Émile Mâle

Émile Mâle (Commentry, 2 juni 1862– Fontaine-Chaalis, 6 oktober 1954) was een invloedrijke Franse kunsthistoricus die wordt beschouwd als een grondlegger van de studie naar middeleeuwse christelijke kunst en iconografie. Zijn werk heeft een blijvende impact gehad op de kunstgeschiedenis, vooral op het gebied van religieuze kunst uit de middeleeuwen.^[1]

Émile Mâle volgde zijn middelbare schoolopleiding in Saint-Étienne en ging in 1883 naar de École normale supérieure. In 1886 behaalde hij zijn aggregatie in de letteren. In datzelfde jaar, tijdens een reis naar Italië, ontdekte hij de Spaanse kapel in Santa Maria Novella in Florence en besloot hij zich niet te richten op de klassieken, maar te kiezen voor middeleeuwse kunstgeschiedenis.

Hij werd benoemd tot docent retorica in Saint-Étienne en vervolgens tot docent in Toulouse. In 1899 verdedigde hij zijn proefschrift over L’Art religieux au XIIIe siècle en France (Religieuze kunst in de 13e eeuw in Frankrijk). Vanaf 1906 gaf hij college over christelijke kunstgeschiedenis aan de Sorbonne, waar hij in 1912 de leerstoel kunstgeschiedenis kreeg toegewezen. In 1918 werd hij verkozen tot lid van de Académie des inscriptions et belles-lettres. In werd hij benoemd tot directeur van de École française de Rome en wijdde hij een deel van zijn onderzoek aan de gebouwen van het christelijke Rome (Rome et ses vieilles églises). In 1927 werd hij benoemd tot lid van de Académie française, waarna hij in 1937 met pensioen ging.

Émile Mâle was een van de eersten die kunstgeschiedenis tot een internationaal gerespecteerde discipline maakte. Zijn proefschrift L’Art religieux au XIIIe siècle en France bracht een belangrijke verandering teweeg in de middeleeuwse studies en kunstgeschiedenis. Het is talloze malen herdrukt en vertaald. In dit werk legde hij de basis voor een nieuwe methode die nu algemeen wordt toegepast door kunsthistorici. Hij toonde met name de invloed aan van de Hellenistische en Syrische kunst op de romaanse kunst, via miniaturen die werden gebruikt als illustratie bij religieuze teksten. Hij schreef verschillende monografieën over Franse kerken en kathedralen, waaronder de kathedralen in Reims, Chartres en Albi.

• L'Art religieux du XIIIe siècle en France (1899) - proefschrift
• L'Art religieux de la fin du Moyen Âge en France (1908)
• L'Art religieux du XIIe siècle en France (1922)
• L'Art religieux après le Concile de Trente (1932)
• Rome et ses vieilles églises (1942)
• Notre-Dame de Chartres, (1948).
• La Cathédrale d'Albi, (1950).^[2]

• Lid van de Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (1918)
• Lid van de Académie française (1927)
• Lid van de British Academy en de Académie royale de Belgique
• Grand officier van het Légion d'honneur