Ernest Marsden
| Ernest Marsden | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Ernest Marsden (1921) | ||||
| Persoonlijke gegevens | ||||
| Geboortedatum | 19 februari 1889 | |||
| Geboorteplaats | Manchester | |||
| Overlijdensdatum | 15 december 1970 | |||
| Overlijdensplaats | Wellington | |||
| Beroep | natuurkundige, kernfysicus | |||
| Lid van | Royal Society | |||
| Academische achtergrond | ||||
| Alma mater | Universiteit van Manchester, Victoria University of Wellington, Victoria University of Manchester[1] | |||
| Promotor(s) | Ernest Rutherford[1] | |||
| Wetenschappelijk werk | ||||
| Vakgebied(en) | natuurkunde | |||
| Prijzen en erkenningen | Fellow of the Royal Society,[2][3] Commandeur in de orde van het Britse rijk,[3] Ridder in de Orde van Sint-Michiel en Sint-George,[2][3] Military Cross, Knight Bachelor, Knight Companion of the Order of the Bath,[2] Fellow of the Royal Society Te Apārangi (1922),[2][4] Rutherford Medal and Prize (1948),[5] honorary doctor of Victoria University of Wellington (1965)[6] | |||
| ||||
Ernest Marsden (Rishton, Lancashire, 19 februari 1889 – Wellington, 15 december 1970) was een Brits-Nieuw-Zeelandse natuurkundige.
Biografie
Marsden was de zoon van katoenwever Thomas Marsden en Phoebe Holden. Hij verkreeg zijn opleiding aan de Queen Elizabeth Grammer School in Blackburn en de Universiteit van Manchester.
In 1907 werd aan deze universiteit Nobelprijswinnaar Ernest Rutherford aangesteld tot hoogleraar natuurkunde. Onder supervisie van Rutherford voerde hij samen met de Duitse postdoc Hans Wilhelm Geiger in 1909 het beroemd geworden Geiger-Marsden-experiment uit, ook wel het bladgoud-experiment genoemd. Hieruit bedacht Rutherford zijn atoommodel; een atoom bestaat uit een harde kern waar de elektronen omheen cirkelen. Op basis van Marsden en Geigers metingen concludeerde hij dat de kern niet groter was dan 10−13 meter in diameter, ongeveer duizend maal kleiner dan een atoom. Marsden promoveerde in 1914.
Op voorspraak van Rutherford werd Marsden in 1915 benoemd tot hoogleraar natuurkunde aan de Victoria-universiteit in Wellington, Nieuw-Zeeland. Gedurende de Eerste Wereldoorlog diende hij in Frankrijk als een Royal Engineer en waarmee hij met de Military Cross werd onderscheiden. Na de oorlog werd hij een leidend wetenschapper in Nieuw-Zeeland. Van 1926 tot 1947 was hij secretaris van het Department of Scientific and Industrial Research (DSIR). Tijdens de Tweede Wereldoorlog deed hij onderzoek naar radarsystemen en in 1947 werd hij voor DSIR liaisonofficier in Londen.
In 1954 ging hij met pensioen en keerde hij terug naar Nieuw-Zeeland. Vier jaar later werd hij geridderd (Knight Bachelor). Hij overleed in 1970 thuis in Wellington nadat hij in 1966 getroffen was door een beroerte waardoor hij aan een rolstoel gekluisterd raakte.
Werk
Marsden initieerde een aantal projecten die Nieuw-Zeeland in contact hielden met internationale ontwikkelingen op het gebied van straling en nucleaire wetenschappen. In 1939 was hij een pionier in het niet-medische gebruik van radio-isotopen in Nieuw-Zeeland. Tevens voerde hij een reeks experimenten uit om de rol van kobalt te bepalen in de stofwisseling van dieren.[7]
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Marsden actief betrokken bij het mobiseren van de Nieuw-Zeelandse wetenschappelijk mankracht.[8] Zo gebruikte hij zijn wetenschappelijk connecties om een team van jonge Nieuw-Zeelandse wetenschappers te vormen doe zouden deelnemen aan het Amerikaanse Manhattanproject voor de ontwikkeling van de atoombom. Daarnaast startte hij de zoektocht naar uranium, de grondstof die nodig was voor nucleaire projecten in Nieuw-Zeeland.
Na zijn pensionering was hij lid van diverse commissies en deed hij onderzoek naar in de invloed van radioactiviteit op het milieu. Naarmate zijn studies zich richtten op impact van radioactieve neerslag van atoomproeven, kwam Karsten in opstand tegen het testen en de ontwikkeling van kernwapens.[7] Hoewel Marsden een belangrijke rol speelde bij het opzetten en stimuleren van de kernwetenschap in Nieuw-Zeeland, is zijn rol van het uitspreken tegen de ontwikkeling en het testen van kernwapens - wat hij pas deed nadat het Britse kernproefprogramma was voltooid - minder bekend.
Persoonlijk
Marsden trouwde op 4 augustus 1913 met Margaret (Maggie) Sutcliffe, een onderwijzeres. Ze kregen samen twee kinderen, een zoon en een dochter. Na Marsdens definitieve pensionering in Nieuw-Zeeland overleed Maggie (die aan een hartdoening leed) op 7 november 1956. Twee jaar later, op 26 juni 1958 hertrouwde hij met de dertig jaar jongere Joyce Winifred Chote. Ze stond hem bij in zijn resterende jaren, vergezelde hem op zijn reizen en steunde hem tijdens zijn onderzoek.
- (en) Ross Galbreath, Marsden, Ernest - Biography. from the Dictionary of New Zealand Biography (1 september 2010). Geraadpleegd op 13 maart 2012.
- (en) Priestley, Rebecca (2006). Ernest Marsden's Nuclear New Zealand: From Nuclear Reactors to Nuclear Disarmament. Journal and Proceedings of the Royal Society of New South Wales 139 (1-2): 23-38. DOI: 10.5962/p.361573.
- 1 2 Mathematics Genealogy Project.
- 1 2 3 4 List of all Presidents of Royal Society Te Apārangi over our history. Royal Society Website. Geraadpleegd op 25 januari 2021.
- 1 2 3 View all our Fellows, 1919 to present. Royal Society Website. Geraadpleegd op 22 februari 2021.
- ↑ View all our Fellows, 1919 to present. Royal Society Website. Geraadpleegd op 1 februari 2021.
- ↑ Ernest Rutherford Medal and Prize recipients. Institute of Physics.
- ↑ Honorary graduates and Hunter fellowships. Victoria University of Wellington.
- 1 2 Priestley 2006, p. 24.
- ↑ Priestley 2006, p. 25.