Drie dagen vis

Drie dagen vis
Regie Peter Hoogendoorn
Producent Stienette Bosklopper
Scenario Peter Hoogendoorn
Hoofdrollen
Muziek Christiaan Verbeek
Montage Annelotte Medema
Cinema­tografie Gregg Telussa
Productie­bedrijf
Distributie
  • Paradiso Filmed Entertainment
  • Heretic
Première
  • 29 juni 2024, Karlovy Vary International Film Festival
  • 24 april 2025, Nederlandse bioscopen
Genre Tragikomedie
Speelduur 85 minuten
Taal Nederlands
Land van herkomst Vlag van Nederland Nederland, Vlag van België België
Opname­locaties Rotterdam
Gewonnen prijzen
  • 'Beste Acteur' (Kas & Pollemans) op Karlovy Vary IFF
  • Golden Olive Tree voor 'Beste Film'
  • FIPRESCI-prijs
  • Gouden Kalf 'Beste Bijrol' (Livramento)
  • Gouden Kalf 'Beste Costume Design' (Blom)
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
(mul) TMDb-profiel
(en) AllMovie-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Drie dagen vis is een Nederlandse tragikomediefilm uit 2024, geschreven en geregisseerd door Peter Hoogendoorn. De film draait om de moeizame relatie tussen een vader en zoon tijdens een jaarlijks driedaags bezoek in Rotterdam. De hoofdrollen worden vertolkt door Ton Kas en Guido Pollemans. Drie dagen vis ging in wereldpremière op het Karlovy Vary International Film Festival.[1] In Nederland werd de film vertoond op het International Film Festival Rotterdam en beleefde op 24 april 2025 zijn landelijke bioscooppremière.[1][2]

Verhaal

Gerrie (Ton Kas), gepensioneerd monteur van de RET, lijdt aan COPD en woont in de Portugese Algarve, waar het klimaat gunstiger is voor zijn longen. Jaarlijks keert hij voor enkele dagen terug naar Rotterdam voor medische controles en praktische zaken. Tijdens zijn verblijf logeert hij bij zijn stiefdochter en brengt hij overdag tijd door met zijn 45-jarige zoon Dick (Guido Pollemans), die kampt met angsten en paniekaanvallen.

Dick hoopt op een toenadering tot zijn vader, maar hun relatie kenmerkt zich door een gebrek aan communicatie en wederzijds onbegrip. Gesprekken blijven beperkt tot alledaagse futiliteiten, en spanningen blijven onderhuids. Tijdens hun gezamenlijke tochten door Rotterdam bezoeken ze wachtkamers, overheidsinstanties en plaatsen uit het verleden van Gerrie. Dick ontdekt onder meer dat het graf van zijn moeder is geruimd. Wanneer Gerrie aangeeft definitief naar Portugal te willen verhuizen, raakt Dick van streek. Hij vreest dat dit het laatste bezoek van zijn vader is, maar slaagt er niet in dit onder woorden te brengen.

Achtergrond

De aanleiding voor Drie dagen vis ligt in de relatie tussen Peter Hoogendoorn en zijn vader. Een producent zag hoe Hoogendoorn op een station onhandig afscheid nam van zijn vader, die in Portugal woont en Nederland slechts af en toe bezoekt. Deze situatie, waarin twee mannen zichtbaar moeite hadden hun gevoelens te uiten, vormde de kiem voor het scenario.[3][4] Hoewel de film niet strikt autobiografisch is, put de regisseur uit persoonlijke ervaringen om fictieve situaties te creëren.[3]

Hoogendoorn ontwikkelde een persoonlijke, sobere filmstijl, gericht op alledaagse situaties en impliciete emoties. Aanvankelijk wilde hij horrorfilms maken, maar de Nederlandse Filmacademie moedigde hem aan meer autobiografisch te werken.[4] Dat resulteerde eerder in zijn afstudeerfilm Wes, over het overlijden van zijn moeder, en in de speelfilm Tussen 10 en 12, gebaseerd op de dood van zijn zus.[4]

