Daniel Bacquelaine

Daniel Bacquelaine
Geboren	30 oktober 1952
Land	België
Partij	MR
Federaal Minister van Pensioenen
Aangetreden	11 oktober 2014
Einde termijn	1 oktober 2020
Regering	Michel I; Michel II; Wilmès I; Wilmès II
Voorganger	Alexander De Croo
Opvolger	Karine Lalieux
Portaal	België ; Politiek

Daniel Bacquelaine (Luik, 30 oktober 1952) is een Belgisch liberaal politicus voor de MR en voormalig minister van Pensioenen.

Levensloop

Bacquelaine werd in Luik geboren als zoon van de procureur des Konings. Nadat hij in 1978 het diploma van doctor in de geneeskunde behaalde aan de Universiteit Luik, vestigde hij zich als huisarts in Chaudfontaine. Ook schreef hij verschillende wetenschappelijke publicaties en was hij van 1993 tot 1998 actief in het onderwijs als stagemeester in de huisartsgeneeskunde. Voorts was Bacquelaine, die tevens een diploma in mesotherapie had behaald aan de Universiteit van Bordeaux, van 1996 tot 2003 voorzitter van de Belgische Wetenschappelijke Vereniging voor Mesotherapie en ondervoorzitter van de Internationale Vereniging voor Mesotherapie. Van 1990 tot 1993 was hij eveneens als docent-assistent verbonden aan de faculteit geneeskunde van de Universiteit van Aix-Marseille en ook was hij docent mesotherapie, vanaf 1994 aan het Hôpital Cantonal in Genève en van 1996 tot 1999 aan het Universitair Centrum van Charleroi.

Tijdens zijn studies engageerde Bacquelaine zich in de liberale studentenbeweging. In oktober 1982 verwierf hij zijn eerste politieke mandaat toen hij voor de toenmalige PRL verkozen werd als gemeenteraadslid van Chaudfontaine. Van 1989 tot 1992 was Bacquelaine er schepen van Financiën, Sport en Thermalisme en in 1992 volgde hij er André Musch op als burgemeester, een functie die hij nog steeds uitoefent.

Van 1985 tot 1994 zetelde Bacquelaine eveneens in de provincieraad van Luik, waar hij van 1992 tot 1994 fractievoorzitter was voor zijn partij. In juli 1994 werd hij actief in de federale politiek en volgde hij PRL-kopstuk Jean Gol, die verhuisde naar het Europees Parlement, op als lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Luik. Door de toen bestaande dubbelmandaten zetelde Bacquelaine van 1994 tot 1995 eveneens in de Waalse Gewestraad en de Raad van de Franse Gemeenschap. In deze laatste assemblee maakte hij deel uit van de commissies Gezondheid, Sociale Zaken en Jeugdhulp en Audiovisuele Media en Bioscopen.

In mei 1995, toen de regionale parlementen voor het eerst rechtstreeks werden verkozen, opteerde hij resoluut voor het federale niveau en werd hij opnieuw verkozen in de Kamer. Van 1999 tot 2014 was hij in de Kamer fractievoorzitter voor de PRL en daarna de MR.

Als Kamerlid werd Bacquelaine van 1994 tot 1995 en van 2003 tot 2014 lid van de commissie voor Volksgezondheid en Leefmilieu en van 1995 tot 1999 en van 2000 tot 2003 lid van de commissie Sociale Zaken en legde hij zich toe op onderwerpen als het drugsbeleid, euthanasie, de numerus clausus van geneeskundestudenten, de hervorming van de politie, tabaksreclame en de toekomst van het racecircuit van Spa-Francorchamps. Ook ging hij deel uitmaken van de commissies Buitenlandse Zaken (1999-2003) en Herziening van de Grondwet (2010-2014) en Landsverdediging (2014). Daarnaast lag hij aan de basis van de oprichting van de parlementaire onderzoekscommissie naar de moord op de eerste Congolese premier Patrice Lumumba (2000-2002), waarvan hij de ondervoorzitter was, en zetelde hij in de parlementaire onderzoekscommissie die het faillissement van vliegmaatschappij Sabena onderzocht. In 2011 was hij tevens een van de auteurs van het wetsvoorstel dat tot het boerkaverbod leidde en in 2002 was hij een van de drijvende krachten achter de invoering van werkstraffen als autonome straffen in correctionele en politionele rechtszaken. Daarnaast maakte Bacquelaine deel uit van de Parlementaire Vergadering van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), waar hij van 2007 tot 2014 hoofd van de Belgische delegatie en van 2013 tot 2014 vicevoorzitter van de assemblee was.

Bacquelaine ontpopte zich binnen de MR tot een trouwe soldaat van Didier Reynders, die in 2004 eveneens MR-partijvoorzitter werd. Wanneer in 2009 het verzet tegen Didier Reynders in de partij begon te groeien, bleef Bacquelaine hem steunen. Bij de voorzittersverkiezingen in 2011 stelde hij zich kandidaat om Didier Reynders op te volgen als partijvoorzitter. Het was echter zijn tegenkandidaat, Charles Michel, die won. Bacquelaine kreeg wel 46 procent van de leden achter zich.^[1] Van 2008 tot 2021 was Bacquelaine eveneens voorzitter van de MR-federatie van de provincie Luik.

In oktober 2014 verliet Bacquelaine de Kamer en werd hij minister van Pensioenen in de regering-Michel I. In zijn functie als fractievoorzitter werd hij opgevolgd door Denis Ducarme. Bacquelaine bleef zes jaar lang minister en maakte ook deel uit van de regeringen-Michel II, Wilmès I en Wilmès II. In die functie diende hij hervormingen in de pensioenen uit te werken om de sociale zekerheid betaalbaar te houden, waarbij een verhoging van de officiële pensioenleeftijd naar 67 jaar het meest in het oog sprong. Bij de verkiezingen van mei 2019 werd Bacquelaine opnieuw verkozen in de Kamer, waar hij bleef zetelen tot aan zijn benoeming als minister in de regering-Wilmès II in maart 2020.

In oktober 2020 kwam zijn ministerschap ten einde, waarna hij terugkeerde naar de Kamer. Bij de federale verkiezingen van juni 2024 werd Bacquelaine als lijstduwer voor zijn partij in de kieskring Luik opnieuw verkozen als federaal volksvertegenwoordiger.^[2] Sinds 2020 zetelt hij in de commissie Gezondheid en Gelijke Kansen en sinds 2024 is hij opnieuw lid van de Parlementaire Vergadering van de NAVO, na van 2020 tot 2024 plaatsvervangend lid te zijn geweest.

Sinds januari 2020 is Bacquelaine gedelegeerd bestuurder van het Centre Jean Gol, de studiedienst van MR.^[3]

Van 2006 tot 2014 was hij daarenboven Litouws ereconsul.