Chris van der Meulen

Van der Meulen begon op zijn achtste met gymnastiek. Dat deed hij zo'n jaar of twee, totdat hij zich een keer ernstig blesseerde op een turntoestel. Toen vond zijn vader het genoeg geweest en hoog tijd om te gaan voetballen. Hij werd lid van de plaatselijke voetbalvereniging ETO, waar hij tot zijn twintigste actief was. Een plaatselijke slager, Krijn Kroezen en lid van HAV Haarlem, die hem zag voetballen, was echter van mening dat hij meer talent had voor atletiek en haalde hem over om lid te worden van zijn atletiekvereniging. Daar ontwikkelde hij zich, onder leiding van trainer Joop van Drunen met diens trainingen in de Bloemendaalse duinen en op de Haarlemse atletiekbaan, tot een succesvol sprinter.

Intussen had in 1963 de militaire dienst zich aangediend. Van der Meulen werd ingedeeld bij de Luchtmacht, waar hij overigens alle gelegenheid kreeg om deel te nemen aan militaire atletiekwedstrijden, waaronder de Nationale Militaire kampioenschappen. In 1964 bereikte hij daarin op de 100 en 200 m al de finale, om een jaar later als tweede op de 100 en derde op de 200 m zelfs het erepodium te halen en dit kampioenschap te bekronen met een overwinning op de 4 × 100 m estafette. Een maand later veroverde hij onder de vlag van de KNAU zijn eerste titel door bij de Nederlandse B-kampioenschappen in Amsterdam in 11,2 de 100 m te winnen, waarna hij er op de 200 m nog een zilveren medaille aan toevoegde. Een week later werd hij tweede op de 200 m bij de Noord-Hollandse kampioenschappen in Zaandam.
Met de militaire ploeg werd Van der Meulen vervolgens uitgezonden naar de CISM-kampioenschappen^[1] in juli in Saloniki, Griekenland, waar hij op de 100 m zijn serie niet overleefde, maar op de 4 × 100 m in 42,1 s knap vierde werd. Zijn laatste atletiekwedstrijd onder militaire vlag in 1965 was een interland tussen de R.A.F.-ploegen van Groot-Brittannië en Nederland in Stanbridge, waar hij deelnam aan de 100, 200 en 4 × 100 m estafette.

Naast zijn in 1965 veroverde titel bij de B-kampioenschappen behaalde Van der Meulen vanaf dat jaar ook diverse medailles bij belangrijke regionale wedstrijden, zoals de jaarlijkse districtskampioenschappen.^[2] Zijn eerste medailles op dat niveau veroverde hij op de kampioenschappen van District West 1. Na zijn verhuizing naar Eindhoven in verband met zijn werk bij Philips werd hij lid van PSV en kwam hij voortaan uit op de kampioenschappen van District Zuid. De ochtendduurlopen bij PSV met de olympische tienkamper Eef Kamerbeek op de Eindhovensche Golf en de aanwezigheid van een sterke sprintersgroep, met Rob Heemskerk, Wim Blom en Bob Vos, waren inspirerend voor zijn sportieve ambities.
Vanaf 1967 nam Van der Meulen ook deel aan de belangrijkste wedstrijden van het jaar in Nederland: de nationale kampioenschappen. In 1967 resulteerde dat in een zesde plaats op de 100 en een vijfde op de 200 m. Een jaar later al leverde hij op deze kampioenschappen zijn beste prestaties door, na een zilveren medaille op de 100 m, op de 200 m zelfs de titel te veroveren in 21,0 seconden. Dat was de op een na snelste tijd die ooit op dit kampioenschap werd gelopen en slechts 0,2 seconden boven het nationale record van zijn clubgenoot Rob Heemskerk uit 1965. Bovendien volgde hij die binnen PSV op die afstand op als nationaal kampioen.

Van der Meulen behoorde nu tot de top van de Nederlandse sprinters, wat zich onder meer uitte in zijn opname in de selectie voor het nationale estafetteteam op de 4 × 100 m in november 1967. Er werd die winter flink getraind bij het CIOS in Overveen, onder leiding van bondscoach Wil Westphal, ter voorbereiding op de Olympische Spelen in Mexico. In 1968 maakte Van der Meulen deel uit van het estafetteviertal dat ons land vertegenwoordigde bij interlandwedstrijden. Met hun snelste tijd van 40,8, gelopen tijdens de Zeslandenwedstrijd in Brescia, kon het team echter noch de keuzeheren van de KNAU, noch die van het NOC overtuigen en uitzending naar de Spelen van Mexico bleef achterwege.

