Cornelis de Bruijn Martinuszoon

Cornelis de Bruijn
Cornelis Mz. afgebeeld op een spotprent (1834)
Persoonlijke informatie
Volledige naam	Cornelis de Bruijn Martinuszoon
Geboortedatum	16 januari 1777
Geboorteplaats	Kockengen
Overlijdensdatum	28 juni 1836
Overlijdensplaats	Loenen aan de Vecht
Regio	Amsterdam
Land	Nederland
Beroep	Suikerraffinadeur
Bedrijf	C. de Bruyn & Zonen
Handtekening
Portaal    Economie

Cornelis de Bruijn Martinuszoon (Kockengen, 16 januari 1777 – Loenen aan de Vecht, 28 juni 1834) was een Nederlands suikerraffinadeur, koopman en oprichter van de firma C. de Bruyn & Zonen gevestigd te Amsterdam.

Cornelis werd 16 januari 1777 geboren als zoon van Martinus de Bruijn en Steijntje Sas, hij maakte deel uit van het patriciërsgeslacht de Bruijn. In 1792 verhuisde het gezin naar "huis Vrederust" in Loenen aan de Vecht waar Cornelis het laatste gedeelte van zijn jeugd heeft doorgebracht.^[1] Hij trouwde 20 juli 1800 met Christina Catharina Holtzman waarmee hij in totaal twaalf kinderen krijgt waarvan er zeven de volwassen leeftijd bereiken.

In 1808 kocht De Bruijn het buitenverblijf Huis Bijdorp te Loenen aan de Vecht.^[2] Het bezit van een buitenplaats langs de Vecht was in deze periode gebruikelijk onder Amsterdamse kooplieden, die de zomermaanden buiten de stad doorbrachten.

De Bruijn was werkzaam als suikerraffinadeur in Amsterdam en bezat een raffinaderij aan de Lijnbaansgracht. Tussen 1820 en 1834 was hij eigenaar van deze raffinaderij en verwierf hij in zijn laatste levensjaar tevens de raffinaderij Stockholm en een nabijgelegen tweede raffinaderij.

In 1831 verkreeg De Bruijn toestemming om stoomkracht toe te passen in zijn suikerraffinaderijen. Daarmee behoorde hij tot de eerste raffinadeurs in Nederland die deze techniek in hun productieproces invoerden.^[3]

Na zijn overlijden op 28 juni 1834 gaan zijn zoons Christiaan Hendrik, Martinus en Adriaan verder met het uitbreiden van de firma die later op zou gaan in de "Nederlandsche Suikerraffinaderij".

Op 16 juni 1834 werden Cornelis de Bruijn en zijn zoons veroordeeld tot een boete van vijftien franc en een gevangenisstraf van vijf dagen wegens het in bezit hebben van een valse weegschaal die werd gebruikt bij het wegen van suiker. ^[4] Deze gebeurtenis leidde tot publieke aandacht en vormde de aanleiding voor meerdere spotprenten, waarvan enkele exemplaren zijn opgenomen in de collectie van het Rijksmuseum.