Davy Cooreman

Cooreman, een Aalstenaar, was een jeugdproduct van KAA Gent. Hij gold als een talent bij de jeugd. De kleine middenvelder werd het etiket "De nieuwe Marc Degryse" figuurlijk op het voorhoofd gekleefd (naar "de Kleine" Marc Degryse, die voor Club Brugge speelde en nog maar vijf jaar profvoetballer was op het moment van Cooremans doorstroming uit de jeugd van Gent – in 1988 – doch die toen al bij de beste voetballers van België werd gerekend).^[2]

Cooreman debuteerde tijdens het seizoen 1990/91 in het eerste elftal van de Buffalo's onder trainer René Vandereycken, thuis tegen Germinal Ekeren (22 september 1990, 2–0 overwinning). Hij kwam tot 18 wedstrijden in de Gentse hoofdmacht, wat met name te wijten was aan veel blessureleed. Dit remde dan ook een doorbraak af.^[3]

Cooreman slaagde door blessures niet bij Gent en trok in 1992 naar een andere eersteklasser: Cercle Brugge KSV. Bij Cercle werd Cooreman wel een basisspeler. Met Kurt Soenens, William Osei-Berkoe en Branko Karačić vormde hij er in zijn eerste seizoen doorgaans het middenveld. In 1994 werd hij verhuurd aan KSV Waregem, nadat hij tijdens het seizoen 1993/94 weinig aan spelen toekwam. Dat seizoen was Georges Leekens trainer bij Cercle Brugge. Waregem was een stap opzij: de club kwam uit in Tweede klasse. Voor het seizoen 1995/96 was Cooreman weer helemaal terug bij de Vereniging en onder trainer Jerko Tipurić kon hij opnieuw rekenen op veel speelgelegenheid.

Cercle beschikte destijds over enkele goeie targetspitsen, zoals Josip Weber en na diens vertrek naar RSC Anderlecht ook nog de Hongaar Gábor Torma. Cooreman bereikte met Cercle Brugge de finale van de Beker van België in 1996. Cercle verloor van stadsrivaal Club Brugge met het kleinste verschil (doelpunt van de Kroaat Mario Stanić). Hij werd vervangen in de slotfase. Een jaar later eindigde Cercle Brugge (onder de sportieve leiding van Rudi Verkempinck die overnam van de ontslagen Tipurić) echter op de laatste plaats in de klassering en men degradeerde naar Tweede klasse. Hij bleef nog een seizoen bij Cercle en keerde in juli 1998 terug naar zijn geboortestad en tekende voor eersteklasser SC Eendracht Aalst.

SC Eendracht Aalst was late jaren negentig de ploeg waar spelers als Harold Meyssen en Peter Van der Heyden doorbraken in de hoogste klasse. Cooreman kreeg van de Nederlandse trainer Barry Hulshoff een vaste stek in het basiselftal en gold als de creatiefste speler van Aalst. Hij speelde met belangrijke ploegmaats als libero en aanvoerder Kris Temmerman, spits Gunter Thiebaut en linkshalf Meyssen. Regelmatig speelde hij als centrumspits. Aalst eindigde steevast in de tweede kolom van de klassering; tussen de tiende en vijftiende plaats; maar voor Cooreman en de club bleken het gouden jaren. Want begin jaren 2000 kon Aalst de eindjes financieel niet meer aan elkaar knopen om te blijven wedijveren. Spelers als Meyssen en Temmerman werden in die moeilijke financiële periode doorgesluisd naar Austria Salzburg en RWDM, respectievelijk. Van der Heyden werd verkocht aan Club Brugge en zijn naamgenoot Steve Cooreman werd verkocht aan Germinal Beerschot.

Eendracht Aalst maakte vanaf het seizoen 2002/03 een doorstart in Derde klasse. Cooreman, die 70 keer voor Eendracht Aalst heeft aangetreden, besloot nog voor deze situatie zich voordeed nieuwe lucht op te snuiven en hij maakte niet mee de overstap naar Derde klasse. Cooreman koos reeds in 2000 voor een avontuur in Israël bij de eersteklasser Hapoel Beer Sheva. Hiervoor kwam hij in 31 wedstrijden in actie. Cooreman keerde in de zomer van 2002 terug naar België en hij tekende daarop bij eersteklasser RAA La Louvièroise uit de provincie Henegouwen.^[2]

Cooreman werd voor La Louvière de grote motor op het middenveld. Onder trainer Ariël Jacobs beleefde hij er weer hoogdagen hoewel hij er een hoge blessurelast kende. Met La Louvière won Cooreman in 2003 de Beker van België onder leiding van Jacobs: een verrassende finale tegen het Limburgse Sint-Truidense VV. Het zag er niet goed uit voor La Louvière toen tegenstander Lommel SK in de halve finale na de heenwedstrijd een goede uitgangspositie had (3–2 voor La Louvière, Lommel twee uitgoals). Omdat Lommel echter in maart failliet werd verklaard, verplichtte men dat een veredelde reserveploeg op te stellen om de terugwedstrijd af te werken; specifiek betrof het de belofteploeg van Lommel.^[4]

Vanwege de penibele situatie van Lommel wisten Cooreman en zijn ploegmaats op vrij eenvoudige wijze de totaalscore van de twee wedstrijden alsnog om te draaien in hun voordeel. La Louvière won op de Heizel overtuigend van Sint-Truidense VV met 3–1: doelpunten van spits Manasseh Ishiaku (2) en middenvelder Georges Arts – met die laatste had Cooreman bovendien ook de kleedkamer gedeeld bij Eendracht Aalst. Cooreman speelde de volledige wedstrijd, weliswaar als linksbuiten en niet als aanvallende middenvelder.

Na twee seizoenen en 51 wedstrijden voor La Louvière, beëindigde Davy Cooreman zijn carrière bij tweedeklasser K. Beringen-Heusden-Zolder in 2005. Dat op 34-jarige leeftijd. De tijdens zijn carrière aanhoudend door blessures geteisterde Cooreman maakte nog amper minuten bij Heusden-Zolder, waar Peter Balette als trainer aan de slag was.^[5]