Dierencultuur
.jpg)
Diercultuur of dierencultuur kan worden gedefinieerd als het vermogen van niet-menselijke dieren om gedrag aan te leren en over te dragen door middel van sociale of culturele leerprocessen. Cultuur wordt steeds meer gezien als een proces, waarbij het gaat om de sociale overdracht van gedrag tussen soortgenoten en tussen generaties. Het kan gaan om de overdracht van nieuw gedrag, of om regionale variaties die onafhankelijk zijn van genetische of ecologische factoren.
Erkennen dat andere soorten een complexe en gevarieerde cultuur hebben, heeft gevolgen voor het behoud en welzijn van dieren en voor het begrijpen van de evolutie van deze essentiële component van dierlijke samenlevingen, inclusief de onze.[1]
Geschiedenis
Aristoteles wees reeds in de 4e eeuw v.Chr. op sociaal leren in de zang van vogels. Charles Darwin onderzocht imitatiegedrag bij dieren, in het kader van zijn theorie dat de menselijke geest geëvolueerd was uit die van lagere wezens. Vóór het midden van de 20e eeuw werd algemeen aangenomen dat cultuur, gedrag dat van anderen wordt geleerd, specifiek was voor mensen. Het bewijs dat dieren gedrag kunnen leren en overdragen is eerst gevonden bij een paar diersoorten, maar nadien steeds vaker opgedoken. Tegenwoordig bestaat er geen twijfel meer over dat cultuur wijdverspreid is onder diersoorten, zowel gewervelde als ongewervelde, zeedieren als landdieren.[1]
Voorbeelden
- Japanse makaken die zoete aardappel wassen[2] (jaren 1950)
- Zwarte ratten overleven in pijnboombossen in Israël door een complexe voedingstechniek, waarbij de pitten uit de kegels worden gehaald.[3] (1991)
- Witte dolfijnen die elk jaar terugkeren naar dezelfde plekken.[4] (2018)
- Papegaaien vertonen niet alleen imitatie, maar ook vormen van logica en begrip die vergelijkbaar zijn met die van zeer jonge kinderen.[5] (2019)
- Het paringsgedrag van guppies is cultureel in die zin dat de voorkeur voor een partner uniek kan worden doorgegeven binnen een populatie.[6] (2019)
- Orka's die elkaar masseren met kelp (zeewier)[7][8] (2025)
- gedrag voor zelfgenezing of genezing van soortgenoten.
- 1 2 (en) Andrew Whiten, The burgeoning reach of animal culture. Science 372,eabe6514 (2 april 2021). Gearchiveerd op 7 juli 2025.
- ↑ (en) Satoshi Hirata, Kunio Watanabe, Masaya Kawai, Primate origins of human cognition and behaviour. Springer (1 januari 2001). Gearchiveerd op 1 januari 2001.
- ↑ (en) Zohar, O; Terkel, Joseph, Acquistion of Pine Cone Stripping Behaviour in Black Rats ( Rattus rattus ). International Journal of Comparative Psychology, vol. 5, issue 1 (30 juni 1991). Gearchiveerd op 9 juli 2025.
- ↑ (en) Greg O’Corry-Crowe e.a., Migratory culture, population structure and stock identity in North Pacific beluga whales (Delphinapterus leucas) (22 maart 2018). Gearchiveerd op 18 april 2025.
- ↑ (en) Alice M.I. Auersperg, Auguste M.P. von Bayern, Who’s a clever bird — now? A brief history of parrot cognition. Behaviour, 156(5-8), 391-407. (2 mei 2019). Gearchiveerd op 12 juli 2025.
- ↑ (en) Blake Carlton Jones, Emily H. DuVal, Mechanisms of Social Influence: A Meta-Analysis of the Effects of Social Information on Female Mate Choice Decisions. Evolutionary Ecology of Social Behavior, Vol. 7 - 2019 (18 oktober 2019). Gearchiveerd op 10 mei 2025.
- ↑ Onderzoekers ontdekken orka's die elkaar masseren met zeewier. nos.nl (24 juni 2025). Gearchiveerd op 24 juni 2025.
- ↑ (en) Weiss, Michael N. et al., Manufacture and use of allogrooming tools by wild killer whales. Current Biology, Volume 35, Issue 12, R599 - R600 (23 juni 2025). Gearchiveerd op 2 juli 2025.