Citroenstrookzwam

Vruchtvorming

Eenjarige, aangrenzende vruchtlichamen groeien samen tot kleine of grote plekken die tot 5 mm dik zijn. Op een verticale ondergrond kunnen zich grote oppervlakken van talloze dakpansgewijze verspringende 'schijnhoedjes' ontwikkelen. De zwam is sterk aan aan het substraat gehecht, zacht als hij vers is, broos en kalkachtig na indrogen. De kale rand is wit en smal, vaak spinnenwebachtig, verdwijnend in oudere vruchtlichamen. Het hymeniale oppervlak is glad als het jong is en citroen- of zwavelgeel tot crème, bijna wit of bleek crème na drogen en dan kenmerkend gebarsten in vierkante stukjes van 5-15 mm lang en breed. Er zijn 5-7 ronde poriën per milimeter. De rechte of diagonale buisjes zijn meestal enkellaags, maar soms twee- of drielaags en dan aan elkaar vastgeplakt. Ze groeien 1-2,5 mm per jaar en tot 5 mm op verticale substraten. Het vruchtvlees is erg dun, 1-3 mm dik, witachtig, kalkachtig als het vers is, korrelig poederachtig na drogen, sterk blauw gekleurd of bijna zwart als het wordt blootgesteld aan jodium. De smaak van de zwam is zeer bitter.

Microscopische kenmerken

Er is een dimitisch hyfensysteem. Generatieve hyfen met gespen, dunwandig, hyaliene, 2–4 µm in diameter. Skelethyfen overheersen, recht tot licht golvend, zonder septen, onvertakt, zelden dichotoom vertakt, 3–6 µm in diameter. Geen cystidia, maar onopvallende, niet uitstekende cystidiolen worden tussen de basidia gevonden. Het is zwak amyloïde in Melzers reagens, maar deze reactie is alleen duidelijk zichtbaar op een grotere massa verse hyfen.

De citroenstrookzwam is wijd verspreid in Noord- en Midden-Amerika, Europa, Azië, Australië en Nieuw-Zeeland. Uit Afrika is één vondst bekend. De meeste waarnemingen zijn gedaan in Europa, vooral in West-Europa en het Scandinavisch Schiereiland. In Nederland en België komt de zwam vrij algemeen voor. Hij staat niet op de rode lijst en is niet bedreigd.^[2]