Chlorella vulgaris

Chlorella vulgaris
Chlorella vulgaris onder een microscoop
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae Stam: Chlorophyta Klasse: Trebouxiophyceae Orde: Chlorellales Familie: Chlorellaceae Geslacht: Chlorella
Soort
Chlorella vulgaris
Afbeeldingen op Wikimedia Commons
Chlorella vulgaris op Wikispecies
Portaal    Biologie

Chlorella vulgaris is een microalg die onder andere kan worden gebruikt als biobrandstof of als voedingssupplement.

C. vulgaris is een eukaryote microalg van het geslacht Chlorella. De eencellige alg is ontdekt in 1890 door Martinus Willem Beijerinck.^[1] In het begin van de jaren 1990, hebben Duitse wetenschappers ontdekt dat er veel eiwitten in C. vulgaris aanwezig zijn.^[2]

De jaarlijkse wereldwijde productie van verscheidene soorten van het geslacht Clorella in 2009 bedroeg 2000 ton (drooggewicht), vooral geproduceerd door Duitsland, Japan en Taiwan.^[2] C. vulgaris is bij uitstek geschikt voor productie door zijn resistentie tegen ruige omstandigheden. Onder goede omstandigheden zal het eiwitgehalte stijgen.^[3] Er zijn verscheidene groeimethodes die de autotrofe, heterotrofe en mixotrofe eigenschappen van C. vulgaris gebruiken. Meestal wordt de biomassa geoogst door centrifugatie, omdat deze methode erg efficiënt is.

C. vulgaris zal in de toekomst gebruikt kunnen worden als biobrandstof. Het is een goed alternatief voor andere biobrandstoffen die op het moment worden gebruikt, zoals soja en koolzaad.^[4] Dit komt doordat het kweken van algen over het algemeen compacter is. C. vulgaris maakt daarnaast ook veel vetten aan, meer dan de hedendaagse biobrandstoffen. Ook kan C. vulgaris worden gebruikt als voedsel. Het aandeel van eiwitten van het drooggewicht van C. vulgaris varieert tussen de 42 en de 58%.^{[5][6][7][8][9]} Deze eiwitten zijn ook van goede voedingskwaliteit. De algen produceren daarnaast ook vetten en koolhydraten, en enkele pigmenten.^[10]

1. ↑ Beijerinck, M. W. (1890). Culturversuche mit Zoochlorellen, Lichenengonidien und anderen niederen Algen. Bot. Zeitung, 48, 781-785.
2. 1 2 Safi, C., Zebib, B., Merah, O., Pontalier, P. Y., & Vaca-Garcia, C. (2014). Morphology, composition, production, processing and applications of Chlorella vulgaris: A review. Renewable & Sustainable Energy Reviews, 35, 265-278. doi: 10.1016/j.rser.2014.04.007
3. ↑ Chisti, Y. (2007). Biodiesel from microalgae. Biotechnol Adv, 25(3), 294-306. doi:10.1016/j.biotechadv.2007.02.001
4. ↑ Singh, A., Nigam, P. S., & Murphy, J. D. (2011). Renewable fuels from algae: An answer to debatable land based fuels. Bioresource Technology, 102(1), 10-16. doi: 10.1016/j.biortech.2010.06.032
5. ↑ Becker, E. W. (1994). Microalgae: biotechnology and microbiology (Vol. 10): Cambridge University Press.
6. ↑ Morris, H. J., Almarales, A., Carrillo, O., & Bermúdez, R. C. (2008). Utilisation of Chlorella vulgaris cell biomass for the production of enzymatic protein hydrolysates. Bioresource Technology, 99(16), 7723-7729.
7. ↑ Safi, C., Charton, M., Pignolet, O., Silvestre, F., Vaca-Garcia, C., & Pontalier, P.-Y. (2013). Influence of microalgae cell wall characteristics on protein extractability and determination of nitrogen-to-protein conversion factors. Journal of applied phycology, 25(2), 523-529.
8. ↑ Servaites, J. C., Faeth, J. L., & Sidhu, S. S. (2012). A dye binding method for measurement of total protein in microalgae. Analytical biochemistry, 421(1), 75-80.
9. ↑ Seyfabadi, J., Ramezanpour, Z., & Khoeyi, Z. A. (2011). Protein, fatty acid, and pigment content of Chlorella vulgaris under different light regimes. Journal of applied phycology, 23(4), 721-726.
10. ↑ Gonzalez, L. E., & Bashan, Y. (2000). Increased growth of the microalga chlorella vulgariswhen coimmobilized and cocultured in alginate beads with the plant-growth-promoting bacterium Azospirillum brasilense. Applied and Environmental Microbiology, 66(4), 1527-1531.