Edward A. O'Neal
| Edward Asbury O'Neal | ||
|---|---|---|
 | ||
| Geboren | 20 september 1818 Madison County, Alabama | |
| Overleden | 7 november 1890 Florence, Alabama | |
| Rustplaats | Florence Cemetery Florence, Alabama | |
| Land/zijde | .svg.png){kind=small} Geconfedereerde Staten van Amerika | |
| Onderdeel | .svg.png){kind=small} Confederate States Army | |
| Dienstjaren | 1861-1865 (CSA) | |
| Rang |  kolonel (CSA)
| |
| Eenheid | 9th Regiment Alabama Infantry Regiment | |
| Bevel | 26th Alabama Infantry Regiment | |
| Slagen/oorlogen | Amerikaanse Burgeroorlog | |
| Edward A. O'Neal | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| 26ste gouverneur van Alabama | ||||
| Aangetreden | 1 december 1882 | |||
| Einde termijn | 1 december 1886 | |||
| Voorganger | Rufus W. Cobb | |||
| Opvolger | Thomas Seay | |||
| ||||
Edward Asbury O'Neal (Madison County, 20 september 1818 – Florence, 7 november 1890) was een Amerikaans advocaat, militair en politicus. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog nam hij dienst in het Confederate States Army. Hij klom op tot de rang van brigadegeneraal, maar deze benoeming werd ingetrokken door president Jefferson Davis. Na de oorlog was hij gouverneur van Alabama.
Vroege jaren
Edward A. O'Neal werd geboren op 20 september 1818 in Madison County, Alabama. Zijn vader was een immigrant uit Ierland en zijn moeder, afkomstig uit South Carolina, had Franse Hugenoten als voorouders.[1] Zijn vader overleed toen Edward drie maanden oud was. Na zijn schooltijd studeerde O'Neal Engelse literatuur en klassieke talen aan LaGrange College (de voorhanger van de Universiteit van North Alabama). In 1836 studeerde hij af als eerste van zijn klas.[1] Twee jaar later huwde hij met Olivia Moore, de dochter van Dr. Alfred Moore. Het koppel kreeg samen negen kinderen.[2] Daarna studeerde O'Neal rechten bij James W. McClung. In 1840 werd hij toegelaten tot de balie.[1] Een jaar later werkte voor het hof van beroep in het fourth judicial circuit in Alabama.
Amerikaanse Burgeroorlog
O'Neal was een sterke voorstander van staatsrechten en pleitte in 1860 voor secessie.[2] Hij nam in juni 1861 dienst in het Confederate States Army en werd aangesteld als kapitein. Toen hij met zijn drie pelotons infanterie in Richmond arriveerde, werd hij bevorderd tot majoor en werd hij ingedeeld bij de 9th Alabama Infantry Regiment. In de herfst werd hij bevorderd tot luitenant-kolonel.[2] Hij werd in maart 1862 bevorderd tot kolonel en aangesteld als bevelhebber van het 26th Alabama Infantry Regiment. O'Neal voerde zijn regiment aan tijdens de Schiereilandveldtocht.[3] Tijdens de Slag bij Seven Pines werd zijn paard doodgeschoten en raakte hijzelf gewond door een granaatscherf. Na zijn herstel keerde hij terug in actieve dienst. Hij werd geprezen voor zijn moed en inzet tijdens de Slag bij Chancellorsville.
In 1863 voerde hij een brigade aan in de divisie van generaal-majoor Robert E. Rodes. Op 6 juni 1863 werd hij bevorderd tot brigadegeneraal maar tijdens de Slag bij Gettysburg, in juli 1863, werd hij uit zijn functie ontgeven voor generaal Robert E. Lee die ontevreden was over zijn prestaties. Lee hield zijn bevordering tegen en deze werd uiteindelijk geannulleerd door president Jefferson Davis.[4] O'Neal werd vervangen door kolonel Cullen A. Battle en keerde terug naar zijn oud regiment. Hij nam deel aan de Bristoeveldtocht en de Slag bij Mine Run.
Begin 1864 werden hij en zijn regiment teruggestuurd naar Alabama om nieuwe rekruten aan te trekken voor hun uitgedunde gelederen. Bij aankomst werden ze al snel doorgestuurd naar Dalton, Georgia. O'Neal kreeg het bevel over de oude brigade van brigadegeneraal James Cantey in het Army of Tennessee. Cantey was afwezig was door ziekte.[3] O'Neal voerde deze brigade aan tijdens de rest van de Atlantaveldtocht. Toen luitenant-generaal John Bell Hood het bevel over het leger overnam van generaal Joseph E. Johnston werd O'Neal opnieuw ontgeven uit zijn functie. Hij werd gedetacheerd van het leger tot het einde van de oorlog.
Latere jaren
Na de oorlog ging O'Neal opnieuw aan het werk als advocaat. In 1875 werd hij verkozen voor de Alabama Constitutional Convention en was voorzitter van het comité voor onderwijs. Tijdens de presidentsverkiezingen van 1880 voerde hij campagne voor Winfield S. Hancock. Tussen 1882 en 1886 zetelde hij als gouverneur van Alabama voor de Democratische Partij.[5] Zijn zoon Emmet O'Neal zou in zijn voetsporen treden en werd tussen 1911 en 1915 eveneens verkozen tot gouverneur van Alabama.[2]
Edward A. O'Neal overleed op 7 november 1890 in Florence, Alabama. Hij werd begraven op het Florence Cemetery.
Nalatenschap
De O'Neal Bridge, die de Tennessee overspant en Florence met Sheffield verbindt, werd naar hem vernoemd.
Zie ook
Lijst van generaals in de Amerikaanse Burgeroorlog zonder officiële bevestiging (Confederatie)
Voetnoten
Bronnen
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Edward A. O'Neal op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Brown, William Garrott, and Albert James Pickett. A History of Alabama, for Use in Schools: Based as to Its Earlier Parts on the Work of Albert J. Pickett. New York: University Publishing Co., 1900. OCLC 654938664.
- Eicher, John H., and David J. Eicher, Civil War High Commands. Stanford: Stanford University Press, 2001. ISBN 978-0-8047-3641-1.
- McDonald, William Lindsey. Walk Through the Past - People and Places of Florence and Lauderdale County, Alabama. Killen, AL: Heart of Dixie Publishing, 2003. ISBN 0-9719945-6-0.
- Sifakis, Stewart. Who Was Who in the Civil War. New York: Facts On File, 1988. ISBN 978-0-8160-1055-4.
- Warner, Ezra J. Generals in Gray: Lives of the Confederate Commanders. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1959. ISBN 978-0-8071-0823-9.
- White, J. T. National Cyclopaedia of American Biography. New York: J. T. White, 1900.