Electric Avenue

Electric Avenue
Single van: Eddy Grant
Van het album: Killer on the Rampage
(Cover op en.wikipedia.org)
Uitgebracht	18 april 1983
Genre	Funk, reggae, rock, new wave
Duur	03:47 (albumversie) 03:12 (radioversie)
Label	Ice Records
Schrijver(s)	Eddy Grant
Producent(en)	Eddy Grant
Hoogste positie(s) in de hitlijsten
Nr. 1 (Canada) Nr. 2 (Australië, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk) Nr. 3 (Ierland, Vlaanderen) Nr. 6 (Nederland, Oostenrijk, Zwitserland) Nr. 9 (West-Duitsland, Zuid-Afrika, Zweden) Nr. 32 (Nieuw-Zeeland) Nr. 37 (Frankrijk)
Eddy Grant
1982 I Don't Wanna Dance   1983 Electric Avenue   1983 War Party
(en) MusicBrainz-pagina
Portaal    Muziek

Electric Avenue is een nummer van de Guyaans-Britse zanger Eddy Grant. Hij schreef het nummer zelf en nam ook de productie voor zijn rekening. In april 1983 werd het uitgebracht als leadsingle van zevende studioalbum van de zanger, Killer on the Rampage.

Het nummer gaat over de gelijknamige straat in Brixton in Londen, de eerste straat met elektrische verlichting. Grant zag de straatnaam op een bordje en vond het een 'fantastische songtitel'.^[1] In Brixton vonden in 1981 rassenrellen plaats, waarna de zanger op het idee kwam dit nummer te schrijven. Hij vertelde in een interview: "Ikzelf had misschien wel succes, maar ik had net zo goed een van die hopeloze gevallen kunnen zijn. Ik wist dat wanneer mensen het gevoel hadden dat ze in de steek werden gelaten, er een kans op geweld bestond. Het lied was bedoeld als een waarschuwing."^[2]

Een deel van het succes in de Verenigde Staten is toe te wijden aan de videoclip. Deze werd namelijk gedraaid op MTV. Die zender had lang de kritiek gekregen te weinig videoclips uit te zenden van zwarte artiesten. Nadat Billie Jean van Michael Jackson veelvuldig te zien was geweest, ging MTV meer videoclips van zwarte artiesten draaien, waaronder Electric Avenue.^[3]

Grant spande in 2020 een rechtszaak aan tegen de campagne van Amerikaans presidentskandidaat Donald Trump wegens schending van het auteursrecht, nadat Electric Avenue in een van Trumps campagnevideo's was gebruikt. In een filmpje klinkt het nummer terwijl een hogesnelheidstrein met een Trump-logo langs verkiezingsrivaal Joe Biden raast, die zich voortbeweegt in een ouderwetse handkar. Grants advocaat verklaarde: "Eddy staat voor vrede en gerechtigheid en deze reclame strookt niet met de idealen waar Eddy al jaren voor staat en over zingt."^[4] Een paar jaar later werd een schikking getroffen tussen de partijen.^[5]

Electric Avenue bereikte de eerste plek van de Canadese hitlijst. Ook in Australië, Ierland, Vlaanderen, Oostenrijk, Zwitserland, West-Duitsland, Zuid-Afrika en Zweden haalde het de toptien. In het eigen Verenigd Koninkrijk haalde Grant in de UK Singles Chart de tweede plek; Down Under van Men at Work hield het van de eerste plek. In de Amerikaanse Billboard Hot 100 was het Flashdance... What a Feeling van Irene Cara dat Electric Avenue van de eerste plek hield. Grant bereikte in de Nederlandse Top 40 de zesde plek en stond in totaal zeven weken genoteerd.