Hoogendoorn heeft plannen voor een volgend project dat de "Hoogendoorn-trilogie" moet completeren. Deze film, die zich in Portugal zou afspelen en draait om de vader en diens partner, wordt beschouwd als het sluitstuk van een reeks van persoonlijke verhalen.[3]

Productie

Drie dagen vis werd geschreven en geregisseerd door Peter Hoogendoorn. Na zijn debuutfilm Tussen 10 en 12 (2014), duurde het tien jaar voordat Drie dagen vis werd voltooid. Dit werd deels veroorzaakt door Hoogendoorns werkwijze, waarbij scenario's langzaam en organisch ontstaan uit persoonlijke ervaringen. Door de kosten laag te houden, kon hij het tempo van het schrijf- en productieproces zelf bepalen.[1]

De productie lag in handen van Stienette Bosklopper (Circe Films) en Maarten Swart (Kaap Holland Film), in coproductie met A Private View en de NTR.[5] De film werd gedraaid in zwart-wit door cameraman Gregg Telussa en gemonteerd door Annelotte Medema. De muziek werd gecomponeerd door Christiaan Verbeek.[6]

De opnames vonden plaats in Rotterdam, onder meer in de wijken Pendrecht en het Oude Noorden, waar Hoogenboom opgroeide.[3] Voor extra authenticiteit werd er gefilmd op persoonlijke locaties, zoals het huis van de grootmoeder van de regisseur.[7]

Rolverdeling

Uitgave

Drie dagen vis ging in wereldpremière op 29 juni 2024 tijdens het Karlovy Vary International Film Festival in Tsjechië, waar de film in de hoofdcompetitie draaide.[1][8] De film beleefde zijn Nederlandse première tijdens het International Film Festival Rotterdam 2025, dat plaatsvond van 30 januari tot en met 9 februari.[1] Vanaf 24 april draaide de film vervolgens in de Nederlandse bioscopen voor het algemene publiek.[1][4] De film werd op meer dan dertig internationale festivals vertoond, onder andere in Lecce en Sarajevo.[8]

Ontvangst

De ontvangst in Nederland was overwegend positief. Critici prezen de regie, het scenario en het acteerwerk.[2] De overtuigende weergave van de relatie tussen Gerrie en Dick, gecombineerd met het ontbreken van grote dramatische momenten, versterkte de emotionele impact.[2]

Internationaal deed de film het goed op festivals in Oost-Europa en de Balkan. Volgens Hoogendoorn sloeg het verhaal over "kwetsbare mannen" daar aan vanwege de heersende machocultuur. De rechten voor die regio werden aangekocht door HBO.[4][8]

Erkenning

Ton Kas en Guido Pollemans ontvingen gezamenlijk de prijs voor 'Beste Acteur' op het Karlovy Vary International Film Festival.[9] Op het Festival del Cinema Europeo in Lecce werd de film onderscheiden met de Golden Olive Tree voor 'Beste Film' en de FIPRESCI-prijs, toegekend door de internationale federatie van filmcritici.[10] Tijdens het International Film Festival Rotterdam 2025 eindigde de film als tweede in de publieksverkiezing voor de Publieksprijs.[4][8]

Tijdens het Nederlands Film Festival 2025 won de film twee Gouden Kalveren: voor 'Beste Bijrol Speelfilm' (Neidi dos Santos Livramento) en 'Beste Costume Design' (Manon Blom).[5] Daarnaast ontving de film nominaties voor onder meer 'Beste Speelfilm', 'Beste Regie', 'Beste Scenario', 'Beste Montage' en 'Beste Muziek'.[5] Ton Kas en Guido Pollemans werden tevens genomineerd in de categorie 'Beste Hoofdrol Speelfilm'.[5]