Edmund Löffler

Edmund Löffler (Untersteinbach, nu deelgemeente van Rauhenebrach, 22 juni 1900 – Alzenau, 1 april 1998) was een Duits componist, muziekpedagoog, musicoloog, dirigent en pianist. Hij gebruikt ook het pseudoniem: Hans Relfel.

Löffler was een zoon van een ambtenaar, die zijn militaire dienst in het muziekkorps van het 9e Beierse Infanterie Regiment heeft geabsolveerd. Zijn moeder was afkomstig uit een gezin van orgelbouwers. So kreeg hij door zijn vader ook de eerste vioolles. Hij werd lid van het schoolorkest op het gymnasium in Aschaffenburg en van het orkest van de muziekschool. Drie jaar later werd hij trombonist in het harmonieorkest van het Staatliche Studienseminaar. Aldaar behoorde tot zijn leraren Hermann Kundigraber, een vanuit Stiermarken afkomstig docent, die het muziekleven in Aschaffenburg met blijvend gevolg beïnvloede.

Hij studeerde aan het Statelijke conservatorium in Würzburg bij de docenten Franz Schörg (viool), Karl Wyrott (piano), Hermann Zilcher (compositie, orkestdirectie). Verder studeerde hij aan het Dr. Hoch’s Konservatorium in Frankfurt am Main bij Bernhard Sekles (compositie) en bij Fritz Malata (piano). In 1923 behaalde hij het diploma voor muziekopleiding. Het gelijke diploma voor muziekonderwijs aan Amerikaans High-Schools behaalde hij in 1925 in New York. Hij studeerde eveneens musicologie aan de Johann Wolfgang Goethe Universiteit in Frankfurt am Main. Aldaar promoveerde hij tot Doctor of Philosophy in 1928 met de proefschrift Peter Winter als Kirchenmusiker.

Na zijn studie werkte hij eerst in de Verenigde Staten, waar hij in New York aan een internaat als docent, instructeur en dirigent. Verder verzorgde hij optredens als violist. Weer terug in Duitsland in 1929 werd hij muziekleraar aan het humanistisch gymnasium in Freising en een jaar later aan het humanistisch gymnasium in Kempten. In 1934 veranderde hij zich wederom in dezelfde functie aan het realgymnasium in München-Schwabing. Tegelijkertijd richtte hij aan alle scholen orkesten (strijkers, blazers en slagwerk) op. In deze periode schreef hij ook Methode voor het leren en beoefening van een goede intonatie en samenspel en een Methode voor samenspel in het blaasorkest.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog was hij aanvankelijk kapelmeester bij een bataljons-muziekkapel. Toen tijdens de oorlog muziekkapellen opgeheven werden, deed hij dienst als hospitaalsoldaat en in de organisatie van transporten voor en verzorging van verwondde. Na de oorlog en krijgsgevangenschap kwam hij in 1948 terug en werd muziekleraar aan het humanistisch gymnasium in Aschaffenburg, waar hij zelf op school geweest was. Aldaar richtte hij naast kamermuziekgroepen ook een harmonieorkest aan het gymnasium op. Door het lezen van Plato's "Politeia", maar ook door zijn kennis en ervaring van en met het Amerikaans onderwijssysteem kende hij de mensen vormende functie en pedagogische werking van de (blaas)muzikale opleiding van jonge mensen gedurende de jaren van ontwikkeling en rijpheid. Met zijn schoolorkest heeft hij niet alleen de meewerkende jeugdigen hoge psychische en culturele waarden bemiddeld, hij creëerde een voorbeeld, dat aan talrijke scholen binnen de deelstaat Beieren en daarbuiten gekopieerd werd. Hij maakte met dit blaasorkest opnamen voor verschillende publieke omroeporganisaties in Duitsland. In 1953 werd hij tot professor benoemd; in 1972 werd hij voor zijn cultuurpolitieke verdiensten, vooral voor zijn inzet voor de amateuristische blaasmuziek, met de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland (Kruis van Verdienste als Steckkreuz) onderscheiden. Hij ontving verder van zijn woonplaats Karlstein am Main de gouden medaille voor verdiensten.

Als componist schreef hij werken voor orkest, harmonieorkest, toneelmuziek, kamermuziek en vocale werken.

• Peter Winter als Kirchenmusiker, Frankfurt, phil. dissertation, 1928.
• Die Schlacht bei Dettingen (27. Juni 1743) und Georg Friedrich Händels "Dettinger Te Deum", Ein Beitrag zur Heimatgeschichte, Dettingen, 1965.

• Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
• Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
• Wolfgang Suppan: Edmund Löffler: zu seinem 90. Geburtstag am 22. Juni 1990, Blasmusikverlag Schulz, 1990. 19 p.
• Wilfried Wolfgang Bruchhäuser: Komponisten der Gegenwart im Deutschen Komponisten-Verband, 3. Auflage, Berlin: 1987, ISBN 978-3-932-58134-2
• Norman E. Smith: March music notes, Lake Charles, La.: Program Note Press, 1986, ISBN 978-0-9617346-1-9
• Paul Frank, Burchard Bulling, Florian Noetzel, Helmut Rosner: Kurzgefasstes Tonkünstler Lexikon - Zweiter Teil: Ergänzungen und Erweiterungen seit 1937, 15. Aufl., Wilhelmshaven: Heinrichshofen, Band 1: A-K, 1974, ISBN 3-7959-0083-2; Band 2: L-Z, 1976, ISBN 3-7959-0087-5