant BMW. Olaf fotografeerde ook in opdracht van tijdschriften, onder meer voor The New York Times, de Britse Sunday Times, de Franse krant Libération en het tijdschrift Citizen K. Daarnaast kreeg hij geregeld opdrachten van The New York Times Magazine, het Franse dagblad Le Monde, The Sunday Times Magazine (de bijlage van The Sunday Times) en het modetijdschrift Elle.

In 2013 ontwierp Olaf de beeldenaar van de nieuwe euromunt met het portret van koning Willem-Alexander.[36] In 2018 maakte Olaf de staatsieportretten van koning Willem-Alexander en koningin Máxima Zorreguieta.[37]

Waardering

Hij is een van de belangrijkste fotografen van het laatste kwart van de 20ste eeuw. Niet alleen omdat hij de homo-emancipatie een gezicht heeft gegeven, ook omdat zijn werk diep is geworteld in de visuele Nederlandse kunst.

— Taco Dibbits, directeur van het Rijksmuseum Amsterdam.

Zowel zijn reclamefotografie als zijn autonome werk zijn meerdere malen bekroond. Olaf won onder meer een Amerikaanse Lucie Award voor zijn oeuvre en in 2011 de Johannes Vermeerprijs.

In 2014 werd hij benoemd tot lid van de Akademie van Kunsten.[38] In 2019 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.[39]

Olaf werd vertegenwoordigd door Hamiltons Gallery (Londen),[40] Flatland Gallery (Amsterdam), Edwynn Houk Gallery (New York), Gallery Kong (Korea), Danysz Gallery (Shanghai, Parijs), Galerie Rabouan Moussion (Parijs) en Izzy Gallery Toronto, Canada. Zijn werk is opgenomen in diverse collecties, waaronder die van het Groninger Museum, het Stedelijk Museum, Kunstmuseum Den Haag, het LAM museum en de particuliere verzamelaars Elton John, Joop van Caldenborgh en Martin Margulies. In 2018 schonk Olaf bijna vijfhonderd werken, zijn kerncollectie, aan het Rijksmuseum Amsterdam. Deze werden opgenomen in de nationale fotocollectie.[41]

In 2019 ontving Olaf de onderscheiding Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Hij kreeg deze onderscheiding volgens de Amsterdamse burgemeester Femke Halsema voor "zijn toonaangevende foto's en zijn inzet voor de LHBTIQ+-gemeenschap".[42] In 2023 ontving Olaf de eremedaille voor Kunst en Wetenschap van de Huisorde van Oranje van koning Willem-Alexander.[43]

In 2024, na zijn overlijden, ontving Erwin Olaf de Winq Diversity Award voor zijn jarenlange inzet voor de lhbti-gemeenschap.[44]

Exposities

Olaf heeft tentoonstellingen gehad in het Stedelijk Museum Amsterdam, de Frankfurter Kunstverein, het Museum of Contemporary Canadian Art in Toronto, Galleria Arte Moderna in Bologna, het Nederlands Instituut voor Mediakunst in Amsterdam, het Muzeum Sztuki w Łodzi in Łódź, Polen, het Chelsea Art Museum in New York, het Australian Centre for Photography in Sydney, het George Eastman House in New York, Maison européenne de la photographie in Parijs, DA2 in Salamanca, het Fotomuseum in Antwerpen, het Moscow Museum of Modern Art in Moskou, en Space E6 in Shenzhen, China. In 2015-2017 reisde de tentoonstelling Dutch Masters of Light met werk van Olaf en collega-fotograaf Hendrik Kerstens door Nieuw-Zeeland en Australië. Olaf vierde zijn zestigjarige verjaardag met een dubbeltentoonstelling in het Gemeentemuseum en het Fotomuseum in Den Haag.[45][46]

Boekuitgaven (selectie)

  • Stadsgezichten van Erwin Olaf, en Fragmenten uit: Het Amsterdamse dromenboek van Guus Luijters, De Woelrat, Amsterdam, 1985, met inleiding van Hans van Manen, ISBN 90-70464-31-4
  • Chessmen: an attempt to play the game: 32 photographs, Focus, Amsterdam, 1988, ISBN 90-72216-04-0
  • Blacks: 17 royal portraits, Focus, Amsterdam, 1990, met voorwoord van Theo van Gogh, ISBN 90-72216-51-2
  • Beeldenstorm: 1989-1990, Stichting Beeldenstorm, Amsterdam, [1990].
  • Joy: photography, Focus, Amsterdam, 1993, ISBN 90-72216-43-1
  • De tafel van 10, Xeno, Groningen, cop. 1993, ISBN 90-6208-120-7
  • Mind of their own, Focus, Amsterdam, 1995, ISBN 90-72216-60-1
  • Paradise portraits, Reflex, Amsterdam, 2000, ISBN 90-805531-6-6
  • Erwin Olaf: silver, Ludion/Groninger Museum, Amsterdam/Groningen, 2003 (tentoonstellingscatalogus), ISBN 90-76588-63-5
  • The Golden Age, The People of the Labyrinths, [Arnhem], 2005, ISBN 90-801554-2-X
  • Rain (of: Hope), Studio Erwin Olaf/Flatland Gallery, Amsterdam/Utrecht [etc.], cop, 2006, ISBN 90-804678-7-1
  • Grief, Reflex Modern Art Gallery, Amsterdam, [2007] (catalogus).
  • Fall, Veenman, Rotterdam, 2008 (tentoonstellingscatalogus), ISBN 978-90-8690-213-2
  • Strange Beauty, Hatje Cantz, 2021, ISBN 3775749217
  • Dance in Close-Up, Erwin Olaf & Hans van Manen, Hannibal Books, 2022, ISBN 978 94 6436 627 3

Zie ook

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.