Dienstauszeichnung der Luftwaffe
| Dienstauszeichnung der Luftwaffe | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Voorbeeld Dienstonderscheiding van Leger en Marine de Dienstonderscheiding van de Luchtmacht zou de Luftwaffe adelaar gehad hebben op lint. | ||||
Uitgereikt door .svg.png){kind=small} nazi-Duitsland | ||||
| Type | Dienstonderscheiding | |||
| Bestemd voor | Personeel van de Luftwaffe | |||
| Status | In onbruik geraakt | |||
| Statistieken | ||||
| Instelling | 16 maart 1936[1][2][3][4] | |||
| Eerst uitgereikt | 2 oktober 1936 | |||
| Totaal uitgereikt | Onbekend | |||
| Volgorde | ||||
| Volgende (hoger) | Dienstonderscheiding van de Luchtmacht met Eikenloof | |||
| Gelijkwaardig | Dienstonderscheiding van de Politie, Dienstonderscheiding van de NSDAP, Dienstonderscheiding van de Rijksarbeidsdienst, Dienstonderscheiding van Leger en Marine | |||
| Volgende (lager) | Geen | |||
| ||||
Dienstauszeichnung der Luftwaffe (Nederlands: Dienstonderscheiding van de Luchtmacht) was een op 16 maart 1936 ingestelde Duitse onderscheiding. De dienstonderscheidingen, er waren er ook voor de Heer, de SS en de NSDAP, waren vanouds de onderscheidingen voor trouwe dienst van de Duitse overheid en de krijgsmacht. Voor ambtenaren was er het Treudienst-Ehrenzeichen (1938) en het Zollgrenzschutz-Ehrenzeichen (1939). De nieuwe dienstonderscheiding werd ingesteld op eerste verjaardag van het herstel van de dienstplicht. In het besluit noemde Hitler de "Annerkennung treuer Dienste in der neuen Wehrmacht" als reden voor het instellen van de decoratie.
Op 2 oktober 1936 werden de eerste onderscheidingen toegekend. In 1939 ontstond de behoefte aan een kruis voor 40-jarige diensttijd. Daarom werd op 10 maart 1939 een Ie Klasse "met Gouden Eikenloof op het Lint" ingesteld.
Draagwijze
De kruisen en medailles werden aan een donkerblauw lint op de linkerborst gedragen. Op dat lint werd het embleem van een Luftwaffe adelaar en hakenkruis gespeld. In een kleine versie werd diezelfde adelaar op de batons van de "Feldspange" gedragen. Wie een hogere graad van de Dienstonderscheiding kreeg bleef ook de batons en modelversierselen van de lagere graden dragen.
De volgende combinaties komen voor:
- Zilveren medaille, een blauw baton met daarop een vaak tot op het koper afgesleten adelaar.
- Gouden medaille, dan werden op de "Feldspange" twee batons, met gouden en zilveren adelaar gedragen.
- Zilveren kruis, dan werden op de "Feldspange" twee batons, met twee zilveren adelaars gedragen.
- Gouden kruis, dan werden op de "Feldspange" twee batons met daarop twee gouden adelaars gedragen.
- Kruis voor 40 jaar dienst, dan werden op de "Feldspange" een baton met gouden adelaar en daaronder goudkleurig eikenloof en een baton met gouden adelaar gedragen.
Graden
De Dienstonderscheiding van de Luchtmacht werd in de volgende vijf graden uitgereikt[5]:
- Dienstonderscheiding Ie Klasse met Gouden Eikenloof op het Lint. Het metaal van het vergulde kruis is ijzer.
- Dienstonderscheiding Ie Klasse. Het metaal van het vergulde kruis is ijzer.
- Dienstonderscheiding IIe Klasse, een verzilverd kruis voor 25 dienstjaren. Het metaal is tombak, oorlogsmetaal (zink) of ijzer.
- Dienstonderscheiding IIIe Klasse, een vergulde medaille van ijzer of tombak, voor 12 dienstjaren
- Dienstonderscheiding IVe Klasse, een verzilverde medaille van ijzer of tombak, voor 4 dienstjaren
| Batons van de Dienstonderscheiding van de Luchtmacht | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Luftwaffe versie | _4Jahre_BAR.svg.png) |
_12Jahre_BAR.svg.png) |
_18Jahre_BAR.svg.png) |
_25Jahre_BAR.svg.png) |
_40Jahre_BAR.svg.png) |
| Voor | 4 dienstjaren | 12 dienstjaren | 18 dienstjaren | 25 dienstjaren | 40 dienstjaren |
Het kruis was een kruis pattée met een centraal rond medaillon. Daarop was een adelaar met gespreide vleugels en in de klauwen een hakenkruis afgebeeld. Op de keerzijde stond alleen het cijfer "40", "25" of "18". Het oppervlak van de armen was glad en gewelfd of "gekörnt", wat inhield dat het metalen oppervlak korrelig en daardoor mat was.
De ronde medailles droegen op de voorzijde het rondschrift "TREUE DIENSTE AN DER WEHRMACHT" rond een adelaar met hakenkruis. Op de keerzijde stond een getal "12" of "4", binnen een krans van eikenblad.
De Dienstonderscheiding van de Luchtmacht na de Tweede Wereldoorlog
Deze kruisen en medaille zijn van een hakenkruis voorzien. Dat betekent dat het verzamelen, tentoonstellen en verhandelen van deze onderscheidingen in Duitsland aan strenge wettelijke regels is onderworpen.
De vier geallieerden hebben na de bezetting van Duitsland het dragen van alle Duitse orden en onderscheidingen, dus ook die uit het Duitse Keizerrijk van vóór 1918, verboden. Dat verbod is in de zogenaamde DDR altijd van kracht gebleven. Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit waarin het dragen van onderscheidingen met daarop hakenkruizen of de runen van de SS werd verboden. Het dragen van dit insigne werd net als het dragen van de Orde van Verdienste van de Duitse Adelaar en het Ereteken voor de 9e November 1923, de zogenaamde "Blutorden", streng verboden.
Ook het verzamelen, tentoonstellen en afbeelden van de onderscheidingen van de nazi's werd aan strenge regels gebonden. Een aantal onderscheidingen werd ontdaan van de hakenkruizen en soms van hakenkruis en adelaar. In deze gedenazificeerde uitvoering mochten de onderscheidingen worden gedragen[6]. Ook met deze dienstonderscheiding is dat het geval. Het hakenkruis werd weggelaten.
Zie ook
- (en) Angolia, John R. (1976). For Fuhrer and Fatherland: Military Awards of the Third Reich, 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, p. 46. ISBN 0912138149.
- (de) Doehle, Heinrich (1945). Die Auszeichnungen des Grossdeutschen Reichs (PDF). Verlag E.O. Erdmenger & Co K.G., Berlijn, p. 53. ISBN 3931533433.
- (en) Lumsden, Robin (2001). Medals and Decorations of Hitler's Germany (PDF). Airlife Publishing Ltd, Engeland, p. 33. ISBN 9781840371789.
- (en) Littlejohn, David, Col. C.M. Dodkins (1968). Order, Decorations, Medals and Badges of the Third Reich (including the Free City of Danzig), 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, Verenigde Staten, p. 51. ISBN 9780854200801.