Dick Taverne

Dick Taverne
Algemene informatie
Geboortedatum	18 oktober 1928
Geboorteplaats	Sumatra
Overlijdensdatum	25 oktober 2025
Overlijdensplaats	Londen
Werk
Beroep	politicus,[1] barrister, schrijver[2]
Werkplaats	Straatsburg, Brussel, Londen
Functies	Europees Parlementslid, Financial Secretary to the Treasury, lid van het Britse Hogerhuis, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, vertegenwoordiger van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, lid van het parlement van het Verenigd Koninkrijk, Minister of State for Treasury, Under-Secretary of State for the Home Department, life peer
Studie
School/universiteit	Balliol College, Charterhouse School
Politiek
Politieke partij	Liberal Democrats, Labour-partij, Democratic Labour Party, Social Democratic Party
Verkiezings­deelname	1964 United Kingdom general election, United Kingdom general election, February 1974, United Kingdom general election, 1966, United Kingdom general election, 1970, 1973 Lincoln by-election
Familie
Echtgenoot	Janie Hennessey
Vader	Nicolaas Jacobus Marie Taverne
Moeder	Louise Victorine Koch
Kinderen	Suzanna Taverne, Caroline Taverne
Persoonlijk
Talen	Engels
Diversen
Lid van	Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Dick Taverne, Baron Taverne (Pladjoe (Nederlands-Indië), 18 oktober 1928 – Londen, 25 oktober 2025) was een Brits politicus van Nederlandse afkomst en life peer. Hij was van 1962 tot 1974 lid van het Britse parlement voor het kiesdistrict Lincoln. Hij was lid van de Liberal Democrats, maar diende aanvankelijk als Labour-parlementslid totdat hij in 1972 werd gedeselecteerd. Daarna legde hij zijn zetel neer en won hij de daaropvolgende tussentijdse verkiezing in 1973 als kandidaat van Democratic Labour.

Tavernes overwinning in Lincoln in 1973 was van korte duur. Hoewel hij zijn zetel behield bij de algemene verkiezingen van februari 1974, herwon Labour de zetel bij de verkiezingen van oktober 1974, toen deze werd gewonnen door de latere kabinetsminister Margaret Beckett. Zijn succes opende echter de mogelijkheid van een herschikking aan de linkerzijde van de Britse politiek. Deze kreeg in 1981 vorm met de oprichting van de Social Democratic Party (SDP), waarbij Taverne zich aansloot. Later trad hij toe tot de Liberal Democrats na de fusie van de SDP met de Liberal Party. Van 1996 tot 2025 was hij als life peer namens de Liberal Democrats actief in het Hogerhuis.

Taverne werd op 18 oktober 1928 geboren op Sumatra als zoon van Nicolaas Jacobus Maria Taverne en Louise Victorine Koch. Hij had bij zijn geboorte de Nederlandse nationaliteit. Zijn vader werkte als geoloog voor Shell. In augustus 1939 verhuisde het gezin naar Londen, nadat zijn vader was overgeplaatst naar de Britse tak van het bedrijf om de Nederlandse belangen te beschermen voor het geval Nederland door de Duitsers zou worden bezet. Op 21-jarige leeftijd werd hij genaturaliseerd tot Brit.^[3] Hij volgde onderwijs aan Charterhouse School en daarna aan Balliol College, Oxford, waar hij afstudeerde in filosofie en oude geschiedenis. In 1954 kwalificeerde hij zich als barrister en in 1965 werd hij benoemd tot Queen’s Counsel.

Bij de algemene verkiezingen van 1959 deed Taverne vergeefs een poging om voor Labour te worden gekozen in Putney. In maart 1962 werd hij bij een tussentijdse verkiezing gekozen als lid van het Lagerhuis voor Lincoln. Tijdens de premierschappen van Harold Wilson in de jaren zestig was hij minister bij het Home Office van 1966 tot 1968, staatssecretaris bij de Treasury van 1968 tot 1969 en vervolgens financieel staatssecretaris van 1969 tot 1970.^[3][4] In 1970 hielp hij bij de oprichting van het Institute for Fiscal Studies, dat uitgroeide tot een invloedrijke onafhankelijke denktank. Hij was de eerste directeur en later voorzitter van het instituut.