Vlak voor de Spelen in Mexico was er een ruzie ontstaan tussen Westphal en KNAU-secretaris Jo Moerman. Na de Spelen werd in de nasleep hiervan het contract van bondstrainer Wil Westphal met de bond beëindigd, wat in 1969 leidde tot een conflict tussen de KNAU en een groep atleten. Dit had tot gevolg dat van deze atleten, nadat zij hangende dit conflict weigerden uit te komen in interlandwedstrijden, door de KNAU de startvergunning voor deelname aan buitenlandse wedstrijden werd ingetrokken. Ook Van der Meulen behoorde tot deze groep. Dit betekende dus geen interlandwedstrijden dat jaar, slechts deelname aan de jaarlijkse districtswedstrijden en de NK in Groningen. Daar bleef hij met een vierde plaats op de 200 m net buiten het podium.

In 1970 werd het conflict bijgelegd en nam Van der Meulen weer deel aan een vol wedstrijdprogramma. Naast een bronzen medaille op de individuele 200 m op de NK in Haarlem behaalde hij dat jaar zijn voornaamste successen in estafetteverband, met enkele overwinningen op de 4 × 100 m bij interlandwedstrijden en met op de weinig gelopen 4 × 200 m zelfs een nationaal record voor clubteams op het NK Estafettes in Uden. Samen met zijn PSV-clubgenoten Toine van de Goolberg, Thei Kockelkoren en Ben Lesterhuis kwam hij daar tot een tijd van 1.27,8, een evenaring van het nationale record van GVAV-Rapiditas uit 1964. Dit record zou standhouden tot 1976.

In 1971 veroverde Van der Meulen op de NK, evenals in 1970, een bronzen medaille op zijn favoriete afstand, de 200 m. Dat hij dat jaar nog niets aan snelheid had ingeboet, bleek onder meer bij een NOS-wedstrijd op Papendal.^[3] Hij evenaarde er op de 100 m zijn PR van 10,6 uit 1968. Als lid van het nationale estafetteteam, dat verder bestond uit Teun de Boer, Ad de Jong en Ad van Boekel, kwam hij tijdens een interland tegen Duitsland tot 40,6, de snelste tijd in estafetteverband uit zijn carrière.

Bestuurslid PSV

Na 1971 zette Van der Meulen een punt achter zijn loopbaan als actief atleet en kreeg de aandacht voor gezin en werk de overhand. Loslaten deed hij de atletieksport evenwel nooit. In 1973 trad hij toe tot het bestuur van PSV-Atletiek, waarvan hij zo’n jaar of acht deel uitmaakte. De ledenadministratie bijhouden was in die periode zijn hoofdtaak. Ook toen midden jaren '90 de vereniging een moeilijke periode doormaakte, trad Van der Meulen als een van de eersten opnieuw toe tot het bestuur om de vereniging weer op gang te helpen. "Zijn" PSV werd na een fusie met de Eindhovense vereniging Olympia in 2009 is omgedoopt tot Eindhoven Atletiek.

Starter

Intussen volgde Van der Meulen in de tweede helft van 1970 de KNAU-opleidingen van wedstrijdleider en scheidsrechter en volgde hij de starterscursus. In die hoedanigheid trad hij toe tot de groep van A-starters, die onder supervisie stond van hoofdstarter Ed Meeuws. In zijn lange loopbaan in dit metier was Van der Meulen starter bij talloze nationale en internationale wedstrijden in ons land, zoals de EK U20 in 1981 in Utrecht en de FBK Games in Hengelo. Zijn ervaring als sprinter maakte, dat hij hierin uitgroeide tot een van de beste starters van Nederland. Daarnaast speelde hij als docent en beoordelaar een belangrijke rol bij de opleiding van de huidige generatie starters. De ervaring die hij opdeed, toen hij werd uitgenodigd door een Nederlandse jurygroep, die start en tijdwaarneming verzorgen bij wedstrijden van internationale scholen in het Midden-Oosten en Europa, was heel bijzonder, omdat starters normaal gesproken niet internationaal opereren.

