Do van Stek

Theodora Cornelia (Do) van Stek (Dordrecht, 8 januari 1932 – Twello, 17 april 2025) was een Nederlands toneelactrice.

Ze was dochter van pensionhouders Theodora Cornelia Ponsen en Jan van Stek.^[1] Ze verloor al vroeg (1934) haar vader. Zelf was ze getrouwd met kunstenaar Aart Verhoeven (1929-2001), lid van Teekengenootschap Pictura.

Ze kreeg haar beroepsopleiding aan de Toneelschool aan de Marnixstraat 150, Amsterdam. Ze deed examen in mei 1954 nadat ze al eerder meespeelde in een uitvoering van Aleksandr Poesjkins De stenen bruid (Dona Anna).^[2] Ze gaf zelf toe dat ze liever ballerina was geworden. Ze had enige tijd les van Netty van der Valk en koesterde een voorliefde voor ballet en operette. Een rol in een jeugdoperette bracht haar op andere ideeën. In die productie kreeg zij vooral een acteerrol toebedeeld. Al eerder bleek dat ze ongeschikt was voor klassiek ballet. Haar liefde voor toneel ontstond al op het Lyceum voor Montessori-leerlingen te Rotterdam. André van den Heuvel en Pieter Lutz waren haar klasgenoten op de toneelschool.^[3] Het openbaar examen vond plaats in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Ze kon direct aan de slag bij de Haagse Comedie. Rond oktober 1954 stond ze met dat gezelschap op de planken als Puck in Een Midzomernachtdroom van William Shakespeare.^[4] In 1963 kreeg ze de Bouwmeesterpenning.

Later sloot ze zich aan bij Toneelgroep De Appel omdat die beweeglijker stukken uitvoerden. Na een jaar had ze genoeg van het toneel en trok zich terug. In 1983 gaf ze aan dat ze weliswaar getrouwd was en kinderen had gekregen, maar dat daar in tegenstelling tot wat gangbaar was niet de reden was; haar thuiswerkende man deed de opvoeding. Ze wilde haar aandacht verleggen. Met haar man ging ze in Friesland wonen en werd boerin. Daar begon het na acht jaar toch te kriebelen en nadat Karel Muller van Toneelgroep Theater in Arnhem had gebeld, begon ze aan het tweede tijdvak. Ze kreeg er toch wel te maken met een generatiekloof. Waar acteurs en actrices vroeger als sterren met ‘u’ werden aangesproken, was dat nu ‘je’. De keus voor op te voeren stukken was daarop aangepast; men koos niet voor een werk waarin de ster uitblonk, maar een stuk dat het verdiende opgevoerd te worden. Ze zag wel dat zij meer moeite had de teksten in te studeren dan de jongere generatie.^[5] In 1983 kreeg ze de Colombina voor haar rol Bibi in “Een sneeuw” van Willem Jan Otten.

Ze was tot in de jaren negentig actief, ze werkte daarbij voor allerlei gezelschappen. Zo zat ze ook in het stichtingsbestuur Opera Spanga, een amateurgezelschap uit de streek rondom haar woondorp Spanga.

Zie de categorie Do van Stek van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.