In 1972 werd Taverne gedeselecteerd door de Labour-afdeling van het kiesdistrict Lincoln, vanwege meningsverschillen over zijn pro-Europese standpunten ten aanzien van de Europese Economische Gemeenschap. Hij verliet daarop de Labour Party en nam ontslag uit het parlement. Vervolgens richtte hij de Lincoln Democratic Labour Association op. Bij een tussentijdse verkiezing in maart 1973 werd hij opnieuw gekozen als onafhankelijk kandidaat van Democratic Labour en hij behield zijn zetel bij de algemene verkiezingen van februari 1974.^[3]

Taverne verloor zijn parlementszetel bij de verkiezingen van oktober 1974, maar bleef actief binnen de Democratic Labour Association. Hij gold als een vooraanstaand sociaaldemocratisch denker en publiceerde in 1974 het boek The Future of the Left: Lincoln and After.

Na de oprichting van de Social Democratic Party begin jaren tachtig trad hij toe tot deze partij en maakte hij van 1981 tot 1987 deel uit van het nationaal bestuur. Hij was kandidaat voor de SDP bij de tussentijdse verkiezing in Peckham in 1982 en eindigde als tweede met 32 procent van de stemmen. Bij de algemene verkiezingen van 1983 stond hij kandidaat in Dulwich, waar hij derde werd. Na de fusie van de SDP met de Liberal Party sloot hij zich aan bij de Liberal Democrats en was hij van 1989 tot 1990 lid van het Federal Policy Committee. Op 5 februari 1996 werd hij benoemd tot life peer met als titel Baron Taverne, of Pimlico in the City of Westminster, en nam hij zitting in het Hogerhuis als Liberal Democrat. In mei 2006 was hij zonder succes kandidaat voor de Liberal Democrats bij de lokale verkiezingen voor de Westminster City Council in de wijk Marylebone High Street.

In 2004 werd Taverne verkozen tot president van de Research Defence Society. Hij was lid van de Hogerhuiscommissie voor het gebruik van dieren bij wetenschappelijke procedures en maakte ook deel uit van de Commissie voor Wetenschap en Technologie van het Hogerhuis.

In 1955 trouwde Taverne met Janice Hennessey, een microbioloog.^[3] Het echtpaar kreeg twee dochters. Hij ontwikkelde een sterke belangstelling voor wetenschap en openbaar beleid en richtte in 2002 de liefdadigheidsinstelling Sense about Science op, met als doel het bevorderen van het publieke begrip van wetenschap en een op bewijs gebaseerde benadering van wetenschappelijke vraagstukken.

Taverne was honorary associate van de National Secular Society en distinguished supporter van Humanists UK. Daarnaast was hij vicevoorzitter van de All Party Parliamentary Humanist Group. Ook maakte hij deel uit van de stuurgroep van de Bilderbergconferentie. In 2005 ontving hij de Science Writers’ Award als Parliamentary Science Communicator of the Year. Hij stond geregistreerd als lid van Republic, de campagneorganisatie die pleit voor de afschaffing van de monarchie.

Op 15 september 2010 ondertekende Taverne samen met 54 andere publieke figuren een open brief in The Guardian, waarin zij zich uitspraken tegen het staatsbezoek van paus Benedictus XVI aan het Verenigd Koninkrijk.

In 2012 werd Taverne geïnterviewd in het kader van het mondelinge-geschiedenisproject van The History of Parliament. Hij was de auteur van The March of Unreason, dat in mei 2005 verscheen bij Oxford University Press en hem een onderscheiding opleverde van de Association of British Science Writers als parliamentary communicator of the year. In 2014 publiceerde hij zijn memoires onder de titel Against the Tide.

Taverne overleed op 25 oktober 2025 in zijn woning in Londen, op 97-jarige leeftijd.^[3][5] Andrew Copson schreef over hem dat zijn nalatenschap niet alleen ligt in de doelen die hij nastreefde, maar ook in de manier waarop hij dat deed: kalm, grondig en menselijk. Volgens Copson liet hij zien hoe een humanistische levensbeschouwing een ethisch en moedig openbaar leven kan dragen.^[6]