Voorzitter Vrienden van de Atletiek

Naast dit alles werd Van der Meulen in 1990 lid van de vereniging 'Vrienden van de KNAU', in later jaren omgedoopt tot 'Vrienden van de Atletiek'.^[4] In 2003 volgde hij daar zijn oud-clubgenoot Bob Vos als bestuursvoorzitter op en hanteerde hij tot 2012 de voorzittershamer. Hij werkte in die jaren samen met bestuursleden als Wilma van Gool-van den Berg, Chris Konings, Esther Goedhart-Schot en Peter Geelen. Gedurende die periode zette hij zich tevens in voor het onderhouden van het internationale contact met de Duitse 'Freunde der Leichtathletik'^[5] en voortzetting van het in 2001 opgerichte Jeugdfonds. Ook nam hij hierbij geruime tijd de rol van hoofdredacteur van het verenigingsblad 'De Vriendenband' op zich, nadat de eerdere hoofdredacteur hiervan was overleden.
Bij zijn afscheid als voorzitter in 2012 werd Van der Meulen benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau, welke onderscheiding hem tijdens de jaarvergadering van de Vrienden van de KNAU en in het bijzijn van zijn familie door burgemeester Jack Mikkers van Veldhoven werd opgespeld.^[6]

Atletiekerfgoed

Tegenwoordig maakt Van der Meulen deel uit van de werkgroep die onderdeel is van de 'Stichting Atletiekerfgoed', een initiatief van de Vereniging Vrienden van de Atletiek en de Atletiekunie. Deze stichting bekommert zich om de geschiedenis van de Nederlandse atletiek en is gevestigd op de locatie van het bondsbureau van de Atletiekunie op Papendal in Arnhem.^[7]

Aan zijn tijd als dienstplichtig militair bij de Luchtmacht heeft Van der Meulen een affiniteit overgehouden voor alles wat met vliegen te maken heeft. Sinds 1986, na het behalen van zijn vliegbrevet, heeft hij de 'Aero Club Hilversum-Amsterdam' vijftien jaar gediend als operations vrijwilliger.

• 1969: 3 NK indoor – 6,9 s

• 1968: 4e Interl. Schotland-Benelux – 10,4 s

• 1965: 1 Ned. B-kamp. In Amsterdam – 11,2 s
• 1967: 2 District Zuid kamp. in Venlo – 11,1 s
• 1967: 6e NK – 10,7 s
• 1968: 3 Gouden Spike – 10,8 s (+RW)^[8]
• 1968: 1 District Zuid kamp. in ‘s-Hertogenbosch – 11,0 s
• 1968: 2 NK – 10,6 s
• 1969: 2 District Zuid kamp. in Venlo – 10,9 s
• 1969: 3 Driedistrictenontmoeting in Venlo – 11,4 s
• 1971: 2 District Zuid kamp. in Weert – 10,9 s
• 1971: 2 Eerste NOS-wedstrijd op Papendal - 10,6 s
• 1971: 6e Tweede NOS-wedstrijd op Papendal – 10,8 s

• 1965: 2 Ned. B-kamp- 22,7 s
• 1965: 2 NH-kamp. in Zaandam – 23,4 s
• 1966: 2 NH-kamp. in Haarlem – 22,0 s
• 1967: 3 Driedistrictenontmoeting in Beverwijk – 22,3 s
• 1967: 5e NK – 21,8 s
• 1968: 5e Interl. België-Ned.-Griekenl. – 21,9 s
• 1968: 1 District Zuid kamp. – 21,8 s
• 1968: 1 NK – 21,0 s
• 1969: 1 District Zuid kamp. – 22,4 s
• 1969: 2 Driedistrictenontmoeting – 22,2 s
• 1969: 4e NK – 21,9 s (in ½ fin. 21,8 s)
• 1970: 2 District Zuid kamp. in Tilburg – 22,1 s
• 1970: 3 NK – 21,9 s
• 1971: 1 District Zuid kamp. – 22,7 s
• 1971: 6e Tweede NOS-wedstrijd op Papendal – 21,7 s
• 1971: 3 NK – 21,6 s

• 1968: 2 Interl. Schotland-Benelux – 22,3 s

• 1967: 1 NK Estafettes – 42,3 s
• 1967: 2 District Zuid kamp. – 44,7 s
• 1968: 1 Interl. België-Ned.-Griekenl. – 40,9 s
• 1968: 2 Zeslandenwedstrijd in Brescia – 40,8 s
• 1968: 1 NK Estafettes – 42,2 s
• 1970: 1 District Zuid kamp. – 43,5 s
• 1970: 2 Europa Cup in Barcelona – 40,8 s
• 1970: 1 Interl. Ned.-Denemarken – 40,8 s
• 1970: 1 Interl. Engeland-Benelux – 41,9 s
• 1970: 2 NK Estafettes in Uden – 42,1 s
• 1971: 1 District Zuid kamp. – 45,7 s
• 1971: 4e Zeslandenwedstrijd in Brussel – 40,9 s
• 1971: 2 Interl. Duitsland-Ned. – 40,6 s

• 1968: 2 Interl. Schotland-Benelux – 42,9 s

• 1970: 1 NK Estafettes – 1.27,8 (NR)